အခန်း ၄
Vol. 1 Ch. 4
အခန်း (၄)
ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးများ
“မြေးကို ခွင့်ပြုပါဦး။”
“ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ ကိစ္စတွေကို သွားရောက်ပြင်ဆင်ပါတော့မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချွဲက
“စီမံခန့်ခွဲပြီး တာဝန်ယူဖို့ သင့်တော်တဲ့လူတွေ ရှိရဲ့လား။ မိသားစုထဲက လူတွေရော လိုအပ်သလား။” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မလိုအပ်ပါဘူး အဘိုး။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆားအရောင်းအဝယ်ကနေ အမြတ်အစွန်းတွေ ရနေတာမို့ ဝမ်မိသားစုအနေနဲ့ လူတွေကို ပိုပြီးလိုအပ်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ မြေးဟာ ကုန်သွယ်မှုအတတ်ပညာကို နားလည်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ အများအပြားကိုလည်း ပျိုးထောင်ထားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ကိုပဲ ကုန်သည်ယာဉ်တန်း ပြင်ဆင်ဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”
ဝမ်ကျင်းက ဤသို့ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အကြောင်းရင်း အပြည့်အစုံ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ အသုံးမကျသော ဖခင်ရင်းမှာ လုံးဝထည့်တွက်စရာ မလိုဘဲ အရည်အချင်း ကင်းမဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သားကြီး မဟုတ်ပါက အဘိုးအိုကြီး၏ မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံခွင့် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ထို့ပြင် ဝမ်ကျင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသော သူ၏ ဖအေတူမအေကွဲ ညီနှစ်ဦးမှာ နေ့ရက်များကို သောက်စားမူးယစ်ခြင်း၊ ပျော်ပါးခြင်းနှင့် လောင်းကစားခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေသည့် အသုံးမကျသော ဆန်ကုန်မြေလေးများ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြ၏။
ဒုတိယဦးလေးဖြစ်သူ ဝမ်ကွမ်းမှာမူ တစ်နေ့လုံး ကိုယ်ခံပညာသိုင်း၌သာ စိတ်ဝိညာဉ်မြှုပ်နှံထားပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အတွင်းအားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့၏။ အဆင့်ကျော်လွန်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူသည် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ထူးထူးခြားခြား ခွန်အားဗလကြီးမားကာ ကိုယ်ခံပညာသိုင်း၌ ပါရမီအလွန်မြင့်မားသော အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်နေ့လုံး အိမ်၌သာ ကြိုးပမ်းအားထုတ် လေ့ကျင့်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်သာ ပြည့်နှက်နေကာ စာပေသင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ခြင်းတို့၌မူ မည်သည့်ပါရမီမျှ မရှိကြချေ။
တတိယဦးလေး ဝမ်ချန်မှာမူ အရှုပ်ထွေးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပင်ကိုယ်ကတည်းက လောဘရမ္မက်ကြီးမားပြီး သူ၏ တူကြီးဖြစ်သူထံမှ အကျိုးအမြတ်အချို့ကို အမြဲတစေ နှိုက်ယူရန် ကြိုးပမ်းနေသူ ဖြစ်၏။ ကူညီဖို့ နေနေသာသာ ဒုက္ခမပေးလျှင်ပင် ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၌လည်း ဘာမှအသုံးမကျသော သားတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။
အဘိုးအိုကြီး ကွယ်လွန်သွားမည့် တစ်နေ့တွင် ဝမ်ကျင်းသည် တတိယဦးလေး၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပါ အတူတူ လိုက်ပါသွားစေရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို တစ်နေ့လုံး မြင်တွေ့နေရသည်ကို ငြီးငွေ့လှပြီ ဖြစ်၏။
ဝမ်ကျင်းသည် ဆားချက်စက်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲနေသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား ကုန်သည်အသင်းအဖွဲ့ကို ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ‘ရှန်ဆန်း’ ဟု အမည်ရသော ထိုသူကို ဝမ်ကျင်းသည် သူ မွေးစားထားခဲ့သော မိဘမဲ့ကလေးများထဲမှ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အတန်ငယ် ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ သစ္စာရှိမှုမှာလည်း စိတ်ချရပေသည်။
“ကောင်းပြီ၊ သွားတော့။”
ဝမ်ကျင်းသည် အရိုအသေပေးကာ ခွင့်ပန်ခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အာဟုနှင့် အာပေါင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာဝန်အခွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် ကံစမ်းမဲနှိပ်ရန် သူ၏ ဝင်းခြံငယ်ဆီသို့ ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ကံစမ်းမဲနှိပ်ခြင်း”
“ဝေနိုင်ငံ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ × ၁၀၀ ထုတ်ယူမည် (ဟုတ်ကဲ့ / မဟုတ်ပါ)”
