အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂)

တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အပြောင်းအလဲ

နန်ယန်စီရင်စု၏ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အရုဏ်ဦးအလင်းဖျော့ဖျော့ စတင်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင်၊ ကျောပြင်၌ ဓားရှည်တစ်စင်းကို လွယ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ် စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် အဓိကလမ်းမကြီးအတိုင်း နန်ယန်စီရင်စုဆီသို့ မြင်းကို အပြင်းနှင်နှင်လာနေသည်။

ထိုမြင်းစီးသမားသည် မိမိစီးနင်းလာသော မြင်းအပေါ် မညှာမတာဘဲ ဆက်တိုက် ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နံနက်ခင်းဆီးနှင်းများနှင့် ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြို့တံခါးနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ၊ ထိုစစ်သည်တော်သည် မြင်းပေါ်မှဆင်း၍ လမ်းဘေးရှိ ထူထပ်သောတောအုပ်ထဲတွင် မြင်းကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီး၊ ကျောပိုးလာသော ထုပ်ပိုးမှုကို ဖြည်ကာ စစ်ဝတ်စုံကို ချွတ်၍ လူမသိသူမသိနိုင်သော သာမန်အဝတ်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားရှည်ကို မြင်းကုန်းနှီးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး၊ ခဏမျှ အနားယူရန် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ သူ၏အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီး မြို့တံခါးပွင့်ချိန်၌၊ လျှော်တေအဝတ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထုပ်ပိုးမှုတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရသည့် အရပ်သားတစ်ဦးသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ မြို့တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ရိုးသားစစ်မှန်သော ရုပ်သွင်၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများနှင့် ထုပ်ပိုးမှုအတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာခြောက်များကြောင့် မြို့တံခါးစောင့်ရဲမတ်များသည် သူ့ကို မည်သည့်သံသယမျှမရှိဘဲ မြို့ထဲသို့ ပေးဝင်လိုက်သဖြင့်၊ သူသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသော နံနက်ခင်း လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အလွယ်တကူ ရောနှောဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူက ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း သတိကြီးလွန်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူ သယ်ဆောင်လာသော သတင်းအချက်အလက်သည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားမည့် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်တရာ အရေးကြီးလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်တွင် သူလျှိုအဖြစ် ရုပ်ဖျက်မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရသော ရာက္ခသဂိုဏ်း၏ သူလျှိုဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူသည် ဝေကျွယ် နှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ဆုံရတော့မှသာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ထုပ်ပိုးမှုကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ကာ ရင်ဘတ်အတွင်းအင်္ကျီထဲမှ ချိတ်ပိတ်ထားသော လျှို့ဝှက်ပေးစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူ၍ ဝေကျွယ်ထံသို့ ပေးအပ်ကာ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

ရာက္ခသဂိုဏ်း၏ သခင်အသစ်သည် အလွန်ရက်ရောကြောင်း သူ ကြားသိထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိအနေဖြင့် မည်သို့သော ဆုလာဘ်မျိုးကို ရရှိမလဲဟု သူ သိချင်နေမိသည်... ထိုလျှို့ဝှက်ပေးစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဝေကျွယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာခက်ထန်သွားခဲ့သည်။

“သွားစို့၊ ငါနဲ့အတူ နယ်စားမင်းဆီကို မြန်မြန်သွားပြီး အစီရင်ခံရမယ်။”

နယ်စားမင်းအိမ်တော်အတွင်း၌၊ ဆံပင်ဗရုပ်ဗရက်နှင့် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ကျင်းသည် ခုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ဝေကျွယ်၏ လာရောက်အစီရင်ခံမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

အဝတ်အစားကိုပင် သေချာအောင် ဝတ်ဆင်ရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ၊ ဝမ်ကျင်းသည် စီမာယီနှင့် ကျန်းလျောင်တို့ကို အမြန်ဆုံးခေါ်ယူရန် အာဟုအား စေလွှတ်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌၊ ထိုသူများသည် သတင်းပို့သူ တုကျန်းအား အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်အမျိုးမျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ စစ်မေးခဲ့ကြရာ၊ တုကျန်းကလည်း တစ်ခုချင်းစီကို ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

စက္ကူပေါ်တွင် စာရေးသားကာ ပုံဆွဲနေသော စီမာယီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို ဝမ်ကျင်း သတိပြုမိလိုက်ပြီးနောက်၊ တုကျန်းနှင့် ဝေကျွယ်တို့ကို အပြင်သို့ ထွက်၍ စောင့်ဆိုင်းနေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဝမ်ကျင်း လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချရသည့် လူများဖြစ်သော စီမာယီနှင့် ကျန်းလျောင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး စီမာယီ၏လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“စီမာယီ။ ကျန့်ပေ့စစ်တပ် တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီ၊ ကျန့်ပေ့မင်းသား ကျောက်ကျုန်းလည်း သေပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လည်း နတ်ရွာစံသွားပြီ။ သူက ဒုတိယမင်းသားကို နန်းတင်ဖို့ သေတမ်းစာ အမိန့်တော်လွှာ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးတော့။ ပရမ်းပတာ ဖြစ်တော့မယ်၊ ဟားဟားဟားဟား။”

