အခန်း ၁၂
Vol. 2 Ch. 12
အခန်း (၁၂)
တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ
နယ်စားမင်းကြီး စံအိမ်တော်အတွင်း၌။
ဝမ်ကျင်းသည် အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး၊ အာဟု၊ ကျန်းလျောင်နှင့် အခြားသူများသည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်လျက် အမိန့်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဝမ်ကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် ခွက်ကို အသာအယာ ချထားလိုက်၏။
“ကျန်းလျောင်... စစ်သည်တော်တွေကို သေသေချာချာ နေရာချထားပေးပြီးပြီလား။”
ကျန်းလျောင်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အရှင့်ကို အစီရင်ခံပါတယ်... လက်အောက်ငယ်သားအနေနဲ့ လက်အောက်က စစ်သည်တော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး စံအိမ်တော်အတွင်းက မြေပြင်အနေအထားတွေကို အကျွမ်းတဝင်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ထားသလို၊ ကာကွယ်ရေးစခန်းတွေ၊ ကင်းလှည့်အလှည့်ကျစနစ်တွေနဲ့ နေထိုင်ရာ အဆောင်တွေကိုပါ စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးပြီးပါပြီ။”
“အလွန်ကောင်းတယ်။ အာဟု... မင်းဘက်ကရော အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ အစေခံတွေကို နေရာချထားပြီးပြီလား။”
“သခင်လေးအား အစီရင်ခံပါတယ်၊ အားလုံးကို စီစဉ်ပြီးပါပြီ ။ နေထိုင်စရာ အဆောင်တွေကို သတ်မှတ်ပေးထားပြီးဖြစ်လို့ သူတို့တွေလည်း စံအိမ်တော်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသားကျနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မရောက်ခင်ကတည်းက စံအိမ်တော်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီးသားမို့ ထပ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။”
ဝမ်ကျင်းက ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျန်းလျောင်... ငါတို့ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲကို သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။”
...တင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်၏ အပြင်ဘက်တွင်။
စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ ဝန်ရှန့်နှင့် အခြားသောအရာရှိများသည် ဝမ်ကျင်း ဧည့်ခံပွဲသို့ ကြွရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း နယ်စားမင်းကြီးစံအိမ်တော်၏ အစေခံများထံမှတစ်ဆင့် ကြိုတင်အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ စားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝ၌ ဝမ်ကျင်း ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။
စားသောက်ဆိုင်အတွင်းအပြင်သို့ အသွားအလာရှိနေကြသော ဧည့်သည်များသည် နယ်စားမင်းကြီးစံအိမ်တော်မှ အရေးပါသော လူကြီးလူကောင်းများ အားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။
စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌မူ၊ အသားညိုမည်း၍ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာရှိကာ သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းတောင့်တင်းလှသော လူကောင်ကြီးတစ်ဦးသည်လည်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးတစ်ခုတွင် နစ်မျောနေခဲ့သည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသော ဒေါင်လိုက်မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ ထိုလူကောင်ကြီး၏ အကြည့်မှာ စူးရှထက်မြက်သွားပြီး သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ကာ ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံနက်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
“ဝိုင်တစ်အိုး ထပ်ယူခဲ့စမ်း။”
မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် သွက်လက်ဖျတ်လတ်သော စားပွဲထိုးလူငယ်လေးသည် ထိုလူကောင်ကြီး၏ရှေ့မှ ဗလာဖြစ်နေသော ဝိုင်အိုးကို ကောက်ယူကာ ထပ်မံဖြည့်တင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“သခင်ကြီး... မိုင်တစ်ဆယ်မွှေးရနံ့ဝိုင်ကိုပဲ ထပ်ယူမှာလား”
“အေး ဟုတ်တယ်။ ဒါနဲ့... အစိုးရအရာရှိတွေ အများကြီး စားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝမှာ စုနေကြတာ၊ ဘယ်လို အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဧည့်ခံပွဲလာလို့လဲ။”
စားပွဲထိုးလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒီနေ့က နယ်စားမင်းကြီးအသစ် ရာထူးတက်တဲ့နေ့လေ ။ စီရင်စုအတွင်းက အဆင့်အတန်းအသီးသီးရှိတဲ့ အရာရှိကြီးတွေနဲ့ ဒေသခံ ဩဇာရှိမိသားစုကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ တင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှာ နယ်စားမင်းကြီးကို တည်ခင်းဧည့်ခံကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ တင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်က ဒီစီရင်စုတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်ကြီးလေ။ မန်နေဂျာကြီးက သူတို့ကို အကောင်းဆုံး ပြုစုဧည့်ခံဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အထပ်ထပ် မှာကြားထားတာ”
“အင်း... သိပြီ။ ကောင်းပြီ၊ ဝိုင်သွားယူပြီးရင် ငါ့အတွက် အသားအချို့နဲ့ ရိက္ခာခြောက်တွေကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးထားပါ။ ငါ လမ်းခရီးအတွက် ပါဆယ်ယူသွားမယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ၊ ခေတ္တခဏ စောင့်ဆိုင်းပေးပါဦး။”
...ဝမ်ကျင်း၏ မြင်းရထားလုံး တင်ရှန်းစားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မီးရောင်စုံများဖြင့် တောက်ပကာ အလွန်အမင်း စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက်ရှိသော ခန့်ညားထည်ဝါ၍ ဆန်းပြားလှသော စားသောက်ဆိုင်ကြီးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးခင်ကတည်းကပင် သူသည် ဝိုင်မွှေးနံ့များနှင့် အရသာရှိလှသော အစားအစာတို့၏ ရနံ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်ရလေသည်။
သူသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ‘အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ နီရဲသောတံခါးကြီးများနောက်ကွယ်၌ ဝိုင်နှင့်အသားများ ပုပ်သိုးလျှံပယ်နေပြီး၊ လမ်းမထက်၌မူ လူတို့ အေးခဲသေဆုံးနေကြရပေသည်။’
ရှေ့တွင် မြင်းရထားကို မောင်းနှင်လာသော အာဟုသည် မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ လိုက်ကာကို ပင့်မြှောက်ကာ သူ၏လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး... ရောက်ပါပြီ။”
ဝမ်ကျင်းသည် အာဟု၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ မြင်းရထားလုံးမှာ မြင့်မားလွန်းအောင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းပါက သူ၏ တည်ငြိမ်ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဝန်ရှန့်နှင့် အခြားသူများသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ တတိယထပ်ရှိ သီးသန့်အခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသောအခါ စားပွဲထက်တွင် အစားအစာများနှင့် ဝိုင်များ အဆင်သင့် တည်ခင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။
“အားလုံးပဲ လွန်လွန်ကဲကဲ ဧည့်ဝတ်ပြုကြတာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ။”
လူတိုင်း ၎င်းတို့၏ ထိုင်ခုံများတွင် အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အသင့်ငှဲ့ထားသော ဝိုင်ခွက်ကို ပထမဦးစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအရာရှိက ဤရာထူးနေရာကို အသစ်ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်လို့၊ နောင်အနာဂတ်မှာ အားလုံးကို အလုပ်ရှုပ်စေရဦးမှာပါ”
ဝန်ရှန့်သည် ထိုစကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အခြားသောသူများကလည်း သူ့နောက်အတိုင်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်ကြ၏။
“နယ်စားမင်းကြီး... အားနာစရာတွေ ပြောနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီဝိုင်ခွက်ကို အဆုံးထိ ကုန်အောင် သောက်ကြပါစို့၊ ပြီးမှပဲ ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့သူတွေကို နယ်စားမင်းကြီးထံ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။”
ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက်
