အခန်း ၆
Vol. 1 Ch. 6
အခန်း (၆)
လာရောက်ဂါရဝပြုခြင်း
ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ မြည်သံများနှင့်အတူ၊ မဏ္ဍပ်ငယ်အတွင်းရှိ ဝါးကုလားထိုင်ထက်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဝမ်ကျင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာခဲ့၏။
သူသည် သမ်းဝေလိုက်ရင်း သူ၏ဘေးနားတွင် မျက်နှာများ ဖူးရောင်ညိုမဲလျက် မတ်တပ်ရပ်နေကြသော လူငယ်နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်နှစ်ဦးသည် ဝမ်ကျင်း၏ အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဝမ်ကျင်း ထထိုင်လိုက်သည်ကို အလျင်အမြန်ပင် ဝိုင်းဝန်းတွဲထူပေးကာ မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြောလိုက်ကြသည်>
“အစ်ကိုကြီး... နိုးလာပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ပူအောင် လုပ်မိပြန်ပြီ ခင်ဗျာ။”
“ဩော်... မင်းတို့ ဘာတွေမှားခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်းဦး။”
ဒုတိယညီဖြစ်သူ ဝမ်ချီက ပျာပျာသလဲ အရင်ပြောလိုက်သည်>
“ကျွန်တော်တို့ နေ့ရက်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပြီး အပျော်အိမ်တွေဆီ မသွားလာခဲ့သင့်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကိုလည်း ကာမစိတ်နဲ့ မပြစ်မှားသင့်ပါဘူး ခင်ဗျာ။ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ မှားသွားပါတယ်။”
တတိယညီဖြစ်သူ ဝမ်ဝေကလည်း လျင်မြန်စွာ ဝင်ပြောလေသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ နောက်နောင်ကျရင် တကယ် ပြုပြင်ပါ့မယ်၊ ဒါမျိုး ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။”
ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဝမ်ကျင်းကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြပေသည်။ မိဘများက ၎င်းတို့ကို အကဲပိုပြီး တကယ်မရိုက်နှက်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးကမူ တကယ်ပင် လက်ရဲဇက်ရဲ ရိုက်နှက်ဆုံးမတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
၎င်းတို့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းတို့အား စေ့စေ့စပ်စပ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး
“နောက်ထပ်ရော ရှိသေးလား။ မရှိတော့ဘူးလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော လေသံမှာ အမျက်ဒေါသလည်း မပါ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းလည်း မရှိရာ ထိုအချက်က ထိုနှစ်ဦးကို ပိုမိုထိတ်လန့်သွားစေကာ ခြေထောက်များပင် အနည်းငယ် တုန်ရင်လာစေတော့သည်။
“မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်နှစ်ကောင်၊ စာပေလည်း မတတ်၊ သိုင်းပညာလည်း မကျွမ်းကျင်ကြဘူး။ ငါက မင်းတို့ကို အားကိုးရမယ့် ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်လာဖို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ပါးအပေါ် မှီခိုနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေလိုတောင် ငြိမ်ငြိမ်လေး မနေတတ်ကြဘူးလား။”
“ကာမရမ္မက်ကြီးတာ ပြဿနာမရှိဘူး။ မင်းတို့ သိက္ခာရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ပြစ်မှားချင်ရင်တောင် မျက်လုံးကို သေသေချာချာ ဖွင့်ထားရမှာပေါ့။ ဘယ်သူ့ကို သွားပြီး ရန်စလို့ရတယ်၊ ဘယ်သူ့ကို ရန်မစသင့်ဘူးဆိုတာ ခွဲခြားရမှာပေါ့။”
“မင်းတို့ ဆေးခတ်ပြီး အဓမ္မပြုကျင့်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးငယ်ဟာ လီခရိုင်မင်းကြီး လက်ဖျားနဲ့ တို့ခဲ့ဖူးတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လီခရိုင်မင်းကြီးရဲ့ အလွန်အမင်း မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးတဲ့သူပဲ”
“မြင့်မြတ်တဲ့သူတွေ သုံးစွဲထားတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို မင်းတို့လို သာမန်အရပ်သားတွေက ပါးစပ်သုတ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး၊ သဘောပေါက်လား။”
“တစ်နေ့နေ့ကျရင် သူက အဲဒီအမျိုးသမီးကို ပြန်ပြီး သတိရလာမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။”
“သူက အင်အားကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စုက လာတဲ့ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ငါတို့ ဝမ်မိသားစုကတော့ သာမန်အရပ်သားတွေပဲ။ သူ မင်းတို့ကို အရေးယူဖို့က လွယ်ကူလွန်းလှတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ငါဟာ အခုအချိန်မှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အလှည့်အပြောင်းကို ရောက်နေတာ။ အကယ်၍ မင်းတို့ကြောင့် လီမျိုးနွယ်စုဝင်ကို သွားပြီး ပြစ်မှားမိလို့ ငါ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လာမယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ ခေါင်းနှစ်လုံးကို ဖြတ်ပြီး သွားရောက်တောင်းပန်ရလိမ့်မယ်။ သွားစမ်း... အမှိုက်ကောင်တွေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားပါ့မယ် ခင်ဗျာ။”
ဝမ်ကျင်းအတွက်တော့ လီမိသားစုမှ ခရိုင်မင်းကြီးဆိုသည်မှာ သူ မပြစ်မှားရဲလောက်အောင် အင်အားကြီးသူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ်မျှသော စွန့်စားမှုကိုပင် မပြုလုပ်လိုချေ၊ အထူးသဖြင့် သူတစ်ပါး၏ အမှားများကြောင့် စွန့်စားရခြင်းမျိုးကို လုံးဝ မလိုလားချေ။
အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ နောင်အနာဂတ်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်မိသားစုမှာ ကျိခရိုင်၌သာ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုလီခရိုင်မင်းကြီးကို တကယ်ပြစ်မှားမိပါက ထိုအရာရှိသည် ဝမ်မိသားစုကို နှိပ်စက်ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့်လည်း ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် အချိန်မီ ကူညီနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မဏ္ဍပ်ငယ်အတွင်းမှ သုတ်ခြေတင် ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် သောကဗျာပါဒများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ၎င်းတို့၏ မိခင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
စိမ်းစိုသော ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားပြီး ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများ ရှိသည့် အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ၊ မင်းတို့ အစ်ကိုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ပြန်ပြီ။”
သို့သော်လည်း အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားသည့် အခြားသော သွယ်လျသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာမူ ဝမ်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရင်ကွဲမတတ် သနားဂရုဏာ သက်နေရှာသည်။
“ဝမ်ကျင်းက တရားဝင် ဇနီးကြီးက မွေးတဲ့ သားကြီး ဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့် ညီတွေကို ဒီလို စိတ်အလိုကျ ရိုက်နှက် ဆဲဆိုတာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူး။ အဘိုးကြီးနဲ့ အခြားလူတွေကလည်း ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မိသားစုကြီးကို သူ့စိတ်ကြိုက် စီမံခွင့် ပေးထားကြတယ်...”
စိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမအား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး
“ကလေးတွေကို ဆုံးမမယ့်သူ ရှိတာက မရှိတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ အခုကတည်းက မဆုံးမရင် နောင်ကျရင် သူတို့တွေ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ဖန်တီးမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“သူက တော်ဝင်နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ထားပြီး အရာရှိ ဖြစ်တော့မှာ။ သူသာ သားကြီး ဩရသ မဟုတ်ရင်တောင် ဝမ်မိသားစုရဲ့ ရတနာထူးပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ ဒီဝမ်အိမ်တော်ထဲမှာ အဘိုးကြီးကလွဲရင် သူက အရာရာကို ကွပ်ကဲနေတဲ့သူပဲ။”
“ဒါ့အပြင် သူက လက်ရှိ မဟာရာဇဝတ်တရားသူကြီးချုပ်ရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သေးတယ်။ အဲဒါ မဟာအမတ်ကြီးသုံးပါးထဲက တစ်ပါးပဲဥစ္စာ။”
“ဟူး... အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ၊ မင်းတို့သာ မင်းတို့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဉာဏ်ပညာ တစ်ဝက်လောက် ရှိရင် မင်းတို့အမေ ဒီလို သောကရောက်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဝမ်ကျင်းသည် ယခုနွေဦးတွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီခဲ့ပြီး သူ၏ အရာရှိလမ်းစဉ်ကို တရားဝင် စတင်လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
စနစ်ကို မရရှိခင်က ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ စုဆောင်းထားခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များ (ခိုးချခြင်း) ကို အားကိုးကာ စာမေးပွဲတွင် ပထမ ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တွင် ဂုဏ်သတင်းကျော်စောစေကာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြု၍ ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၌ စနစ်အကူအညီ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အတွေးအခေါ်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး တိတ်တဆိတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ကာ သင့်တော်မည့် အချိန်အခါကောင်းကိုသာ စောင့်ဆိုင်းလိုတော့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဆရာ့ဆီကို သွားရောက်ဂါရဝပြုဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင်တယ်။”
ရိုးရှင်းပြီး အတန်ငယ် ဟောင်းနွမ်းလှသော ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည့် ခန့်ညားပြီး ပိန်လှီသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် ဝင်းခြံအတွင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်း၌ ရေလောင်းကာ မြေဆီလွှာ ဆွပေးနေသော ဝမ်ကျင်းကို တစ်ချက်တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုနေ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ခြင်းကြောင့် ချွေးဒီးဒီးကျလာသည့် အချိန်၌ အဘိုးအိုသည် သူ၏ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“တော်ပြီ... ငါ့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ဖျက်ဆီးမနေနဲ့တော့။ ဒီကို လာခဲ့ဦး။”
ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဝမ်ကျင်းသည် ပေါက်ပြားကို ချလိုက်ပြီး အဘိုးအိုထံသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရင်း
“တပည့် ဆရာကြီးထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံအပ်ပါတယ် ခင်ဗျာ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ဒူးထောက်နေသော ချောမောလှပသည့် လူငယ်လေးကို အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“ဇီအန်း... မင်းရဲ့ဆရာက မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီဂုဏ်ပုဒ်အမည် ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား။”
