အခန်း ၃

အခန်း (၃)

စနစ်ဆိုင်ခန်းကြီး

“အင်း... အင်အားစုအသီးသီးအတွက် အခြေခံအဆင့် စစ်သည်တော်တွေက ၁၀ မှတ်၊ ဒုတိယအဆင့် စစ်သည်တွေက ၅၀ မှတ်၊ တတိယအဆင့် စစ်သည်တွေက ၂၀၀ မှတ်၊ စတုတ္ထအဆင့် စစ်သည်တွေက ၅၀၀ မှတ်၊ ပဉ္စမအဆင့် စစ်သည်တွေက ၁၀၀၀ မှတ်နဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့် စစ်သည်တွေကတော့ ၂၀၀၀ မှတ် ကျသင့်တာပဲ။”

“တကယ်ကို မဈေးနည်းပါလား။ ဝေနိုင်ငံရဲ့ ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ကိုပဲ ဥပမာထားကြည့်ဦးတော့၊ ကောင်းမွန်တဲ့ သံချပ်ကာဝတ်စုံတစ်စုံ၊ စံချိန်မီ စစ်မြင်းတစ်ကောင်နဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မြင်းစီးစစ်သည်တစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ငွေပြားနှစ်ထောင်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ငွေနှစ်ထောင်တည်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆင့်ခေါ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ဝေဘုရင်၏ တံဆိပ်တော်ကြောင့် ပိုပြီးတော့တောင် ဈေးသက်သာသေးတယ်၊ ဟားဟား။”

ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် မည်သည့်စစ်သည်ကိုမျှ ချက်ချင်းဆင့်ခေါ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မဟာကျင်းမင်းဆက်ကြီးသည် ပျက်သုဉ်းခြင်း မရှိသေးသလို၊ လက်ရှိတည်ရှိနေသော လောကစည်းစနစ်ကြီးမှာလည်း ပြိုလဲမသွားသေးချေ။ အကယ်၍ သံချပ်ကာဆင်ယင်ထားသော စစ်သည်တော်များ သူ၏အိမ်တော်အတွင်း ချက်ချင်းပေါ်ထွက်လာပြီး အများသူငါ သိရှိသွားပါက ပုန်ကန်ခြားနားမှု ဟူသော ရာဇဝတ်မှုကြီးမှာ သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဧကန်မုချ သေမင်းထံ သွားရာလမ်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူသည် စစ်သူကြီးများနှင့် ရတနာများ ကဏ္ဍကို ကြည့်လိုက်ရာ

(မှတ်ချက် - ‘သူရဲကောင်းသက်သေခံချက်’ မှတစ်ဆင့် သော်လည်းကောင်း၊ တာဝန်အောင်မြင်၍ ရရှိသော ကံစမ်းမဲများမှတစ်ဆင့် သော်လည်းကောင်းသာ ရယူနိုင်ပါသည်။)

ချောင်ချောင်၊ ချောင်ဖီ၊ ချောင်ရန်၊ ချောင်ဟုန်၊ ရှမော်တွန်း၊ ရှမော်ယွမ်၊ ရှမော်ပါး၊ ရွှီဟွမ်၊ ယွဲ့ကျင်း၊ ဖန်တယ်၊ ကော်ကျား၊ ရွှင်ယွီ၊ ရွှင်ယူ၊ တျန်ဝေ၊ ရွှီချူ၊ စီမာရီ၊ ယွီကျင်း၊ ချောင်ကျန့်၊ ကျန်းလျောင် ... ?

“သူရဲကောင်းသက်သေခံချက်ဆိုတာ ဘာပါလိမ့်။ နှိပ်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

စနစ်မျက်နှာပြင်သည် ပြောင်းလဲသွားပြီး စာသားတစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

‘သူရဲကောင်းသက်သေခံချက်’ ကို ဤကမ္ဘာလောကအတွင်းရှိ သူရဲကောင်းများ၊ ထူးခြားထက်မြက်သော ကျော်ကြားသူများနှင့် ကံကြမ္မာကောင်ပိုင်ဆိုင်ထားသူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်ပါသည်။

“အင်း...”

“ရိက္ခာပစ္စည်းတွေဘက်ကိုလည်း တစ်ချက်လောက် ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

ဤကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ခြင်းသည် သူ့အား ချက်ချင်းဆိုသလို အလွန်အမင်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှု နက်ရှိုင်းရာသို့ ကျဆင်းသွားစေတော့သည်။

ဆန်တစ်ရှီ / ၁ မှတ်။

“ဘုရားရေ... အခုအချိန်မှာ နေရာအနှံ့အပြားက ဆန်ဈေးနှုန်းတွေဟာ ငွေနှစ်ကျပ်သားနီးပါးအထိ တက်နေတာ။”