ဝန်ရှန့်သည် သူ၏ခွက်ကို ဝိုင်ထပ်မံငှဲ့ပြီးနောက် ခွက်ကို မြှောက်၍ ဝမ်ကျင်းအား ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလက်အောက်ငယ်သားကတော့ စီရင်စုရဲ့ စီရင်စုလက်ထောက်အရာရှိ ဝန်ရှန့် ဖြစ်ပါတယ်။ နယ်စားမင်းကြီးဟောင်း ကျိုးရဲ့ မြှောက်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး ရာထူးသက်တမ်း သုံးနှစ် ရှိပါပြီ။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို အဆုံးထိ မော့သောက်လိုက်လေသည်။
ဝမ်ကျင်းက လက်ပစ်ပြကာ ဆက်လက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်၏။
ဝန်ရှန့်က သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မတ်မတ်ထိုင်နေသော မာကျိအား လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့စီရင်စုရဲ့ စစ်သေနာပတိ မာကျိ၊ ဗိုလ်မှူးကြီးမာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးနွယ်စုကနေ ဆင်းသက်လာတာဖြစ်ပြီး စီရင်စုရဲ့ စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲနေသူပါ၊ ပြီးတော့ ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုတွေကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် တွန်းလှန်ခြေမှုန်းခဲ့သူမို့ လွန်စွာ ကြီးမားတဲ့ သတ္တိဗျတ္တိနဲ့ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ပါတယ်။”
မာကျိသည် မိမိ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“နယ်စားမင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အရှင်သခင့်အတွက် အသက်ပေး အမှုထမ်းဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်လေသည်။
ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ မြည်းစမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
မာကျိ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက်
စားပွဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အခြားလူအနည်းငယ်တို့သည်လည်း အသီးသီး မတ်တပ်ရပ်ကြကာ ဝိုင်ခွက်များ မြှောက်၍ ဂါရဝပြုရင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် စီရင်စုအတွင်းရှိ အဓိက ဩဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် မိသားစုအလတ်စား၊ အငယ်စားများ၏ မိသားစုခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။
ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့နှင့်အတူ ဝိုင်သောက်ရင်း နန်ယန်စီရင်စု၏ ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် ရိုးရာအစဉ်အလာများအကြောင်း စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ကာ၊ စီရင်စုအတွင်း ရာထူးအာဏာ ရရှိထားကြသည့် မိသားစုအသီးသီးမှ အရာရှိများကို အားပေးစကား ပြောကြားခဲ့သည်။ သူ၏ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော အမူအရာကြောင့် ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုများသည် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြ၏။ နောင်အနာဂတ်တွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ မသိရှိနိုင်ကြသေးသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းအားဖြင့်မူ ၎င်းတို့ကို ပစ်မှတ်ထား နှိပ်ကွပ်မည့် ရည်ရွယ်ချက်မျိုး မတွေ့ရချေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤဒေသခံ အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုများသည် ဥပဒေကြောင်းအရ သော်လည်းကောင်း၊ စစ်အင်အားအရ သော်လည်းကောင်း ဒေသတွင်း အမြင့်ဆုံး အရာရှိကြီးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြသော်လည်း၊ ဒေသတွင်း လူမှုဆက်ဆံရေး၊ လူထုအမြင်နှင့် ဘဏ္ဍာရေး ကဏ္ဍများတွင်မူ ကြီးမားလှသော ဩဇာအာဏာ ရှိကြသဖြင့် အထက်မှ ရုတ်တရက် ခန့်အပ်လိုက်သော နယ်စားမင်းကြီးတစ်ဦးအပေါ် ဤမျှအထိ ရိုသေကြောက်ရွံ့ စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်ချေ။
