အခန်း ၇

အခန်း (၇)

ယွဲ့ကျိုး

ကျန်းယွဲ့သည် မိမိရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော တပည့်ဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတန်ကြာအောင် စကားမဲ့နေခဲ့၏။ သူသည် နန်းတွင်း၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမတ်ကြီးသုံးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သည့် မဟာရာဇဝတ်တရားသူကြီးချုပ် ဖြစ်ရုံမျှမက၊ ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်း၏ မဏ္ဍိုင်ကြီးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သူက မည်သို့လျှင် မသိဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ထိုအရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲရန် သူ၌ အင်အားမရှိခဲ့ချေ။ နန်းတွင်းရှိ အင်အားစုများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန်ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသည်။ နတ်ရွာစံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ အာဏာကို အားနည်းသွားအောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော အပြန်အလှန်ထိန်းကျောင်းမှုများကြောင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နတ်ရွာစံခဲ့ရသည်။

လက်ရှိဧကရာဇ် ‘ကျောက်ကျိ’ မှာမူ အထက်တန်းလွှာ အင်အားကြီးမိသားစုများ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ရာဇပလ္လင်ထက်သို့ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ယခင်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ရည်မှန်းချက်ကို ဆက်ခံလိုသော်လည်း သူ၏စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိလှပြီး ကျန်းမာရေးမှာလည်း အလွန်အမင်း ချို့တဲ့လွန်းလှသည်။ နာမကျန်းဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုင်းပြည်ရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းမှာ ရေရှည်တွင် မခံနိုင်သောအရာ ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင်မူ နန်းတွင်းအာဏာတစ်ခုလုံးကို အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများက ခြယ်လှယ်ချုပ်ကိုင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မဟာကျင်းမင်းဆက်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော သူရဲကောင်းများနှင့် မှူးမတ်များ၏ ထောက်ပံ့မှုသာ မရှိလျှင် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းများသည် နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ပင် ထွက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

နန်းတွင်း၌ ဟွမ်လောင်လမ်းစဉ်က ကြီးစိုးနေပြီး စစ်ရေးလမ်းစဉ်နှင့် ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်တို့မှာမူ ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှီးဝါဒလမ်းစဉ်မှာမူ ၎င်းတို့၏ ဝါဒရေးရာများနှင့် ထီးနန်းဆက်ခံမှု တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့မှုကြောင့် ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်း မခံရတော့ချေ။ မော့ဝါဒလမ်းစဉ်အဖို့မူကား ထည့်သွင်းပြောဆိုရန်ပင် အလွန်သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဆုတ်ယုတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဟွမ်လောင်လမ်းစဉ်မှ တပည့်အများစုမှာ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာကြသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ နေ့ရက်များသည် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟူသော အတွေးက အတန်ငယ် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကျန်းယွဲ့သည် အရာရှိလောကသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက တိုင်းပြည်အတွက် စွမ်းစွမ်းတမံ ကြိုးပမ်းထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဧကရာဇ်အာဏာနှင့် အထက်တန်းလွှာမိသားစုကြီးများအကြား အာဏာလုပွဲ၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရကာ မိမိ၏ ဇာတိရပ်ရွာသို့ အငြိမ်းစားယူ၍ ပြန်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို... မင်း ဘယ်နေရာကို သွားချင်လို့လဲ။”

“တပည့်တော် ယွဲ့ကျိုး (ယွဲ့ပြည်နယ်) သို့ သွားလိုပါတယ် ခင်ဗျာ။”

“ယွဲ့ကျိုး ဟုတ်လား။ အဲဒါက အရှေ့တောင်ဘက် ဒေသလေ၊ စန်းယွဲ့မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသလို အရှေ့တောင်ဘက်ပင်လယ်က ကမ်းရိုးတန်းခံစစ်တွေကို ဓားပြတွေ ခဏခဏ လာရောက်သောင်းကျန်းတဲ့နေရာပဲ။ မင်း အဲဒီကိုသွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။”

“တပည့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ် ခင်ဗျာ။ ပထမဦးစွာ...”