စစ်မြင်းတစ်ကောင် / ၁၀၀ မှတ်။

“ဟားဟား... အခုဆိုရင် ယူကျိုးနယ်မြေထဲမှာ စစ်မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ကို ငွေသုံးရာပေးရင်တောင် ရှာဖို့ခဲယဉ်းနေတာ။”

သံဓားများ၊ သံလှံများ၊ သံချပ်ကာဝတ်စုံများ... ဤစနစ်ဆိုင်ခန်းကြီးသည် သူ၏အကြီးမားဆုံးသော ‘ရွှေလက်ချောင်း’ လက်ဆောင် ဖြစ်နေနိုင်ကြောင်း ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် အံ့ဩတကြီး သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ခန်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းအများစု၏ ဈေးနှုန်းမှာ လက်ရှိပြင်ပပေါက်ဈေးထက် နှစ်ဆထက်မက သက်သာနေခြင်းကြောင့် ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကျိုးအမြတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လောကကြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ခေတ်ပျက်ကြီးအတွင်း၌ ရိက္ခာဆန်ရေ၊ လက်နက်ကိရိယာများနှင့် သံချပ်ကာများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေလေသည်။ ထို့ပြင် အဆင့်မြင့်လက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ငွေရှိရုံမျှဖြင့် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ဘဲ ဈေးကွက်ပျောက်ကွယ်နေသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ဤအချိန်တွင် စိတ်အာရုံအလွန်ကြည်လင်လန်းဆန်းနေပြီး၊ အလွန်အမင်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိရာ ညချမ်းအချိန်ရောက်၍ အာပေါင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်ကျမှသာ သူ၏လှုပ်ရှားနေသော စိတ်အဟုန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“သွားကြစမ်းစို့။”

“ငါနဲ့အတူ အဘိုးအိုကြီးဆီ သွားပြီး ဂါရဝပြုရအောင်။”

ဝမ်ကျင်းသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများ၊ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဘိုးအိုကြီး သီတင်းသုံးရာ သီးခြားဝင်းခြံငယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။ သူဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အစေခံများအားလုံးမှာလည်း ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ချမ်းမြေ့နေမှုကို အာရုံခံမိကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်အခြေအနေများမှာလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကောင်းမွန်သွားကြ၏။

အကြောင်းမူကား အကယ်၍ ၎င်းတို့၏သခင် စိတ်မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်နေပါက ၎င်းတို့အတွက် ဘေးဒုက္ခရောက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောရလျှင် ဤဝမ်အဘိုးအိုကြီး ‘ဝမ်ချွဲ’ ဟု ခေါ်သော ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း ကျိခရိုင်အတွင်း၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ချွဲ၏ ဖခင်မှာ ‘လန်ယာဝမ်အိမ်တော်ကြီး’ ၏ မျိုးရိုးခွဲ သွေးမစစ်သော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။ မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ အချို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မကျေနပ်ခြင်းကြောင့် သူသည် ဝမ်မိသားစုကြီးမှ ခွဲထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွဲ၏ ဖခင်မှာ ကိုယ်ခံပညာပိုင်း၌ ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မက စီးပွားရေးအမြင်လည်း ရှိသူဖြစ်ရာ ကျိခရိုင်အတွင်း၌ မိသားစုအခြေအမြစ် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ဝမ်ချွဲသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် စာပေကျမ်းဂန်ထက် ကိုယ်ခံပညာသိုင်းကို ပိုမိုနှစ်သက်ခဲ့ပြီး ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာလည်း လွတ်လပ်ရိုင်းစိုင်းလှသဖြင့် နေ့ရက်များကို ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာဟူသည် ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။ ဝမ်ချွဲ အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ မိခင်နှင့်သား နှစ်ဦးတည်း မိဘမဲ့ပမာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာသည်။ ဝမ်မျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သတင်းဩဇာကြောင့် အချို့သောလူများသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဗြောင်ကျကျ မသိမ်းပိုက်ရဲကြသော်လည်း၊ ပစ္စည်းဥစ္စာသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သဖြင့် ကွယ်ရာတွင်မူ ဝမ်အိမ်တော်၏ အိုးအိမ်၊ မြေယာများနှင့် စည်းစိမ်များကို မရမက မက်မောပိုင်စိုးလိုနေကြ၏။