ဘယ်လက်ကို အဆုပ်ကိုင်ခံထားရသော စီမာယီသည် သူ၏ညာလက်ဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ကျောကို အသာအယာပုတ်ပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး... ကျွန်တော်တို့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ထပ်ပြီး ဆန်းစစ်ကြည့်ရအောင်။”

စိတ်ငြိမ်သွားသော ဝမ်ကျင်းသည် စီမာယီကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ လူအတစ်ယောက်မဟုတ်ဟု ယူဆထားသော်လည်း၊ ပရိယာယ်ဝေဖန်မှုနှင့် နိုင်ငံရေးအကွက်အကွင်းများအကြောင်း ပြောလာလျှင် စီမာယီနှင့် ဝေးစွ၊ မြို့တော်ရှိ သာမန်အရာရှိငယ်များကိုပင် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“သခင်ကြီး... ပထမအချက်အနေနဲ့ ကျန့်ပေ့စစ်တပ် ပျက်စီးသွားပြီး ကျန့်ပေ့မင်းသားလည်း သေဆုံးသွားတာ မှန်ပေမယ့်၊ သူ မသေဆုံးခင်မှာ သူ့ရဲ့ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်နဲ့ သူ့လက်အောက်က မျိုးရိုးကြီးမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ သတ္တိကို အသုံးချပြီး ဟွန်းလူမျိုးစုတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဟွန်းလူမျိုးစုတွေဟာ လောလောဆယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။ မဟာကျင်းရဲ့ အင်ပါယာဟာ ဒီအချိန်မှာ ချက်ချင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မသွားနိုင်သေးပါဘူး။”

“ပင်းကျိုး၊ ယူကျိုး နဲ့ လျန်ကျိုးရဲ့ ဘုရင်ခံတွေကလည်း ဟွန်းလူမျိုးစုတွေ တောင်ဘက်ကို ချီတက်လာဖို့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်တာကြောင့် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ဟာ ခဏတဖြုတ်တော့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးအင်အားကြီး စစ်တပ်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီ၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရဲ့ ကျောက်တိုင်ကြီးဖြစ်တဲ့ ကျောက်ကျုန်းလည်း သေဆုံးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ မျိုးရိုးကြီးအနွယ်ဝင် လူငယ်တွေလည်း သေဆုံးကုန်ကြပြီ။

တော်ဝင်မိသားစုဟာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထူထောင်နိုင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မျိုးရိုးကြီးအသိုင်းအဝိုင်းတွေက တော်ဝင်မိသားစုကို အသက်ရှူချောင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သခင်ကြီး သိထားရမှာက ကျန့်ပေ့မင်းသားနဲ့ သူ့လက်အောက်က လူငယ်ပညာရှင်တွေဟာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ 'နတ်ဘုရားသတ်ဒူးလေးတွေ' ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။ ဟွန်းလူမျိုးစုတွေက မဟာကျင်းရဲ့ ဒူးလေးတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ရသွားသလဲဆိုတာကတော့... ဟီးဟီး...”

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သေတမ်းစာ အမိန့်တော်လွှာဟာ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်း ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့မိခင်ဘက်က မျိုးရိုးနိမ့်တဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို နန်းတင်ပြီး၊ မိခင်ဘက်က ချွေမိသားစုဖြစ်တဲ့ ပထမမင်းသားကို နန်းမတင်ခဲ့တာဟာ ပြင်းထန်တဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို မလွဲမသွေ ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။

ဆောက်လုပ်ရေးအမတ်ကြီး ချွေယူဟာ မြို့တော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ဖြစ်တဲ့ သူ့ရဲ့တပည့် ကျုံးဟိန်းကို စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး မြို့တော်ထဲ ဝင်လာဖို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီ။ သခင်ကြီး... အခုလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ချွေယူက ဇုန်းဟိန်းကို မြို့တော်ဆီ ဆင့်ခေါ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မယ် ထင်ပါသလဲ။”

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားခန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“ပုန်ကန်မလို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်၊ ဒါဆို... ဧကရာဇ်ကို နန်းချမလို့လား။”

“ဟီးဟီး... သူတို့ ပုန်ကန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီလိုလုပ်ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ကန့်ကွက်ရှုတ်ချမှုကို ခံရပြီး လူတိုင်းရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။