“ဟားဟား၊ မဆိုးပါဘူး။ ပထမအကြိမ် ကံစမ်းမဲလောက် မကောင်းပေမယ့် အတော်အတန်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ထုတ်မယူသေးပါဘူး။ လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာဝတ် ခြေလျင်စစ်သည် တစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့က မလွယ်ကူလှဘူး။ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ထုတ်ယူတော့မယ်။”
ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အာဟုသည် ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏နောက်တွင် ရွှံ့ညွန်များ ပေကျံနေသော လူတစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။”
“သခင်လေး... ဝူပေါင်တောင်ပေါ်မှာ ဂူသင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်တစ်ခုကို တူးဖော်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အတွင်းထဲကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းဆီးထားခဲ့တဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေ အများကြီး သေဆုံးဒဏ်ရာရကုန်ပါပြီ။ အခု သူတို့တွေ ဆူပူသောင်းကျန်းနေပြီး ဆက်မတူးချင်တော့ဘူးလို့ ပြောနေကြပါတယ်။”
“ဟင်... သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ အားနေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး လက်နက်တွေပါ ယူခဲ့ကြ။”
ဝမ်ကျင်းသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်အတွက် စနစ်အတွင်းမှ စွမ်းအားပြင်း ဒူးလေးအချို့ကို ထပ်မံလဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဤဂူသင်္ချိုင်းမှာ ယခင်မင်းဆက်မှ မင်းသားတစ်ပါး၏ ဂူသင်္ချိုင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဝမ်ကျင်းသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အရက်သောက်နေစဉ် ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦးနှင့် ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးတစ်ဦးတို့ ဤဂူသင်္ချိုင်းကို တူးဖော်ရန် လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေကြသည်ကို မတော်တဆ ကြားသိခဲ့ရသည်။ စိတ်သဘောထားပြည့်ဝလှသော ‘အလှူရှင်ကြီး ဝမ်ကျင်း’ မှာ ကူညီလိုသော စေတနာဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းတွင် ကူညီနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ဇနီးမယား၊ သားသမီးများနှင့် လူကြီးမိဘများကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သွားစို့၊ ထွက်ခွာကြမယ်။”
“ငါတို့တွေ ညမထွက်ရအမိန့်မတိုင်ခင် မြို့ပြင်ကို ထွက်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် လက်နက်တွေ သယ်ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
တောင်ရှေ့ရှိ လမ်းငယ်လေးပေါ်တွင် မြင်းခွာသံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
ထက်မြက်သော ဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ကာ ထက်လှသော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထွားကျိုင်းသန်မာသော လူရွယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ချောမောလှပသော သခင်လေးကို ဝူပေါင်တောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝန်းရံစောင့်ရှောက်သွားကြ၏။ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ ဝမ်ကျင်းသည် ကိုယ်ခံပညာသိုင်းကို မတတ်မြောက်သလို သေရမည်ကိုလည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ တင်ပါးများ တစ်စစီ ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်ချိန်မှ တူးဖော်ရေးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေရန်နှင့် တူးဖော်ချိန်ကို သက်သာစေရန်အတွက် ရှည်လျားပြီး ကွေ့ကောက်သော လျှို့ဝှက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တူးဖော်ထားခဲ့သည်။
ဥမင်လမ်းကြောင်းအတွင်း၌မူ တာအိုဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်ထားသည့် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကြီးတစ်ဦးသည် ဆူပူသောင်းကျန်းနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖျောင်းဖျနေလေသည်။
“အားလုံးပဲ ငါ့စကားကို နားထောင်ကြဦး။ ငါတို့တွေ ဒီလောက်တောင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားလာခဲ့ကြတာ။ အောင်မြင်မှုက ငါတို့မျက်စိရှေ့တင် ရှိတော့တာ။ သခင်လေးဝမ်က ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲက ရွှေငွေရတနာတွေကို ငါတို့ကိုလည်း ခွဲဝေပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့တွေ ဒီလို ဆူပူသောင်းကျန်းနေရင် အဲဒီသခင်လေးက တကယ်ကို ရက်စက်တတ်တဲ့သူဆိုတာ မမေ့ကြနဲ့။”
