အခန်း ၁၁
Vol. 2 Ch. 11
အခန်း (၁၁)
ရောက်ရှိခြင်း
“ကျန်းလျောင်... ငါက ကန်းချီအဆင့် မဟာဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးလဲ။ ငါ့ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား။”
“အရှင့်အား ပြန်လည်ဖြေကြားရရင်... လက်အောက်ငယ်သားအနေနဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပြည့်ရှိနေပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ကာ စစ်မြင်းကိုလည်း အသုံးအဆောင်အပြည့် တပ်ဆင်ထားမယ်ဆိုရင်၊ နောက်မဆုတ်တမ်း သေလုလဲတိုက်ပွဲဝင်ရင် သံချပ်ကာဝတ် ခြေလျင်စစ်သည် တစ်ထောင်ကျော်ကို သို့မဟုတ် စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ခြေလျင်နဲ့ မြင်းစီးလေးသည်တော် ရာဂဏန်းကို သုတ်သင်ခြေမှုန်းနိုင်ပါတယ်”
“အကယ်၍ ရန်သူ့အရေအတွက်က ဒီထက်မက များပြားလာရင်တော့ ဒဏ်ရာရနိုင်ပြီး၊ အရေအတွက် နှစ်ဆဖြစ်လာရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ကုန်ခမ်းသွားပြီး သေဆုံးရပါလိမ့်မယ်။”
“အကယ်၍ စစ်တပ်ကြီးရဲ့ ဝိုင်းရံခြင်းကို မခံရဘဲ မြေပြင်အနေအထားက သာလွန်ကောင်းမွန်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ရန်သူ့အင်အား နှစ်ဆရှိနေပါစေဦးတော့ ရန်သူကို စိမ့်စိမ့်ညံအောင် ချေမှုန်းနိုင်ပါတယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သာသာလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ချီကို အကာအကွယ်အရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သူတို့က လူသား စစ်ပွဲရုပ်သေးရုပ်ကြီးတွေအတိုင်း မဟုတ်ပါလား။
ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော သုံးပြည်ထောင်စနစ်သာ မရှိပါက သူသည် လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်စိုးမိုးရန်ဟူသော အတွေးမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ တွေးတောဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။
ကျယ်ပြောလှသော မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကြီးတွင် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ‘ကန်းချီအဆင့်’ ကျွမ်းကျင်သူ စုစုပေါင်း ခြောက်ဦးသာ ရှိပြီး၊ အားလုံးမှာ နန်းတွင်းစစ်တပ်ထဲတွင် ရှိကြကာ ငါးဦးမှာ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများမှ ဖြစ်ကြသည်။
သိုင်းလောကဂိုဏ်းဂဏများထဲတွင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦး ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။
‘ကန်းချီအဆင့်’ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ပျိုးထောင်ရန်အတွက် မည်မျှအထိ များပြားသည်မသိသော သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်ပေသည်။ ပထမဦးစွာ ပင်ကိုယ်ပါရမီနှင့် အရည်အချင်း ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ထူးချွန်လှသော ကျင့်စဉ်များဖြင့် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရမည် ဖြစ်ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းချီကို ပုံသွင်းရန် ရတနာဆေးလုံးများ လိုအပ်ပြီး၊ ကျော်ကြားသော ဆရာကြီးများ၏ လမ်းညွှန်မှု၊ ကြီးပြင်းလာစဉ်အတွင်း ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုတို့ လိုအပ်သည့်အပြင်၊ နောက်ဆုံးတွင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို ရရှိရန်အတွက် ကံတရားနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့အပေါ်တွင်လည်း မှီတည်နေပေသည်။
နောက်ခံအင်အား မရှိပါက ၎င်းတို့ကို ပျိုးထောင်ရန် မတတ်နိုင်ချေ။
အားကောင်းလှသော စနစ်က စစ်သည်များနှင့် စစ်သူကြီးများကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းမရှိပါက၊ လူသား စစ်ပွဲရုပ်သေးရုပ်များနှင့် အထူးလေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် ထိုအထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများထံမှ လောကကြီးကို သူ မည်သို့ လုယူရမည်ကို ဝမ်ကျင်း တကယ့်ကို စိတ်ကူးမိမည် မဟုတ်ချေ...
“အာဟု...”
