အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉)

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်း

ဟူရှန်း ဖြည်းညှင်းစွာ သတိပြန်လည်လာသောအခါ သူ၏ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေသော ညီဖြစ်သူ ဟူဝေကို ပထမဦးဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ဟူဝေ၏ ရိုးအပုံရသော မျက်နှာကို ဆွဲဆိတ်လိုက်မိရင်း မိခင်ဝမ်းတစ်လုံးတည်းမှ မွေးဖွားလာသည့် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဤမျှအထိ ရုပ်ရည်ချင်း ကွာခြားနိုင်ရသနည်းဟု တွေးတောကာ မချင့်မရဲ ဖြစ်နေမိသည်။

ဟူဝေသည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် အာမေဍိတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး။ အစ်ကိုကြီး နိုးလာပြီပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ပူလိုက်ရတာ သေတော့မလို့ပဲ။"

ဟူရှန်းက အားနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါ သတိမေ့သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ အခု ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ။"

"အစ်ကိုကြီး သတိမေ့နေတာ နှစ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့က ပြည်နယ်မြို့တော်အပြင်ဘက်က စီရင်စု စစ်စခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာ။ စစ်သူကြီးကျန်းက အစ်ကိုကြီး သတိရလာတာနဲ့ သူ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။"

ဟူရှန်းသည် နာကျင်မှုများကို အောင့်အည်းကာ လူးလဲထရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို တွဲထူပေးဦး... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကိုလည်း အထဲခေါ်လိုက်စမ်း။"

မကြာမီမှာပင် ဟူဝေသည် ဟူရှန်း၏ သစ္စာရှိလူယုံများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့တစ်တွေသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပတ်တီးအဖွေးသားနှင့် ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်နေကြပြီး အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ အားငယ်ပိန်ချုံးနေသည့် ပုံစံပေါက်နေကြသည်။

ဟူရှန်းက ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မေးလိုက်မိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စစ်သူကြီးကျန်းက မင်းတို့ကို နှိပ်စက်လို့လား။"

ဟူဝေက ကြားဖြတ်၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး၊ လုံးဝ မဟုတ်ရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကို စခန်းပြင်ပ လျှောက်မသွားဖို့ပဲ တားမြစ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်... ကျွန်တော် တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ငါတို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အသက်နဲ့လဲပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာလဲ။ ငါတို့ မနိုင်ရင် ထွက်ပြေးလိုက်ရုံပဲဥစ္စာ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့ရတာလဲ။"

ကျန်ရှိနေသော လူများကလည်း နှုတ်ခမ်းဆိတ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာမူ ဟူဝေ၏ စကားကို ထောက်ခံနေကြကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေသည်။ အကယ်၍ မနိုင်လျှင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ အခြားတောင်တန်းတစ်ခုခုတွင် ဓားပြဗိုလ်ကြီးများအဖြစ် အခြေချကာ အရက်သောက်၊ အသားစားရင်း စည်းစိမ်ခံကာ လွတ်လပ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ပေသည်။ ယခုမူ အဘယ်ကြောင့် အစိုးရအတွက်နှင့် အသက်ကို စွန့်စားရသနည်း။ ညီအစ်ကိုများစွာ သေကြေဒဏ်ရာရခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မျှလည်း မခံစားခဲ့ရချေ။

ဟူရှန်းက လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့ အခုထိ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ကြသေးဘူးလား။ ဓားပြလုပ်နေရတဲ့ ဘဝက ဘယ်တော့မှ အနာဂတ်မရှိဘူးကွ။ အင်ပါယာနန်းတော်က ငါတို့ကို ပစ်ထားတုန်းကတော့ ဟုတ်သလိုလိုရှိပေမယ့် သူတို့ တကယ်နှိမ်နင်းဖို့ စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ ငါတို့ဘဝတွေက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းခြေဖျက်ဆီးလိုက်သလိုပဲ။ ငါတို့နောက်ကွယ်မှာ ဘာကျောထောက်နောက်ခံမှ မရှိဘူး။"