“တပည့် ဉာဏ်နည်းလို့ မသိပါဘူး ခင်ဗျာ။”
“မင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ထူးခြားထက်မြက်ခဲ့တယ်၊ ပင်ကိုယ်ကတည်းက စူးရှတဲ့ ဉာဏ်ပညာရှိပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို အကဲခတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ မင်းက အလွန်ပါးနပ်ပြီး စာပေပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးပဲ။”
“ဒါပေမယ့် မင်း... မင်းက ဘယ်တော့မှ အရာရှိကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်မရှိဘူး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်တတ်သလို မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကလည်း လွန်စွာ ရက်စက်လွန်းတယ်။”
“မင်းရဲ့ဆရာကတော့ မင်းကို တည်ငြိမ်ပြီး ပူပင်ကြောင့်ကြမဲ့တဲ့ ဘဝမျိုးမှာပဲ အသက်ရှင်စေချင်တာ။”
“မင်းရဲ့ ပါရမီအရဆိုရင် ဒီနွေဦးစာမေးပွဲမှာ ပထမရဖို့က မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းက ကုန်သည်တွေရဲ့ လမ်းစဉ်ထဲမှာ ပျော်မွေ့ပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စုဆောင်းကာ တရားသောလမ်းစဉ်ကြီးကနေ သွေဖည်နေခဲ့တယ်။ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။ ငါက မင်းရဲ့ အရာရှိလမ်းစဉ်ကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးထားပြီးသား၊ မင်း နာမည်ကျော်ကြားလာပြီး မြို့တော်ကို အရာရှိအဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ပဲ စောင့်နေခဲ့တာ။”
“မင်းရဲ့ဆရာက နန်းတော်ကနေ အငြိမ်းစားယူထားခဲ့ပေမယ့် နန်းတွင်းက အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေသေးသလို ငါ့ရဲ့ ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းတဲ့ တပည့်တွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့တွေက မင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးနိုင်ပြီး နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းဟာ နန်းတွင်းအမတ်ကြီး ဖြစ်လာဖို့က မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။”
“အခု ငါ့ကို ပြောစမ်းဦး၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ။”
ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်လှသော စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာခဲ့ပြီး တုန်ရင်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီး... အခုအချိန်မှာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကြီးထဲမှာ တည်ငြိမ်မှုဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်ပါဦးမလဲ ခင်ဗျာ။”
“အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက ဆင်းရဲသား ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်နေကြတယ်၊ နန်းတော်ကလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် နန်းဆောင်တွေကို အလုံးအရင်းနဲ့ တည်ဆောက်နေကြတယ်။ မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒေသအနှံ့အပြားမှာ မိုးခေါင်ရေလျှံမှုတွေ ခံစားခဲ့ရပြီး ရိတ်သိမ်းမှုတွေ ပျက်စီးကာ ရေတွက်လို့မရတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ အိုးအိမ်မဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ တပည့် ကြားသိရတာကတော့ ပင်းပြည်နယ်မှာဆိုရင် လူတွေဟာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး နေရာအနှံ့ သေဆုံးနေကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါမျိုး ဆက်ဖြစ်နေရင် ကြီးမားတဲ့ သောင်းကျန်းပုန်ကန်မှုတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပါ။”
“စစ်တပ်မှာလည်း စစ်သည်တွေရဲ့ ရိက္ခာနဲ့ လစာတွေ ကြွေးတင်နေပြီး အဆင့်ဆင့်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေက စစ်သည်တွေကို ခေါင်းပုံဖြတ်ကာ ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေကြတယ်။ စစ်စည်းကမ်းတွေက လျော့ရဲနေပြီး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်းကလည်း အလွန်အားနည်းနေပါတယ်။ ပုန်ကန်မှုတွေကို နှိမ်နင်းဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာမို့ မြောက်ဘက်ကနေ စောင်းမြောင်းကြည့်နေတဲ့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေ၊ တောင်ဘက်က ယွဲ့လူမျိုးတွေနဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်က ကျွန်းနိုင်ငံအမြောက်အမြားကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်နိုင်ပါတော့မလဲ။”
“အကယ်၍ စစ်ပွဲသာ တကယ်ဖြစ်ပွားခဲ့ရင် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်က အနိုင်ရပါဦးမလား။ တစ်ချက်တစ်လေဆိုရင်တော့ မဟာကျင်းနိုင်ငံရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က နက်ရှိုင်းလှလို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူရိုင်းအုပ်စုက မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် အားနည်းနေတာကို မြင်သွားရင် သူတို့တွေ အလုံးအရင်းနဲ့ ဧကန်မုချ တိုက်ခိုက်လာကြမှာပါ။”
“တပည့်တော်အနေနဲ့ မြို့တော်နဲ့ ဝေးကွာတဲ့နေရာမှာ နေထိုင်ပြီး နယ်မြေတစ်ခုကို အချုပ်ခွင့်ရယူကာ လောကကြီးရဲ့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲလာမှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းလိုပါတယ်။ ဆရာကြီးအနေနဲ့ တပည့်ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါရန် တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”