ခေါ်သံကို ကြားလျှင် မြင်းရထားလုံးအနီးတွင် မြင်းစီးလိုက်ပါလာသော အာဟုသည် ဇက်ကြိုးကို သာသာလေးဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်အနီးသို့ ကပ်လာခဲ့သည်။
“သခင်လေး... အမိန့်ရှိပါ”
“ငါတို့ နန်ယန်စီရင်စုမြို့ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ။”
“နောက်ထပ် နှစ်ရက်အကြာ မွန်းတည့်ချိန်မှာ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်”
...နန်ယန်စီရင်စုမြို့တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်တွင် စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိနှင့် စစ်သေနာပိတ်တို့ ဦးဆောင်သော နန်ယန်စီရင်စု၏ အရာရှိကြီးငယ်အပေါင်းအပြင် ဒေသခံ ဩဇာရှိ မိသားစုကြီးများသည် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် နယ်စားမင်းကြီးအသစ်ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ ‘ဝန်ရှန့်’ သည် သူ၏ မေးစေ့ပေါ်ရှိ စာပေပညာရှင်ရုပ်ရည် ဆိတ်မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာသုတ်သပ်ရင်း၊ တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဗိုလ်မှူးကြီးမာ... နယ်စားမင်းကြီး ရောက်ခါနီးပြီလား။”
အရပ်ရှစ်ပေကျော် မြင့်မားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်ယင်ထားသော လူကောင်ကြီးက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
“သတင်းပေးပို့ချက်အရဆိုရင်တော့ မွန်းတည့်ချိန်မှာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ မကြာခင်ပါပဲ။”
သူ၏အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး ပြတ်သားလိုရင်းတိုရှင်း ရှိလှပေသည်။
ဝန်ရှန့်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်မိပြီး၊ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေကြသော အင်အားကြီး မိသားစုအသီးသီး၏ မိသားစုခေါင်းဆောင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့တစ်ဦးစီသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ထားကြပြီး၊ နယ်စားမင်းကြီးအသစ် ရောက်မလာသေးခင်ကတည်းကပင် ကြိုတင်၍ ရိုသေကိုင်းညွတ်သော အပြုံးများကိုယ်စီ ဆင်မြန်းထားကြလေသည်။
“ဟူး... ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ နယ်စားမင်းကြီးဟောင်း ကျိုး ရာထူးတက်တုန်းက အခြေအနေဟာ ဒီနေ့နဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားခဲ့တာ။”
သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဘေးနားရှိ လူကောင်ကြီးသည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ဒဏ်ရာ အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာကို ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“ဟွန့်... ကပ်ပါးကောင်တစ်အုပ်သက်သက်ပါပဲ။”
သူ၏စကားလုံးများက သူ၏ အထင်သေးမှုနှင့် ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို အထင်အရှား ပြသနေခဲ့သည်။
စကားပြောနေရင်း သူ၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်သွားကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ!”
မာကျိသည် နန်ယန်စီရင်စု၏ စစ်သေနာပတိတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ ထိပ်တန်းအဆင့် ‘အတွင်းအား’ သိုင်းပညာစွမ်းရည်နှင့် စစ်ဗျူဟာပညာရှင်များထံမှ သင်ယူခဲ့သော အမွေအနှစ် များအပေါ် မှီခိုအားထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တံခါးဝရှိ အခြားသောသူများထက် ပိုမိုဝေးကွာသော အသံများကို ကြားနိုင်ပြီး ပိုမိုထက်မြက်စွာ အကဲခတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
“ဒါပေမဲ့... ဒီလူဦးရေ အရေအတွက်က...”
“ပြီးတော့ မြင်းခွာသံတွေကလည်း...”
“သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်တွေပါလား...”
ဝေးကွာလှသော လမ်းမကြီးထက်ဆီမှ နက်မှောင်သော စစ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်ယင်ထားသည့် မြင်းစီးရဲမတ်တစ်ဦးသည် ဒုန်းစိုင်းနှင်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နယ်စားမင်းကြီး ရောက်ရှိတော့မှာဖြစ်လို့၊ လိုက်လံကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါ။”
အရာရှိကြီးငယ်အပေါင်းနှင့် မိသားစုအသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ၎င်းတို့၏ ကျောပြင်များကို မတ်လိုက်ကြပြီး၊ ဝတ်စုံများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ကာ၊ တောက်ပရိုသေလှသော အပြုံးများကိုယ်စီ ဆင်မြန်းလျက် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
မာကျိသည်ပင်လျှင် ပိုမိုတက်ကြွထက်မြက်ပုံပေါ်စေရန် သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို တင်းကျပ်အောင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်...။
မြင်းခွာသံများနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တိုက်ခတ်သံများသည် ဝေးရာမှ နီးရာသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာသည်မှာ ဝမ်ကျင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည့် စစ်သည်တော် ၈၀၀ နှင့် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ကျန်းလျောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
“အာ... ဒါက...”
“ဒီနယ်စားမင်းကြီးအသစ်က သာမန်မိသားစုက လာတာလို့ ကြားထားတာ။ ဘယ်အောက်တန်းစားက ဒီလိုကောလာဟလတွေ ဖြန့်လိုက်တာလဲ။”
“သာမန်မိသားစုတစ်ခုက ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဒီနယ်စားမင်းကြီးအသစ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ...”