ချွေယူက ဆောက်လုပ်ရေးအမတ်ကြီး ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့တပည့်တွေက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပြန့်နှံ့နေတာ၊ ပြီးတော့ ချွေမိသားစုရဲ့ စွမ်းအားက အရာရှိလောကထဲမှာ ရှိနေတာပါ။ သူဟာ ကစားပွဲခုံကို မှောက်လှန်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေကို ဖျက်ဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားဟာ လက်ရှိ တည်ဆောက်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ စနစ်တွေအောက်မှာ အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်နေလို့ပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဧကရာဇ်ကို ဧကန်မုချ နန်းချလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် ပထမမင်းသားကို ဧကရာဇ်အဖြစ် နန်းတင်ကြလိမ့်မယ်။ ရာထူးအဆင့်အတန်းအရ ပြောရရင် ပထမမင်းသားဟာ တရားဝင် သားကြီးဖြစ်တယ်၊ အရည်အချင်းအရ ပြောရရင်တော့... ကောင်းပြီ၊ အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဟာ အနည်းဆုံးတော့ အသက် ၉ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုတော်သင့်တာပေါ့။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ချွေယူဟာ ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နန်းချမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တော်ဝင်အာဏာကို တုန်လှုပ်စေမယ့် အဲဒီထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားကတော့ ဧကန်မုချ ကျုံးဟိန်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မကောင်းတဲ့နာမည်နဲ့ မဟာကျင်းကို သစ္စာစောင့်သိသူတွေရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု ဒေါသတွေအားလုံးဟာလည်း ကျုံးဟိန်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကိုပဲ ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်။”

“သခင်ကြီး ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ အခု နယ်ခြားစောင့်မှူးချုပ် ကျုံးဟိန်းဟာ တုန်းကျော်နဲ့ မတူဘူးလား။ ပြီးတော့ အဲဒီ အမတ်ကြီး ချွေယူကျတော့ရော သစ္စာဖောက် ယွမ်ဝေနဲ့ မတူဘူးလား။”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် အတော်ပင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒီလူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပေသည်။

အကယ်၍ စိတ်ကူးဉာဏ်ချင်း ကစားရမည့်ပွဲဆိုလျှင်၊ စီမာယီ ဤနေရာတွင် ရှိမနေပါက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ထိုမြေခွေးအိုကြီးများကို တကယ်ပဲ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါပေမဲ့ စီမာယီ... ကျုံးဟိန်းဟာ တုန်းကျိုးလိုပဲ တော်ဝင်နန်းတွင်းကို ဖရိုဖရဲဖြစ်စေပြီး တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံး သိက္ခာအစအနလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ ဘယ်လို သေချာပေါက် ပြောနိုင်မလဲ။”

“သခင်ကြီး... ကျုံးဟိန်းဟာ သာမန်မျိုးနွယ်ငယ်လေးကနေ လာတာပါ၊ ပြီးတော့ သူ နယ်ခြားစောင့်မှူးချုပ် ရာထူးအထိ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ ဒီလူဟာ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူပါ၊ အဲဒီလိုလူမျိုးက အသုံးချခံရပြီးမှ လွှင့်ပစ်ခံရမည့် ညစ်ပတ်တဲ့ ဓားတစ်စင်းအဖြစ်နဲ့တင် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကျေနပ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒါဆို ချွေမိသားစုကလည်း သူ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်သွားမှာကို ကြောက်လို့ ကျုံးဟိန်းကို တုံ့ပြန်ဖို့ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားလောက်တယ် မဟုတ်လား။”

“သခင်ကြီး... နန်းတွင်းထဲက နိုင်ငံရေး ကစားကွက်တွေဟာ အောက်ခြေကနေ တက်လာတဲ့ ကျုံးဟိန်းလို စစ်သားကြမ်းတစ်ယောက်အပေါ်မှာတော့... ထိရောက်ချင်မှ ထိရောက်ပါလိမ့်မယ်...”

ဝမ်ကျင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်းဖွင့်သော်လည်း အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

ကျုံးဟိန်းက ဧကရာဇ်ကို နန်းချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျင်းသည် ချက်ချင်း စစ်တပ်ထောင်ကာ ထကြွလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်း အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် စီမာယီက ဆက်ပြောသည်။ “သခင်ကြီး... မတူညီတဲ့ ဧကရာဇ်တွေရဲ့ အခြေအနေတွေ ဘာကြောင့် ကွဲပြားခြားနားနေရသလဲဆိုတာ သခင်ကြီး သိပါသလား။”

“အင်း”