“တော်ပြီ... မင်း စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ ဒါပဲပေါ့။ ငါ့ကို စကားချိုတွေ လာပြောမနေနဲ့တော့။ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကူညီပေးမယ်၊ ပြီးရင်တော့ ယူကျိုး (ယူပြည်နယ်) က ငါ့ရဲ့ ဇာတိအိမ်ဟောင်းကို ပြန်ပြီး အငြိမ်းစားယူရင်း ငါတို့ ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်အတွက် မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်တွေကို ပျိုးထောင်ပေးတော့မယ်။”

“ဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”

ကျန်းယွဲ့သည် သေးငယ်သော ခြံဝင်းငယ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဤနေရာတွင် လာရောက်တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူသည် ဤခြံဝင်းကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာ စီမံထားခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကာလသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ဤနေရာတွင်ပင် သူသည် ဝမ်ကျင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို တွေးတောမိရင်း အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းအပေါ် မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

“ဇီအန်း... ငါ ထွက်သွားပြီးရင် ဒီခြံဝင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါ။”

“တပည့် အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ် ခင်ဗျာ။”

“ဒါ့အပြင် တပည့်ဆီမှာ မကြာသေးမီက ရရှိထားတဲ့ တောက်ပတဲ့ ပုလဲအချို့၊ လက်ရာမြောက်တဲ့ ကျောက်စိမ်းအနုပညာပစ္စည်း အနည်းငယ်နဲ့ ယခင်မင်းဆက်က ပါရမီရှင် စာပေပညာရှင် လျူကျွမ်းရဲ့ လက်ရေးလှစာသားနဲ့ ပန်းချီကားအချို့ ရှိပါတယ်။ ဆရာကြီး မထွက်ခွာခင်မှာ လေ့လာခံစားနိုင်ဖို့ ဆရာကြီးနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားပါရန် ရိုသေစွာ တောင်းပန်အပ်ပါတယ် ခင်ဗျာ။”

ကျန်းယွဲ့သည် ထိုစကားကြောင့် ပြုံးလိုက်မိပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ စနောက်သည့် လေသံဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆရာက စည်းစိမ်ဥစ္စာကို နှစ်သက်တယ်ဆိုပေမယ့် မင်းဆီက ငွေကြေးတွေကိုတော့ လက်ခံမှာ မမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မင်းကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တာမို့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ သားအရင်းလိုပဲ သဘောထားတယ်။ ဒီအရာတွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ မင်းရဲ့ဆရာ့မှာ ငွေကြေးအလုံအလောက် ရှိပါတယ်။”

“ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ‘ကျိတု’ ကတော့ နန်းတွင်းအမတ်ကြီးရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရတော့မှာ။ မင်း သူ့ဆီကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အချို့ ပေးပို့နိုင်ပါတယ်။”

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။ ဟန်မင်းဆက်ခေတ်က ကျော်ကြားသော အရာရှိကြီးတစ်ဦးနှင့် အမည်တူသည့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရာထူးတိုးခြင်းသည် ဝမ်ကျင်းအတွက်လည်း ကောင်းမွန်သောအချက် ဖြစ်၏။ နန်းတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်လူ ရှိနေခြင်းက အရာရာကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူစေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းယွဲ့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် နေအိမ်သို့ ပြန်လာကာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရင်း ရာထူးခန့်အပ်လွှာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများ၊ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ဆားချက်ကွင်းမှ လူများကို ယွဲ့ကျိုးသို့ အတူတကွ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့၏။

ဝမ်မိသားစုဝင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူကား၊ ဝမ်အဘိုးကြီးသည် မိမိ၏ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာရန် ခဲယဉ်းနေပြီး ဝေးကွာသောနေရာသို့ မသွားလိုသဖြင့် ကျန်ရှိသော မိသားစုဝင်များသည် အဘိုးအိုနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် ယွဲ့ကျိုးသို့ သွားရန်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ တတိယဦးလေး ဝမ်ချိန်၏ အသံမှာ အကျယ်လောင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“တူလေး... တူလေး...”

