အခန်း ၃၅
Vol. 4 Ch. 35
အခန်း (၃၅)
စစ်ချီခြင်း
ကျိုလီတောင်၏ ခြေရင်းတွင် စစ်တပ်သည် စခန်းချထားသည်။ ဤနေရာသည် ယွဲ့လူမျိုးများ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
စစ်သေနာပတိ၏ တဲအတွင်း၌၊ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော သဲပုံစံတူစစ်မြေပြင်တစ်ခုကို ချထားပြီး၊ တပ်မှူးအဆင့်နှင့် ထို့ထက်မြင့်သော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံး ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်။
ကျန်းလျောင်က သဲပုံစံတူစစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြင့်တက်နေသော နေရာတစ်ခုကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ကျိုလီတောင်အထိ စစ်ချီလာခဲ့ပါပြီ။ ဤနေရာသည် ယွဲ့လူမျိုးများ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော မြေပြန့်လွင်ပြင်ဖြစ်ပြီး ရေအရင်းအမြစ်လည်း ရှိသဖြင့်၊ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်အနေနဲ့ ဤနေရာ၌သာ စခန်းချနိုင်ပါလိမ့်မBd။”
“ပိုမိုတောင်ဘက်ကျတဲ့ ကျားခြေရာတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင်တော့၊ တောအုပ်တွေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မန်လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်အောက်ခံ မျိုးနွယ်စုအသေးလေးတွေ ရှိပါတယ်။”
“ကျင့်ရွှေအိုင်အထိ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးကတော့ မန်လော့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်မစခန်း အခြေစိုက်ရာ နေရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ကောင်းစွာ နားမလည်သဖြင့်၊ ကျွမ်းကျင်သော ကိစ္စရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
“ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း။”
ကျန်းလျောင်က စစ်အလံငယ် ဆယ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သဲပုံစံတူစစ်မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ထူလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ကင်းထောက်များ၊ မြင်းစီးတပ်တွေနဲ့ ကွန်ရက်တို့ကနေ စုဆောင်းရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်တွေအရ၊ မန်လော့မျိုးနွယ်စုဟာ သူတို့ရဲ့ မူလအင်အားကို ပြန်လည်မရရှိသေးတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ စစ်သည်တွေ စုစည်းလိုခြင်း မရှိသေးပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က အင်အားတွေကို ခွဲဖြာပြီး တောတောင်အနှံ့တွင် ပုန်းအောင်းကာ၊ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ကို နှောင့်ယှက်အချိန်ဆွဲပြီး ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ရိက္ခာတွေ ကုန်ခမ်းစေဖို့ ရည်ရွယ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း အင်အားခွဲပြီး တိုက်ခိုက်သင့်တယ်ဟု ယူဆမိပါသည်၊ သခင်ကြီး။”
ယွဲ့လူမျိုးများ၏ ဤကဲ့သို့သော ခုခံမှုနည်းလမ်းမှာ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်အောင်မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု၏ နေ့စဉ်ရိက္ခာသုံးစွဲမှုမှာ နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ကိန်းဂဏန်းပမာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ ယွဲ့လူမျိုးများသည် မဟာကျင်းစစ်တပ်ကို ထိပ်တိုက် မအောင်နိုင်သဖြင့်၊ ရိက္ခာများ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ အချိန်ဆွဲထားပြီး၊ ကျင်းစစ်တပ်ကို မိမိသဘောဖြင့် မိမိ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ဖိအားပေးလေ့ရှိသည်။
ဝမ်ကျင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး၊ စစ်သေနာပတိ၏ တဲအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အထူးသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ပုံစံရှိသည့် မာကျိကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အတိတ်တုန်းက ယွဲ့လူမျိုးတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်ဆင်ရေးတွေ ဘာကြောင့် ကျရှုံးခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိကြသလား။”
စစ်သေနာပတိ တဲနန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ မသိပါဘူး။”
ဝမ်ကျင်းက မတ်တတ်ထရပ်ကာ သဲပုံစံတူစစ်မြေပြင်ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
“ယွဲ့လူမျိုးတွေဆိုတာ ကြွက်တစ်အုပ်ပဲ။ သူတို့က အုပ်စိုးသူရဲ့ ကရုဏာတရားကို မကြောက်ဘဲ အာဏာစက်ကိုပဲ ကြောက်တတ်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လူရိုင်းတွေပဲ။ ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိဖို့အတွက် သူတို့ တို့ကို ကြောက်လန့်နေအောင် လုပ်ရမယ်။ တို့တွေက လုံလောက်အောင် ရက်စက်ပြရမယ်။”
“အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်။”