"အခြားနယ်မြေကို သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့က သူတပါးအောက် ခေါင်းငုံ့ခံရမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆင်းရဲမွဲတေပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ အရပ်ဒေသမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေရမှာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့အတွက် ခိုလှုံစရာ နေရာ ဘယ်မှာရှိဦးမှာလဲ။ တခြားနယ်မြေကလူတွေက ငါတို့ကို စိုက်ပျိုးလို့ကောင်းတဲ့ မြေဩဇာကောင်းတဲ့ နယ်မြေတွေ ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။ ငါတို့ဘက်က အတင်းအဓမ္မ လုယူမယ်ဆိုရင်တောင် နိုင်မနိုင်ဆိုတာက တကဏ္ဍ၊ ပြီးတော့ ထိုလူတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အစိုးရကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

"ငါက ညီအစ်ကိုအားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ရာထူးဂုဏ်ရှိန်နဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အရယူပေးချင်တာကွ။ အခု နန်ယန် သိုင်းလောကလောကတစ်ခုလုံး အထိနာပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်က ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ကဲ... ငါ့ကို တွဲထူပေးကြဦး၊ စစ်သူကြီးကျန်းလျောင်ဆီ သွားရောက်တွေ့ဆုံရအောင်။"

ဟူဝေက ရှေ့သို့တိုးကာ ဟူရှန်းကို တွဲထူပေးရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ အစ်ကိုကြီးရာ။ နှစ်ရက်လုံးလုံး သတိမေ့နေပြီး ဘာမှလည်း ဗိုက်ထဲမရှိသေးဘူးဥစ္စာ။"

ဟူရှန်းက ဟူဝေ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရင်း "ထမင်းတစ်နပ်လောက် မစားရရုံနဲ့ ဘာမှ ထူးမသွားပါဘူးကွ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ကျန်းလျောင်၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် ဟူရှန်းကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားအတွက်မူ စစ်သူကြီးကျန်းလျောင် ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရန် မလိုပေ။ သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စစ်သည်တော်များကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်းနှင့် စစ်ဗျူဟာခင်းကျင်းမှုများကို တပ်လှန့်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နယ်စားမင်းစံအိမ်တော်၏ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ခိုင်ခံ့လှသော တံခါးမကြီးကို ကြည့်ကာ တံခါးစောင့်က အထဲသို့ သတင်းပို့ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဟူရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံး ဆင်းရဲမွဲတေမှုထဲတွင် ဆက်လက်နစ်မွန်းသွားမလား သို့မဟုတ် ရာထူးစည်းစိမ်တို့ဖြင့် တောက်ပလာမလားဆိုသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်လေးအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပေသည်။ အသက်ဘေးမှ သီသီလေးလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၍ ဟူရှန်း၏ စိတ်အာရုံတို့သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် အာဏာပါဝါ ရရှိရေးဆီသို့ စတင်ဦးတည်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တံခါးစောင့်က သူ့အား အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး အစေခံတစ်ဦး ထွက်လာကာ သူ့ကို အတွင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။

မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ပန်းပုလက်ရာ ထုဆစ်ထားသည့် ထုတ်တန်းများ၊ ဆေးရောင်စုံ ခြယ်သထားသော အမိုးခုံးများနှင့် အတွင်းဘက်ရှိ နန်းဆောင်ငယ်များ၊ ရေပေါ်က နားနေဆောင်များကို ကြည့်ရင်း ဟူရှန်းက 'သခင်ကြီးတစ်ပါး စံမြန်းရာ နေရာ ပီသပါပေတယ်' ဟု စိတ်ထဲမှ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ကာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော အစေခံအမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ဟူရှန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျတ်ကာ အော်ဟစ်မိသွားရာ ဟူရှန်းမှာ အရှက်ကြီးရှက်ကာ ခေါင်းငုံ့သွားမိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရှက်စိတ်၊ နာကျည်းစိတ်နှင့် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရှုပ်ထွေးဆူပွက်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်ဆိုးဝါးမှုကြောင့် သူသည် တစ်သက်လုံး ရေတွက်မရနိုင်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အေးစက်စက် အကြည့်များကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် မိမိ၏ မြင့်မားသော သိုင်းပညာကို အားကိုးကာ နန်ယန်ရှိ မူးမတ်မျိုးနွယ်စု မိသားစုကြီးများတွင် ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးက ရုပ်ဆိုးလှသည်ဟုဆိုကာ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် လုံခြုံရေးလူမိုက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ရသည်အထိ ဘဝပျက်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာကြောင့် သခင်မလေးများနှင့် နာမည်ကျော် ကချေသည်မလေးများကို လန့်ဖျတ်စေခဲ့သဖြင့် ထပ်မံမောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြန်သည်။ လမ်းဆုံးလမ်းစမရှိတော့သည့် အဆုံးတွင်မူ သူသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန်အတွက် တောင်ပေါ်တက်ကာ ဓားပြဘဝကို ရွေးချယ်ခဲ့ရတော့သည်။