လူတစ်စုသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဝင်ရောက်လာကြရာ ဦးဆောင်လာသူမှာ တတိယဦးလေး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏နောက်တွင် တတိယဒေါ်လေး၊ ဝမ်ကျင်း၏ ဖခင် ဝမ်ကျန့်နှင့် ဝမ်ကျန့်၏ ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ဦးတို့ ပါဝင်လာကြသည်။

ဝမ်ချိန်သည် သူ၏ ထွားကျိုင်းဆူဖြိုးလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဆွဲခေါ်လာရင်း ဝမ်ကျင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တူလေး... မင်း ဆားချက်ကွင်းက လူတွေအကုန်လုံးကို ခေါ်သွားလို့ မရဘူး။ ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင်တောင် နှင်းဆားချက်တဲ့ နည်းလမ်းကိုတော့ ချန်ထားခဲ့ရမယ်။ ငါတို့ ဝမ်မိသားစုမှာ ဆားချက်ကွင်း မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။”

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးလည်း တစ်ခုခု ပြောပါဦး။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားများမှာလည်း ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားတော့သည်။

မိမိသားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျန့်သည် ဝမ်ချိန်ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“တတိယညီ... စကားမပြောဦးနဲ့။ ကျင်းအာ ဘာပြောမလဲဆိုတာ အရင်နားထောင်ရအောင်။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ

“အရင်ထိုင်ကြပါ။ လာပါဦး တတိယဦးလေး... ကျွန်တော် ဦးလေးကို မေးပါရစေ။ ဒါက ဦးလေးတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဘိုးကိုရော မေးမြန်းခဲ့ကြရဲ့လား။”

ဝမ်ချိန်သည် တင်းမာလှသော လေထုကို ခံစားမိသွားပြီး စကားများ ထစ်ထစ်အအ ဖြစ်သွားကာ

“ငါတို့... ငါတို့ဘာသာ တွေးမိကြတာပါ။ အဖေ့ကိုတော့... မမေးရသေးပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ချိန်ကို အထက်စီးမှ မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တတိယဦးလေး... အဘိုးက ဒီကိစ္စကို ဘာဖြစ်လို့ တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့တာလဲဆိုတာ ဦးလေးသိလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဦးလေးတို့မှာ ဒါကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိလို့ပဲ။ ဦးလေးတို့မှာ ဉာဏ်ပညာလည်းမရှိ၊ ဩဇာအာဏာလည်း မရှိဘူး။ အဘိုးကတော့ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် သူကရော ဘယ်နှစ်နှစ်လောက်အထိ ခံနိုင်မှာလဲ။ မြစ်ကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဂိုဏ်းက ဦးလေးတို့ သုံးစွဲဖို့ ငွေကြေးရှိနေသရွေ့ ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေမှာပဲ၊ အဲဒါဆိုရင် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား။”

“ငါကတော့ ဘာလို့ လုပ်နိုင်ရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ဆရာက နန်းတွင်းက အမြင့်မြတ်ဆုံး အမတ်ကြီးသုံးပါးထဲက တစ်ပါးဖြစ်သလို ဥပဒေပြုရေးဝါဒလမ်းစဉ်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်ကြီးလည်း ဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တပည့်တွေကလည်း လောကတစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေကြတာ။ ဦးလေးတို့ကရော ဘာကို အားကိုးပြီး လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ ပြောစမ်းဦး။”

ဝမ်ချိန်သည် ထိုကဲ့သို့ အတိအလင်း မထီမဲ့မြင် ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုစကားမျိုးလဲ။ ဒီဆားချက်ကွင်းက ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးနဲ့ ဆိုင်တာ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်မိသားစုရဲ့ အထက်အောက် အသုံးစရိတ်အားလုံးက ဆားရောင်းရငွေအပေါ် မှီခိုနေရတာ။ အကယ်၍ ဒီဆားချက်ကွင်းသာ မရှိတော့ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ...”

ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကိုက်ခဲသွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ဒေါသကို ထပ်မံမထိန်းချုပ်တော့ဘဲ ဝမ်ချိန်၏ ဆူဖြိုးလှသော မျက်နှာကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ ဝက်ကြီး။ ငါ မင်းကို လေးစားလို့ တတိယဦးလေးလို့ ခေါ်နေတာ၊ ငါသာ လေးစားမှုမရှိရင် မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ ငါ့ကို ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ လာအော်ရဲတာလဲ။ ငါက ပေးကမ်းချင်လို့ ပေးတဲ့အရာမှသာ မင်းတို့ပိုင်တာ။ ငါ မပေးချင်ရင် မင်းတို့ ငေးကြည့်နေရုံပဲ ရှိတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို ပေးခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့ ဒါကို ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား။ မင်းတို့က စီးပွားရေး ကျွမ်းကျင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာကစားကွက်တွေကို နားလည်လို့လား။ ဒါကို မင်းတို့ဆီ ချန်ထားခဲ့တာက သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။”