“ဒီလောက်အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ဆိုရင် နန်ယန်စီရင်စုရဲ့ တစ်နှစ်စာ နီးပါးရှိတဲ့ အခွန်ဘဏ္ဍာငွေတွေ ကုန်ကျမှာ သေချာတယ်ဟ။”
ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် စစ်တပ်ကို ဆင့်ခေါ်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အပြင်၊ ဒေသတွင်းရှိ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများကို ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားရန်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ရလဒ်မှာ လွန်စွာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရမည်။
ဗိုလ်မှူးချုပ် မာကျိသည်လည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ စစ်ရေးစစ်ရာများကို နားလည်သော သူ့ကဲ့သို့သောသူအတွက် ဤလူ ၈၀၀ ၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုထိရောက်စွာ သဘောပေါက်နိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ရိုးရိုးစစ်သည် ၈၀၀ မျှသာဆိုပါက ကြီးမားလှသော တန်ဖိုးမရှိချေ၊ နန်ယန်စီရင်စုတွင် စီရင်စုစစ်သည် တစ်သောင်းကျော် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။
သို့သော် ထွားကျိုင်းသန်မာပြီး တစ်ဦးစီတိုင်း သံချပ်ကာများကို ဆင်ယင်ထားသည့် အထူးရွေးချယ်ထားသော စစ်သည် ၈၀၀ ဆိုလျှင်မူ အခြေအနေက လုံးဝ ဥဿုံ ကွဲပြားသွားချေပြီ။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာပြီး ဓားရှည်တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မင်ကွမ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူသည် သူ့အား ဖိအားများကို ခံစားရစေသည်၊ ထိုလူက အလွန်အမင်း သန်မာလှပြီး အနည်းဆုံးတော့ သူ့ထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားပေသည်။
ဝန်ရှန့်ကမူ တစ်ဖက်တွင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နန်ယန်စီရင်စုသည် ဆင်းရဲမွဲတေလှပြီး ယခုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော နယ်စားမင်းကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် နန်ယန်စီရင်စုသည် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာနိုင်ကာ ပြည်သူများလည်း ဒုက္ခဝေဒနာ နည်းပါးသွားနိုင်ပေသည်။
စစ်သည်တော်များသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ခွဲခွာကာ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော မြင်းရထားလုံးတစ်စီးသည် လူအုပ်ကြီးထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ရထားလုံးဘေးရှိ စစ်သည်တော်သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ လိုက်ကာကို ပင့်မြှောက်ပေးလိုက်၏။
“သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ မြင်းရထားပေါ်ကနေ ဆင်းလို့ရပါပြီ”
မြင်းရထားလုံးအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်လဲမသိ၊ သူသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက မူလတန်းကျောင်း၌ အတန်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ရွေးချယ်ခံရပြီး စင်ပေါ်တွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မိန့်ခွန်းပြောခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။
သူသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်ရင်း စိတ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်နေသော အတွေးစများကို မောင်းထုတ်လိုက်၏။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“နန်ယန်... ငါ ရောက်လာပြီ။”
ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသောအပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။
“ဒီအရာရှိကို လာရောက်ကြိုဆိုကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်”
စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ ဝန်ရှန့်၊ စစ်သေနာပတိ မာကျိနှင့် သူတို့၏နောက်ကွယ်မှ လူများသည် မပင်ပန်းပါကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ မိမိတို့၏ တာဝန်သာဖြစ်ကြောင်း ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်လျှောက်တင်ကြလေသည်။
ဝမ်ကျင်းသည် စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ၏ အရာရှိဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်ထားပြီး အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိကာ အသားညိုညိုနှင့် မေးစေ့အောက်တွင် စာပေပညာရှင် ဆိတ်မုတ်ဆိတ် ရှိသော ဝန်ရှန့်အား ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိပေသည်၊ ဤသူကား ကွန်ဖြူးရှီးဝါဒလမ်းစဉ်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူ၏ဘေးနားရှိ အရာရှိဝတ်ရုံကို မဝတ်ဆင်ဘဲ အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူကောင်ကြီးမှာ နယ်စားမင်းကြီးဟောင်း ကျိုး၏ အချစ်တော် စစ်သူကြီးဖြစ်သော မာကျိ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပြတ်သားတည်ကြည်လှပြီး လက်များနှင့် မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေရာ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်၊ ဤသူကား စစ်ရေးလမ်းစဉ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နယ်စားမင်းကြီးအသစ်ကို ကြိုဆိုသည့်နေရာတွင် အရာရှိဝတ်ရုံကို မဝတ်ဘဲ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်ယင်ထားခြင်းအားဖြင့် မည်သည့်အရာကို ဖော်ပြချင်နေတာပါလိမ့်။
ဝန်ရှန့်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး အရာရှိကြီးငယ်အပေါင်းနှင့် အင်အားကြီး မိသားစုများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ အမည်နှင့် ရာထူးများကို ဝမ်ကျင်းအား အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် ဒေသခံ ဩဇာရှိ မိသားစုကြီးများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲမှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လွန်လွန်ကဲကဲ ထူးခြားစွာ စိတ်အား ထက်သန်နေကြသည်၊ မိမိစစ်သည်တော်များ၏ ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားမှု ရှိနေလျှင်တောင်မှ ဤမျှအဖြစ်တော့ မဖြစ်သင့်ချေ။
စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ ဝန်ရှန့်က လျှောက်တင်ခဲ့သည်။
“နယ်စားမင်းကြီး... ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် ပင်ပန်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့၊ ကျွန်တော်တို့ တင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှာ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်ထားပါတယ် အရင်ဦးဆုံး နားနားနေနေ နေပြီးမှ ဧည့်ခံပွဲကို ကြွရောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ကောင်းပါပြီ... အားလုံးကို အလုပ်ရှုပ်စေခဲ့ပြီ။”