ဟူရှန်းသည် အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မျောနေရင်းဖြင့် အစေခံလုလင်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာရာ ဆိတ်ငြိမ်ပြီး ဆန်းပြားလှပစွာ ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ရာဝင်းတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စွမ်းအားကြီးမားပုံရသော လူတစ်ယောက်သည် ဝင်ပေါက်၌ မတ်တတ်ရပ် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အားဟု ပင် ဖြစ်သည်။ တံခါးဝ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်လည်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့် ဆင်ယင်ထားသည့် စစ်သည်တော် နှစ်တန်းက တည်ကြည်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ဟူရှန်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားဟု၏ စူးရှထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများက သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဟူရှန်း ဆိုတာလား။"

"ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်မျိုး ဟူရှန်းပါပဲ၊ ဟဲဟဲ။"

ဟူရှန်းသည် ဖားပြားချော့မော့သော အပြုံးကြီးကို အမြန်ဆုံး ဖော်ပြလိုက်မိသည်။ မိမိ၏ အရုပ်ဆိုးမှုကြောင့် ရှေ့မှ ကိုယ်ရံတော်က ရွံရှာကာ အထဲမှ မြင့်မြတ်သောလူကြီးမင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုး၍ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်မည်ကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အားဟုသည် ဟူရှန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩသွားမိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သခင်ကြီးဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံရန် အမိန့်ပေးထားသောကြောင့် သူ့ကို မောင်းမထုတ်ခဲ့ချေ။ သူက ဟူရှန်းကို လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း" ဟု ပြောလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဟူရှန်းကို အတွင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။ ဟူရှန်းလည်း အားဟု၏နောက်မှ ကုတ်ကုတ်ကုတ်ကုတ်ဖြင့် သုတ်ခြေတင်ကာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရာဝင်းအတွင်း၌ ဝေကျွယ်အပါအဝင် အခြားသော ရာက္ခသဂိုဏ်းဝင်များနှင့် ဆွေးနွေးနေသည့် ဝမ်ကျင်းသည် တံခါးပွင့်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူရှန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းက မအောင့်နိုင်ဘဲ အာမေဍိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ "အမလေး... သေစမ်း၊ ဒါ 'ဇန့်အာ' ကြီး မဟုတ်လား။"

ဤရုပ်ရည်မှာ ဖုတ်ကောင်ကမ္ဘာရှိ အသားစများဖြင့် ချုပ်စပ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါဆိုးကြီး ဇန့်အာနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီသည်ဟု မဆိုသာသော်လည်း ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မူ အတိအကျ ဆင်တူနေပေသည်။

ဟူရှန်းသည် ထိုရေရွတ်သံကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေချည်စုတ်ထိုးထားသည့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက သူ့အား အံ့ဩတုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် နယ်စားမင်းဝမ်ကျင်းမှာ အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားချောမောလှသည်ဟု ကြားသိထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျန်ရှိနေသော လူများမှာ ထိုဖော်ပြချက်နှင့် မကိုက်ညီဘဲ၊ အသက်အရွယ်ချင်း တူညီကာ ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးသော်လည်း သတိကြီးစွာ ထားနေသည့် အကြည့်များရှိပြီး သိုင်းလောကသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်ကို မြင်ရုံဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်အရှိန်အဝါအရ မည်သူက တကယ့်သခင်ကြီးဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟူရှန်းသည် သူ၏ ဝတုတ်ဖောင်းပွနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အားယူဆွဲလျက် ဝမ်ကျင်း၏ရှေ့တွင် ပျာပျာသလဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးကို နာမည်အသစ် တစ်ခု ပေးသနားတဲ့အတွက် သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ဒီနေ့ကစပြီး 'ဇန့်အာ' လို့ပဲ အမည်တွင်ပါတော့မယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဘိုးဘွားစင်က သေတ္တာတွေ၊ နာရေးကတ်ပြားတွေမှာပါ မျိုးရိုးအမည်ကို အကုန်ပြောင်းပစ်ပါ့မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က 'ဇန့်' မျိုးရိုး ဖြစ်သွားပါပြီ။"