ဝမ်ကျင်းသည် ဤလူကြီးအပေါ် မည်သည့်ရိုသေမှုမျှ မရှိချေ။ ဤကြီးမားလှသော ဝမ်မိသားစုကြီးအတွင်း သူ၏မျက်စိထဲတွင် ရှိသူမှာ သူ၏အဘိုး ဝမ်ချွဲတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဖခင်အရင်းဖြစ်သူ ဝမ်ကျန့်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ချေ။

“အား... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။”

“ရိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘူး။ မဟာကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေအရ စာပေပညာရှင်တစ်ဦးက သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးကို မှားယွင်းသတ်မိရင် ငွေဒဏ်ဆောင်ရုံနဲ့ အပြစ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရနိုင်တယ်။”

ဝမ်ချန်သည် ဝမ်ကျင်း၏ စကားကြောင့် လန့်ဖျန့်သွားတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... သူ့ကို ဆုံးမပါဦး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ

“အခန်းကို ပြန်သွားပါ၊ လာပြီး ပြဿနာမရှာပါနဲ့။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်သည် အလျင်အမြန်ပင် ထကာ ထွက်ခွာသွားတော့ရာ သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်နှစ်ဦးလည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

“မင်း... မင်းကတော့...”

“ဝမ်ကျင်း... မင်း ဒီလောက်တောင် လူကြီးကိုတောင် ရိုက်နှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ အဘိုးက မင်းကို အပြစ်ပေးမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဒီမိသားစုကို အဘိုးကြီးကပဲ အုပ်ချုပ်နေတုန်းပဲ။ မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် ရဲတင်းနေရတာလဲ။ မင်းမှာ လူကြီးတွေကို လေးစားစိတ် လုံးဝမရှိဘူး။ အလွန်အမင်း ထောင်လွှားပြီး ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား။”

ဝမ်ချန်၏ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချန်၏ ဆူဖြိုးသော မျက်နှာကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် ထပ်မံပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ကာ ရူးသွပ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ၊ မင်းရဲ့ ရာထူးက ဘာလဲ။ လူကြီး ဟုတ်လား။ ငါက နန်းတော်ကနေ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ စာပေပညာရှင်တစ်ဦး၊ နောင်ကျရင် အရာရှိဖြစ်မယ့်သူပဲ။ ငါ့နာမည်ကို ခရိုင်သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ရေးထိုးရမှာဖြစ်သလို မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှတ်တမ်းမှာလည်း ငါ့အတွက် သီးသန့်စာမျက်နှာတစ်ခု ချန်ထားရလိမ့်မယ်။ ငါ့ကြောင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး ဂုဏ်တက်ရမှာ။”

“မင်းကရော... စားသောက်ဖို့၊ သောက်စားဖို့၊ ပျော်ပါးဖို့နဲ့ လောင်းကစားဖို့ကလွဲရင် ဘာတတ်လို့လဲ။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်လဲ။ ငါ မင်းကို ရိုက်တာကို ထားလိုက်ဦး၊ ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် အဘိုးအနေနဲ့ သည်းခံရမှာဖြစ်သလို ငါ့မှာ အပြစ်မရှိစေဖို့အတွက် အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ပေးရလိမ့်မယ်။ မင်း အဲဒါကို နားလည်ရဲ့လား။ ဒီမိသားစုထဲမှာ ဘယ်အရာက အရေးအကြီးဆုံးလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား။”

“မိသားစုကို ပြန်လည်ဦးမော့စေနိုင်တဲ့ မြေးတစ်ယောက်နဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သားတစ်ယောက်... သူ ဘယ်သူ့ကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ။ ဟမ်...”

“အခု အလျင်အမြန်ပဲ ပြန်သွားစမ်း၊ မင်းဦးနှောက်ထဲက အရည်တွေကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီးတော့ မဟုတ်ကဟုတ်က အတွေးတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင်တော့ အရင်လိုပဲ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ သေမယ့်ရက်ကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တော့။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော ဝမ်ချန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။