အခြေအနေအများစုတွင် နန်းတွင်းမှ စေလွှတ်လိုက်သော ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများနှင့် ဒေသခံ အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိကြပြီး၊ ဒေသတွင်း အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များကို အတူတကွ စီမံခန့်ခွဲကြကာ နန်းတွင်း၏ မူဝါဒများနှင့် အခွန်ဘဏ္ဍာ ကောက်ခံမှုများကိုလည်း ဒေသခံများ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိမှသာ ပြီးမြောက်အောင်မြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း နယ်စားမင်းကြီးဟောင်း ကျိုးမှာမူ လွန်စွာ ခက်ထန်ပြတ်သားသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ အင်အားကို အားနည်းသွားစေခြင်းအားဖြင့် နန်ယန်စီရင်စု နယ်စားမင်းကြီးစံအိမ်တော်၏ ဗလာဖြစ်နေသော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် နန်ယန်စီရင်စုအတွင်းရှိ မိသားစုအသီးသီး၏ မြေယာများနှင့် ငွေကြေးများကို အစိုးရပိုင်အဖြစ် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အပြင်းအထန် နှိပ်ကွပ်ခဲ့ပြီး၊ စီရင်စုအတွင်းရှိ အဓိက အရေးပါသော ရာထူးနေရာများကို နယ်စားမင်းကြီး ကျိုးကိုယ်တိုင်ကသာ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကာ ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဝင်များကို အာဏာဗဟိုချက်အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဤမျှသာ ဆိုပါက သည်းခံနိုင်ကောင်း သည်းခံနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ နယ်စားမင်းကြီး ကျိုးသည် ယွဲ့လူမျိုးများကို တွန်းလှန်ရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုကာ မိသားစုအသီးသီးထံမှ အလုံးအရင်းဖြင့် ငွေကြေးများ ကောက်ခံခဲ့သဖြင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ပေးလှူရပြန်လျှင်လည်း ရင်နာစရာကောင်းလှပြီး၊ မပေးဘဲ နေရအောင်လည်း မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကြီးက ပျက်သုဉ်းသွားခြင်း မရှိသေးချေ။
ဒေသတွင်း အမြင့်ဆုံး အရာရှိကြီးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆန့်ကျင်ဝံ့မည့်သူ ရှိပါမည်လော။ စီရင်စု၏ စစ်သည်တော် နှစ်သောင်းမှာ အလှပြသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ သင့်အား အပြစ်ရှာ နှိပ်ကွပ်ရန်အတွက် တရားဝင် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။
နယ်စပ်စီရင်စုများရှိ အချို့သော မိသားစုအငယ်စားများသည် မြို့တော်ရှိ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုကြီးများနှင့် မတူကြချေ။ ထိုမိသားစုကြီးများ၏ ဩဇာအာဏာမှာ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး အားလုံးပူးပေါင်းလိုက်ပါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အလိုတော်ကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤဒေသခံ မိသားစုငယ်လေးများမှာမူ မိမိတို့၏ ဒေါသကို ရင်ပိတ်သည်းခံ မျိုသိပ်ထားကြရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ချေ။
နယ်စားမင်းကြီး ကျိုးသည် သူတို့၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ‘မြေယာ’ ကို လက်ဝါးကြီးအုပ် သိမ်းပိုက်ရန် လက်ဆန့်တန်းလာသည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ မိသားစုအသီးသီးသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုကာ လူမှုဆက်ဆံရေးများနှင့် ငွေကြေးအမြောက်အမြား အသုံးပြုပြီး၊ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများကို နှိပ်ကွပ်နေသော ထိုနယ်စားမင်းကြီးအား တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲကာလအတွင်းမှာပင် “ရောဂါဝေဒနာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခြင်း” ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့ကြတော့သည်။
အမှန်စင်စစ် ဝမ်ကျင်းသည်လည်း အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများအပေါ် မမည်သည့် အထင်ကြီး လေးစားမှုမျှ မရှိချေ။ သူတို့သည် တိုင်းပြည်နှင့် ပြည်သူလူထုအပေါ် တွယ်ကပ်နေသော ကပ်ပါးကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ လက်ခံထားသော အရှင်သခင် လဲပြိုသွားကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံကြီး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသည့်တိုင်အောင် သွေးနှင့်မီးတောက်များ၏ ဆေးကြောခြင်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ထပ်မံမွေးဖွားကာ အစာအာဟာရများကို လောဘတကြီး စုပ်ယူကြဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသံသရာသည် တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် လည်ပတ်နေခဲ့၏။ လောကတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်တံ့သော အင်ပါယာ မင်းဆက်ဟူ၍ မရှိသော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်တံ့သော အင်အားကြီး မိသားစုကြီးများမူ ရှိပေသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ဤနေရာသို့ အသစ်စက်စက် ရောက်ရှိလာသူဖြစ်ပြီး နန်ယန်စီရင်စုကို ချုပ်ကိုင်နိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းလိုသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲမည့် အခွင့်အလမ်းတစ်ရပ်ကို ရရှိစေရန်အတွက် ၎င်းတို့အပေါ် ရိုးသားပျူငှာမှု ပြသရန် သူ စိတ်မရှိခဲ့ချေ။