ဝမ်ကျင်းနှင့် ကျန်ရှိနေသောလူများ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့် မျက်နှာအမူအရာကို ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အားဟုပင်လျှင် ဤစကားကြောင့် မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားခဲ့ရသည်။ ဝေကျွယ်လည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် သိုင်းလောကထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီး လူပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးတွေ့ဖူးသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ထားသော်လည်း ဤမျှအထိ မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဖားပြားချော့မော့တတ်သည့် လူစားမျိုးကိုမူ ယခုမှပဲ ပထမဦးဆုံး မြင်ဖူးတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းလည်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ "အမလေး... သေစမ်း၊ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုတောင် ချက်ချင်းကြီး ပြောင်းပစ်လိုက်တာလား။ မင်းပဲ လုပ်နိုင်တယ်၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ဖားပြားမှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောတဲ့ 'ဇန့်အာ' က တခြားအဓိပ္ပာယ်ကွ။"

ဝမ်ကျင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော ဟူရှန်းကို ကြည့်ကာ သူဆိုလိုသည့် 'ဇန့်' အဓိပ္ပာယ်က ကွာခြားကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။

"ငါ တကယ်ကို အံ့ဩမိပါတယ်ကွာ... ဤမျှအထိ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုရှိနေရတာလဲ။ ငါ ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက်တော့ တကယ်ကို အရှုံးပေးလိုက်ရပြီ။ အဲ... အဲဒီလောက်အထိတော့ တကယ်ကို မလိုပါဘူးကွာ။ ပြောစမ်းပါဦး... အင်း... ဇန့်အာ... ငါ မင်းတို့ကို အပြစ်တွေကနေ ခွင့်လွှတ်ပေးပြီးပြီပဲ၊ အခု ဘာကိစ္စရှိလို့ ငါ့ဆီ လာတွေ့ရတာလဲ။"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဟူရှန်းသည် ဝမ်ကျင်းက သူ့အား 'ဇန့်အာ' ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး 'ငါ ဖားလိုက်တာ ကွက်တိဖြစ်သွားပြီ။' ဟု စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်မိသည်။

သူက ပျာပျာသလဲ ပြန်လည်လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက တောင်ပေါ်သား ဓားပြတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း သစ္စာရှိတဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံ ရှိပါတယ်။ သခင်ကြီးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ၊ ရက်ရောလှတဲ့ ကရုဏာတရား၊ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုနဲ့ ပြည်သူတွေကို ကိုယ့်သားသမီးလို ချစ်မြတ်နိုးစောင့်ရှောက်ပုံတွေကို ကြားသိရတာ ကြာမြင့်လှပါပြီ..."

သူက ဤမျှအထိ တရားလွန် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းက သဘောကျစွာ ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးကို သာသာလေး ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူက ဖားနေမှန်း သိသာလှသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြှောက်ပင့်စကားများကို ကြားရသည်မှာ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး သာယာစရာ ကောင်းလှသည်ကိုမူ ဝမ်ကျင်း ဝန်ခံရပေမည်။

"ကဲ... တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။ ဒီလောက်အထိ တရားလွန် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့။ လိုရင်းအချက်ကိုပဲ ပြောစမ်းပါ။"