ဝါးခြမ်းပြားပမာ ပိန်လှီပြီး မျက်နှာညိုဖျော့ဖျော့နှင့် လူတစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူက ငါတို့ကို သတ်ရဲလို့လား။ အတွင်းထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီးပဲ။ ငါတို့ ထပ်ဝင်သွားရင် နောက်ထပ် လူဘယ်နှယောက် သေဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်ကျတော့ ဘာလို့မဝင်တာလဲ။”
သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဒူးလေးမျှားတစ်စင်းသည် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တည့်တည့်စိုက်ဝင်သွားပြီး ဦးခေါင်းနောက်စေ့မှ ဖောက်ထွက်ကာ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။
ဥမင်လမ်းကြောင်းအတွင်းရှိ လူတစ်ရာခန့်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့သည် လမ်းကြောင်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဒူးလေးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို ပြုံး၍ စိုက်ကြည့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငါ့ရဲ့ လက်ဖြောင့်ချက်က အတော်လေး မဆိုးဘူးပဲ၊ ဟားဟား။”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ သိုင်းသမားတစ်ဦး အသင့်ပြင်ပေးထားသော အခြားဒူးလေးမျှားတစ်စင်းကို ထပ်မံကောက်ယူကာ လူအုပ်ကြီးထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ ချိန်ရွယ်လိုက်သည့် ဘက်မှလူတိုင်းသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြလေသည်။
“ဒီလောက်သတ္တိလေးနဲ့ မင်းတို့က ဆူပူသောင်းကျန်းပြီး သပိတ်မှောက်ချင်ကြသေးတယ်ပေါ့။ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား။ ငါ နေ့တိုင်း မင်းတို့ကို အလကား ကျွေးမွေးနေတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ သေရည်နဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေက အလကားမို့လို့လား။ ငါ့ရဲ့ ငွေတွေကိုရော သက်သက်မဲ့ ယူထားကြတာလား။”
“အခုမှ ထွက်သွားချင်တယ် ဟုတ်လား။ နောက်ကျသွားပြီ။”
“အတွင်းထဲကို ဝင်သွားရင် မသေဘဲ ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်၊ မဝင်ဘူးဆိုရင်တော့ အခုချက်ချင်း သေရလိမ့်မယ်။”
သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကွယ်မှ သိုင်းသမားများသည် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို တပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်ကာ ကာလရှည်ကြာ တူးဖော်မှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးများထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြတော့သည်။
ထိုလူများထဲမှ အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ မျက်လုံးများအတွင်း ရက်စက်သောအလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးလျက် ပြန်လည်ခုခံရန် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြသည်။
တာအိုဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုကြီးသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သွားမယ်၊ သွားမယ်၊ သွားမယ်။ ငါတို့ သွားပါ့မယ်။”
သူသည် ပြောရင်းဖြင့် ပြန်လည်ခုခံရန် ပြင်ဆင်နေသော လူနှစ်ဦးအနီးသို့ တိုးကပ်သွား၏။
“မြန်မြန် လျိုဆန်း၊ မာလျို... လူတွေကိုခေါ်ပြီး အောက်ကို ထပ်ဆင်းကြရအောင်။”
အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူသည် ထိုနှစ်ဦးအား တိုးညှင်းစွာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ အောက်ကိုဆင်းသွားရင် မသေဘဲ ရှင်သန်နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီသခင်လေးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရင်တော့ ဧကန်မုချ သေရလိမ့်မယ်။ ဟိုလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ သူတို့ထဲက အများစုဟာ အတွင်းအားနယ်ပယ်က သိုင်းဆရာတွေပဲ၊ ပြီးတော့ လက်ထဲမှာလည်း ထက်လှတဲ့ ဓားတွေနဲ့ စွမ်းအားပြင်းတဲ့ ဒူးလေးတွေကို ကိုင်ထားကြတာ။ ပြန်လည်ခုခံဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကိုယ့်အသက်ကို အလဟဿ စွန့်လွှတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျော့လိုက်ကြကာ မျက်နှာထက်တွင်မူ အားကိုးရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေတော့သည်။ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ အင်အားကြီးမားသူကသာ တရားမျှတမှု မဟုတ်ပါလား။
“သွားကြစို့၊ နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ့။”
ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ သေနိုင်ခြေရှိသော လမ်းနှင့် ဧကန်မုချ သေရမည့်လမ်း နှစ်ခုကြားတွင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် သေနိုင်ခြေသာရှိသော လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။
၎င်းတို့သည် ဝမ်ကျင်းက ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။