အကယ်၍ သူသည် ရာထူးတက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာပျက်ကာ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ ပြုမူပြီး ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများကို တိုက်ရိုက်နှိပ်ကွပ်ခဲ့ပါက၊ နန်းတွင်း၏ တရားဝင် အာဏာစက်ကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသဖြင့် သူဧကန်မုချ အောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် နန်ယန်စီရင်စုကို ထိန်းချုပ်ရန် လွန်စွာ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ စီရင်စုတိုင်းနှင့် ပြည်နယ်တိုင်းတွင် ပညာတတ်အများစုမှာ အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားမှ ဆင်းသက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လယ်ကွင်းထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ လုပ်ကိုင်နေရသော သာမန်အရပ်သားများသည် စာပေမသင်ကြားနိုင်ကြသလို၊ အစိုးရ၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများသည်လည်း ဤပညာတတ် လူတန်းစားများ မရှိဘဲ မလည်ပတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားတစ်ခုလုံးသည် ဝမ်ကျင်းအား ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုကြမည်ဖြစ်ရာ နောင်အနာဂတ် တိုးတက်ရေးအတွက် လွန်စွာ ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ကျင်းနှင့် မိသားစုအသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် မြိန်ရှက်စွာ ဝိုင်သောက်ရင်း အပြန်အလှန် ဂါရဝပြုနေကြစဉ်၊ ဗိုလ်မှူးချုပ် မာကျိမှာမူ စကားမပြောသော ရေဘူးခြောက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး ဝိုင်ကိုသာ ဆက်တိုက် သောက်နေခဲ့သည်။ မိသားစုအသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည်လည်း သူ့အပေါ် လွန်စွာ မုန်းတီးကြသည်ကို ပြသနေကြပြီး အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မျက်နှာပြရန်ပင် အလိုမရှိကြချေ။
ဤနေရာတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေပုံရပေသည်... ဝမ်ကျင်းသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့... အချိန်လည်း တော်တော်လေး နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သလို၊ ငါ့ အနေနဲ့ လအတော်ကြာ ခရီးနှင်လာခဲ့ရလို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လွန်စွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါတယ်။ မနက်ဖြန်မှာလည်း တာဝန်စတင်ထမ်းဆောင်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရဦးမှာ ဖြစ်လို့ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမျှနဲ့ပဲ နိဂုံးချုပ်ကြပါစို့။ နောင်အနာဂတ်မှာလည်း နယ်စားမင်းကြီးစံအိမ်တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ အားလုံးကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။”
“မှန်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ နယ်စားမင်းကြီးနဲ့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရလို့ လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်မိတာကြောင့် နယ်စားမင်းကြီးရဲ့ ခရီးပန်းလာမှုကို မေ့လျော့သွားမိပါတယ်။ နယ်စားမင်းကြီးအနေနဲ့ စောစောစီးစီး အနားယူတော်မူပါ။”
“နောင်ခါတွေမှာလည်း ကျွန်တော်တို့တွေ စံအိမ်တော်သို့ လာရောက်ပြီး နယ်စားမင်းကြီးကို အလုပ်ရှုပ်စေရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
“မနက်ဖြန် နယ်စားမင်းကြီး တာဝန်စတင်ထမ်းဆောင်တဲ့အခါ ဂုဏ်ပြုဆုလာဘ်တွေကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မလွဲမသွေ လာရောက် ဂါရဝပြုပါ့မယ်။”
...