ပုခုံးကို သာသာလေး အပုတ်ခံလိုက်ရသော ဟူရှန်းသည် ပထမဦးစွာ မှင်တက်သွားမိပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ထိန်းမရဘဲ ဝဲတက်လာခဲ့တော့သည်။ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် သူ၏ မိခင်နှင့် ညီဖြစ်သူ ဟူဝေသာလျှင် သူ၏ အရုပ်ဆိုးလှသော ရုပ်ရည်ကို ရွံရှာခြင်းမရှိဘဲ သူ့အနားတွင် ရင်းရင်းနှီးနှီး နေထိုင်ဝံ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော လူသားအားလုံးကမူ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်ကြဉ်ကြခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ကြခြင်း၊ ကျိန်ဆဲကြခြင်း၊ အထင်သေးစက်ဆုပ်ကြခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကြခြင်းသာ ရှိခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ရသည့် နယ်စားမင်းဝမ်ကျင်းကဲ့သို့သော အထက်တန်းစား အရာရှိကြီး၊ မြင့်မြတ်လှသော အာဏာပိုင်တစ်ဦးက သူ၏ ထူးဆန်းဆိုးဝါးလှသော ရုပ်ရည်ကို အနည်းငယ်မျှ ရွံရှာခြင်းမရှိဘဲ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။ သူက ဝမ်ကျင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးကို မော့ကြည့်လိုက်မိရာ ထိုမျက်ဝန်းအစုံတွင် မည်သည့် ရွံရှာစက်ဆုပ်မှု အရိပ်အယောင်မျှ ကိန်းအောင်းမနေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်လေးတွင် ဝမ်ကျင်း၏ နွေးထွေးသောအပြုံးသည် ဟူရှန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုအပြုံး၏ အလင်းတန်းသည် သံမဏိကျောက်တုံးကဲ့သို့ ကာလကြာရှည် မာကျောပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည့် နှလုံးသားခံတံတိုင်းများကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားကာ ခံတံတိုင်းများနောက်ကွယ်၌ ပုန်းအောင်းလျက် အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို တောင့်တနေရှာသည့် သေးငယ်ကာ လုံခြုံမှုမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့နေတတ်သော ဝတုတ်တုတ် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားဆီသို့ အရောက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်မှစ၍ ဟူရှန်းသည် ဟူရှန်း မဟုတ်တော့ဘဲ တကယ့် 'ဇန့်အာ' ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို မြှောက်ပင့်လို၍သာ ဤနာမည်ကို ခံယူခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ စစ်မှန်စွာ လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဇ

န့်အာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲ၌ ဝဲနေသော မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းကာ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ခေါင်းချလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဤနေရာသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ သခင်ကြီး၏ အမဲလိုက်သိမ်းငှက်နှင့် သစ္စာရှိခွေးတစ်ကောင်လို လက်ပါးစေအဖြစ် အသက်ပေးခစားလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသနားပါ။"

သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားခိုင်မာလှပြီး အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းက သူ့ကို လက်မခံပါက ဤနေရာ၌ပင် အသက်စွန့်မည့် သန္နိဋ္ဌာန်ကို ပြသနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုထူးဆန်းဆိုးဝါးလှသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရင်းနှီးနေသလို ခစားရသည့် မျက်နှာကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ စစ်သူကြီးကျန်း ပေးပို့ထားသော စာလွှာနှင့် ဝေကျွယ် တင်ပြထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး သနားကရုဏာစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလူသည်လည်း ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရရုံသက်သက်ကိုသာ တောင့်တနေရှာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ မင်းကို လက်ခံလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ 'ကွန်ရက်' လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ရောက်လိုက်စမ်း။ ကြိုးကြိုးစားစား အမှုထမ်းပြီး ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်နဲ့။"

ဇန့်အာ၏ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ပတ်တီးများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံအပြင်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ဇန့်အာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်ပြီး လက်ဝေ့ယမ်းလျက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "ကဲ... ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာတွေကို အရင်ဆုံး ကုသလိုက်ဦး။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အရှင်းပျောက်ကင်းသွားမှသာ ငါ့အတွက် အင်တိုက်အားတိုက် အမှုထမ်းနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။"

ဇန့်အာသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသည့် ရွှေချည်စုတ်ထိုး ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံတော်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တသွင်သွင် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

"သခင်ကြီး..."