“အချို့ဧကရာဇ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ စစ်ဘက်အရပ်ဘက် အရာရှိအားလုံးကို ဝက်တွေ ခွေးတွေလို သဘောထားပြီး စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်စော်ကားကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရာဇပလ္လင်က တည်ငြိမ်မြဲမြံနေဆဲပဲ။ အချို့ဧကရာဇ်တွေကျတော့ နန်းတက်ကတည်းက အလွန် သတိကြီးစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပေမဲ့ သေဘေးကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အချို့ဧကရာဇ်တွေရဲ့ စကားက နတ်ဘုရားရဲ့ အမိန့်တော်လို ဖြစ်ပြီး ဥပဒေဖြစ်လာပေမဲ့၊ အချို့ကျတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မိန်းမစိုးတွေကိုတောင် အမိန့်မပေးနိုင်ကြဘူး။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ဝေ၊ ကျင်း၊ တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းမင်းဆက်များအပြင် မင်းဆက် ၅ခု နှင့် ဆယ်ပြည်ထောင်ခေတ်က အချို့သော ဧကရာဇ်များကို မသိစိတ်ကြောင့် တွေးမိသွားခဲ့သည်။

လူသားချင်း ပြန်စားရတာကို သဘောကျတဲ့သူတွေ၊ မြို့တွေကို သတ်ဖြတ်ချေမှုန်းရတာကို မြတ်နိုးတဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

တိရစ္ဆာန်ဆန်လှသော မြောက်ပိုင်းချီမင်းဆက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးဝါးဖောက်ပြန်လှသည်၊ ညီအစ်ကိုချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မရီးနှင့် မိထွေးများကို အဓမ္မသိမ်းပိုက်ခြင်း, အမတ်များကို မစင်စားခိုင်းခြင်းနှင့် နန်းတွင်း၌ မကြာခဏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း မြောက်ပိုင်းချီမင်းဆက်တွင် ဧကရာဇ်ကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူ သို့မဟုတ် နန်းတွင်းကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်ဝံ့သူ အာဏာရှိအမတ် တစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသလား။ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပါ။

မြောက်ပိုင်းချီမင်းဆက်သည် သက်တမ်းတိုတောင်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ နောက်ဆုံး ဧကရာဇ်နှစ်ပါးက အလွန်အမင်း မိုက်မဲလွန်းခြင်းကြောင့်သာဖြစ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်များ ရက်စက်ယုတ်မာခြင်း ရှိ၊ မရှိနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ အမြင်တွင် အာဏာအပြည့်အဝ ရှိသင့်သော ဧကရာဇ်အများအပြားမှာမူ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအောက်တွင် စိတ်ညစ်ညူးစွာ ရှင်သန်ခဲ့ကြရသည်။

ဒါဆို ဘာကြောင့် အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။

ဝမ်ကျင်း၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အတွေးအမျှင်တန်းတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ သူသည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရင်ထဲရှိ မေးခသွန်းများနှင့်အတူ ဝမ်ကျင်းသည် နှိမ့်ချစွာဖြင့် လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံလိုက်သည်။

“စီမာယီ... ငါ့ကို သွန်သင်ပြသပေးပါ။”

စီမာယီက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ညနေတိုင်း အလုပ်သိမ်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော် သခင်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်ကို လာပြီး ဧကရာဇ်အုပ်ချုပ်ရေးအတတ်ပညာ နဲ့ မဟာဗျူဟာအတတ်ပညာတွေကို သွန်သင်ပေးပါ့မယ်။”

ဝမ်ကျင်းသည် လုံးဝ သဘောတူထောက်ခံလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး ငွေအချို့ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မဟာဗျူဟာအကွက်အကွင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ အသိအမြင် အလွန်နည်းပါးလှသည်။

သူ ဧကန်မုချ ၎င်းကို သေချာပေါက် သင်ယူရပေမည်။

ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် စစ်တပ်၏ လေ့ကျင့်မှုနှင့် ကွပ်ကဲမှု အခြေအနေများကို ကျန်းလျောင်အား ထပ်မံ မေးမြန်းခဲ့သည်။

မာကျိသည် ယခုအခါ စစ်တပ်ကွပ်ကဲမှုအာဏာကို ကျန်းလျောင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်က ဒုတိယအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကာ အကူးအပြောင်းမှာ ချောမွေ့ခဲ့သည်။

မကျေမနပ်ဖြစ်ဝံ့သူ မည်သူမဆို သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ခံမရှိသည့် သာမန်လူတန်းစား ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူ့ကို သတ်ရခြင်းသည် ဝမ်ကျင်းအတွက် မည်သည့်ဖိအားမျှ မရှိပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝန်ရှန့်သည် ကွန်ဖူးရှပ်ဝါဒကျောင်းတော်၏ စစ်မှန်သော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။

ထိုစီရင်စုစစ်သည် နှစ်သောင်းသည် ကျန်းလျောင်၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုအောက်တွင်လည်းကောင်း၊ ဝမ်ကျင်း၏ ငွေကြေး၊ ရိက္ခာနှင့် သံချပ်ကာတိုက်ပွဲဝတ်စုံများ ပံ့ပိုးကူညီမှုကြောင့်လည်းကောင်း အင်အားကြီးစစ်တပ်များ၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ အသုံးပြုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။