ဝမ်ချွဲ၏ မိခင်သည် အကာအကွယ်ရရှိရန်အတွက် ဝမ်ချွဲကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုကြီးထံသို့ ပြန်လည်ခိုလှုံခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် မိသားစုစည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို ပေးအပ်ရမည့် တန်ဖိုးနှင့် လဲလှယ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချွဲသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ တစ်သက်လုံး ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သမျှကို မျိုးနွယ်စုက အလကားသက်သက် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်သွားမည်ကို မလိုလားခဲ့ချေ။ ‘ကြက်၏ဦးခေါင်း ဖြစ်မလား၊ ဖီးနစ်ငှက်၏အမြီး ဖြစ်မလား’ ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ်၌သာ မူတည်ပေသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုကြီးထံသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ဘိုးဘေးများကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် မျိုးနွယ်စု၏ အကာအကွယ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မိသားစုက ပေးအပ်သော အခွင့်အရေးနှင့် သက်တောင့်သက်သာမှုများကို ခံစားရသည်နှင့်အမျှ မိမိဘက်မှလည်း ပေးဆပ်ရမည့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို မလွဲမသွေ ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်က ရှိခဲ့သော မာန်မာနနှင့် ထောင်လွှားမှုတို့ကြောင့် သူသည် မိသားစု၏ အကူအညီမပါဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ကျော်ကြားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့၏။

ဝမ်ချွဲသည် ရုတ်တရက် နောင်တရကာ ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ ကျိခရိုင်၏ ‘မြစ်ကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဂိုဏ်း’ သို့ ဝင်ရောက်ကာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံလျက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရင်းနှင့် အထွတ်အထိပ်နေရာသို့ ရောက်ရှိကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမြစ်ကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ကျိခရိုင်အတွင်း၌ ‘ကျိခရိုင် ဝမ်အိမ်တော်ကြီး’ ကို ကိုယ်တိုင် ထူထောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ပင်ကိုယ်ဖခင်ရင်းဖြစ်သူ ‘ဝမ်ကျန့်’ မှာ ဝမ်ချွဲ၏ သားကြီး ဖြစ်သော်လည်း ပါရမီပါးနပ်မှုမှာမူ သာမန်မျှသာ ရှိခဲ့၏။ ဝမ်ကျင်းသည် ဤကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ အမှိုက်ပမာ ညံ့ဖျင်းလှသော ပါရမီကို ဆက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာပေတွင်လည်း မထူးချွန်၊ ကိုယ်ခံပညာတွင်လည်း မတောက်ပြောင်သလို၊ လိမ္မာပါးနပ်မှုနှင့် အတတ်ပညာလည်း ကင်းမဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

သီးခြားဝင်းခြံငယ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာထားနှင့် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းအင်အပြည့်ရှိသော အဘိုးအိုကြီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အပေါ်အင်္ကျီဗလာဖြင့် ရှည်လျားလှသော ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝှေ့ယမ်းကစားနေပြီး၊ လေထဲတွင် ဝူးဝူးဝါးဝါး မြည်ဟီးသံများနှင့်အတူ ဓားချီများမှာ နေရာအနှံ့ ဖြတ်သန်းအရှိန်ပြင်းနေကြ၏။

ဤဝမ်ချွဲသည်လည်း အတွင်းအားနယ်ပယ်မှ သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မြစ်ကြောင်းဂိုဏ်းအတွင်း အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမှုများကြောင့် အတွင်းဒဏ်ရာ အမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေခဲ့သဖြင့် ဤဘဝတွင် ကန်းချီနယ်ပယ်သို့ လေ့ကျင့်ကျင့်ကြံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ပေါ်လွင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဝယ် ဓားဒဏ်ရာ ချက်ရာအမာရွတ်များ အပြည့်ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့သည် သွေးချောင်းစီးခဲ့သော အတိတ်ရက်စွဲများကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေခံနေကြ၏။

“အဘိုး။”

“မြေး အဘိုးကို ဂါရဝပြုဖို့ ရောက်လာပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ဝမ်ချွဲသည် သူ၏ ဓားကြီးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ဝမ်ကျင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လက်ယပ်ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီကိုလာဦး မြေးလေး။ မင်း အခုလေးတင်ပဲ ဆားချက်စက်ရုံကနေ ငွေပြားတွေကို သယ်ထုတ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တယ်ဆို။”

ဝမ်ချွဲသည် ဤမြေးဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးလှပေသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် အရာရာကို ကြိုတင်သိမြင် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး၊ နှုတ်ချိုကာ လူကြီးမိဘများ အကြိုက်ကို ဆောင်ရွက်တတ်သူ ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကမူ သူသည် နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဆားချက်နည်းကို ကိုယ်တိုင်တီထွင်ကာ ဆားစက်ရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး၊ မြစ်ကြောင်းဂိုဏ်းနှင့် ဝမ်အိမ်တော်ကို ဖြန့်ချိရောင်းချခွင့် ပေးခဲ့သဖြင့် ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ဆားစက်ရုံမှာ ဝမ်ကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေပစ္စည်းသာဖြစ်ပြီး အိမ်တော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ချေ။ ဝမ်ချွဲသည်လည်း မိမိမြေး၏ ပစ္စည်းကို လုယူရန် စိတ်မရက်ခဲ့သလို၊ ထို့ထက်မက ဤသူငယ်၏ လက်အောက်တွင် သိုင်းလောကသား အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် သူလုယူချင်လျှင်ပင် လုယူ၍ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငွေတွေ အများကြီး သယ်လာရတာလဲ။ ဘာအတွက် သုံးမှာလဲ။ နောက်ထပ် ဘာတွေလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။ အဘိုးရဲ့ အကူအညီရော လိုအပ်သေးလား။”

“ဟီးဟီး... မြေးတော် ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့တစ်ခု ထူထောင်ချင်လို့ပါ အဘိုး။”

ဝမ်ချွဲ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

“မင်း ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ ထူထောင်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်မလို့လား။”

“အခု ဝမ်အိမ်တော်ရဲ့ မျိုးဆက်ထဲမှာ မင်းက ဉာဏ်အမြော်အမြင်အရှိဆုံးပဲ။ မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းက စာပေသင်ကြားပြီး အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကျိခရိုင် ဝမ်အိမ်တော်ကြီးကို ဂုဏ်ရောင်ပြောင်စေဖို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

ဝမ်ချွဲသည် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထောင်ထလာသည်အထိ ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ အိမ်တော်၏ လူငယ် မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် စာပေပညာဖြင့် အောင်မြင်နိုင်မည့် ပါရမီရှိသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။ ကျန်သောသူများမှာ ကြွက်သားသာရှိပြီး ဦးနှောက်မရှိသော အကြမ်းဖက်သမားများ သို့မဟုတ် မည်သည့်နေရာမှ အသုံးမကျသော ဆန်ကုန်မြေလေး အသုံးမကျသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

အစဉ်အမြဲ အံ့ဖွယ်ကလေးငယ်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ဤအဖိုးတန်မြေးလေးမှာ ကဗျာလင်္ကာများနှင့် စာပေများကို လွယ်လင့်တကူ သီကုံးနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။ ကျိခရိုင်တစ်ခုတည်းတင်မကဘဲ ဖူဖုန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံး၌ပင် သူ၏ပါရမီမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ဒေသခံမျိုးရိုးကြီးမိသားစုမှ လာသော ခရိုင်ဝန်မင်းကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးအထင်ကြီးရပေသည်။

ဝမ်ချွဲသည် ဤမြေးအပေါ်၌ မျှော်လင့်ချက် အလွန်ကြီးမားစွာ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစိုးရအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး နိုင်ငံရေးလောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မှသာလျှင် မိသားစုကို ပိုမိုမြင့်မားသောအဆင့်အတန်းသို့ ဦးဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။ မြစ်ကြောင်းဂိုဏ်းမှာ ကျိခရိုင်အတွင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော်လည်း ခရိုင်ဝန်မင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဒူးထောက်အမိန့်ခံနေရဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အဘိုးရယ်၊ ဒါက လာမယ့်နှစ်ရဲ့ နွေဦးနန်းတွင်းစာမေးပွဲကို မနှောင့်နှေးစေပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ကျောင်းတော်သားအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးမြောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့မှုများနှင့် အတိတ်ဘဝမှ မှတ်မိနေသော ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည့် စာစီစာကုံးများကို အသုံးချ၍ လာမည့်နှစ်တွင် အဆင့်မြင့်နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ၏ အဆက်အသွယ်အာဏာကို အသုံးချကာ အရာရှိရာထူးတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး၊ အခြေချရန် နယ်မြေတစ်ခုကို ရယူကာ အေးချမ်းစွာ အင်အားစုဆောင်းရင်း သင့်တော်မည့် အခွင့်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ရည်မှန်းထား၏။

ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းကပင် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာပြောင်းလဲဝင်ရောက်လာမှု၏ အားသာချက်များကို ပြသခဲ့ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာထက်မြက် လိမ္မာပါးနပ်လှသူ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဆရာဖြစ်သူ ကျိခရိုင်အတွင်း လာရောက်နေထိုင်နေစဉ်က ဝမ်ကျင်း၏ ထက်မြက်လှသော ဉာဏ်ပညာအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထိုသူငယ်၏ သဘာဝအလျောက် ပါးနပ်ထက်မြက်သော စိတ်အာရုံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ပါရမီကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးမိသွားပြီး တပည့်အဖြစ် ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဆရာမှာ လက်ရှိတော်ဝင်နန်းတော်၏ ‘မဟာရာဇဝတ်တရားသူကြီးချုပ်’ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် နိုင်ငံတော်၏ အထွတ်အထိပ် အမတ်ကြီးသုံးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ‘ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်း’ မှ ဆင်းသက်လာသော မဟာတရားသူကြီးချုပ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ‘ရွှေလက်ချောင်း’ လက်ဆောင်သာ နိုးထမလာခဲ့ပါက ဤဆရာကြီးသည် ဝမ်ကျင်း၏ ဤဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော မှီကိုအားထားရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။