လူတိုင်းက မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ဝမ်ကျင်းထံသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“သွေးသောက်စစ်သည်တွေကို ရွေးချယ်ပြီး ယွဲ့လူမျိုးစုတွေဆီကို တိုက်ရိုက် စစ်ချီတိုက်ခိုက်စေ။ လူမျိုးစုထဲက လူမှန်သမျှကို အကုန်သတ်ပစ်။ အကယ်၍ သူတို့က စစ်ရှောင်နေရင် စစ်တိုက်လာအောင် ဖိအားပေး၊ အကယ်၍ သူတို့က ပုန်းအောင်းနေရင် သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်အားလုံးကို သတ်ပစ်။”
“သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး စစ်အောင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် ခေါင်းပုံကြီးအဖြစ် စုပုံထားလိုက်။ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ရေတွေထဲ ပစ်ချလိုက်။ လူမျိုးစုတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီးတိုင်း ပြာကျတဲ့အထိ အကုန်မီးရှို့ပစ်။ အဲဒီကြွက်တွေကို အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် ငါ လုပ်မယ်။”
လူတိုင်းမှာ ဝမ်ကျင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသော်လည်း၊ အမိန့်ကို မလွဲမသွေ နာခံရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။
“နားလည်ပါပြီ ။”
ဝမ်ကျင်းက ကျင့်ရွှေမြစ်အတွင်းသို့ စစ်အလံတစ်ခု စိုက်ထူလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ဒီနည်းလမ်းကတောင် သူတို့ကို ထွက်လာအောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ တောင်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်။”
...ကျန်းလျောင်နှင့် ဝမ်ကျင်းတို့သည် ဗဟိုစစ်တပ်မတော်ကြီးတွင် အခြေစိုက်နေပြီး၊ မာကျိနှင့် သူ၏ လက်အောက်ခံ လက်ထောက်စစ်သူကြီးများသည် ယွဲ့လူမျိုးစုအသီးသီးဆီသို့ စစ်ကြောင်းငါးကြောင်းခွဲ၍ စစ်ချီတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းလျောင်ကို အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင် စစ်မထွက်ခိုင်းသနည်းဟူမူ။ 'ကန်းချီအဆင့်' ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပါက ရန်သူများကို ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်များပမာ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ပင်မစခန်း အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ မိမိအား ကာကွယ်ရန်အတွက် ကျန်းလျောင်ကို အနားတွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့တန်းတိုက်ပွဲများ၏ တိုးတက်မှု အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍မူ လူသေဆုံးမှု ပိုမိုများပြားလာခြင်း သက်သက်သာဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ကျင်းက ယင်းကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ 'ရွှေလက်ချောင်း' ရှိနေသရွေ့ သူသည် စစ်သည်တော် ရှားပါးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ စစ်သည်များ သေဆုံးသွားပါက နောက်ထပ် ထပ်မံဆင့်ခေါ်ရုံသာ ရှိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
တောတောင်လျှိုမြောင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်ကုန်းများကို ကျော်တက်ရင်း၊ သူ၏ ဓားရှည်ကြီးဖြင့် တောင်လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ကိုင်းများနှင့် ပေါင်းမြက်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် ခုတ်ထွင်နေခဲ့သည်။ ချန်ကန်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာပြီး ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူ၏ သတိဝီရိယကိုမူ မလျှော့ရဲပေ။ ယွဲ့လူမျိုးများသည် မည်သည့်ထောင့်ချိုး၌ ပုန်းအောင်းကာ ၎င်းတို့ကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။
သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး လက်ထောက်စစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။ မည်သည့် စစ်မှုထမ်းကောင်းတံဆိပ် သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှုမျှ မရရှိသေးသဖြင့်၊ သူသည် အမှားအယွင်း လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။
သူသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ စစ်ချီနေကြသော မိမိ၏ လက်အောက်ခံများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီအတွင်းမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့... နည်းနည်းလောက် ထပ်တောင့်ခံထားကြစမ်း။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ တို့တွေ အောင်နိုင်မှဖြစ်မယ်၊ ရှုံးလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး။ နယ်စားမင်းကြီးက တို့ရဲ့ စစ်သည်လစာတွေကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်စုံတွေကိုလည်း တပ်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ သူက တို့အပေါ်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ သခင်ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဆပ်ရုံဖို့အတွက် ဒီတိုက်ပွဲကို မလွဲမသွေ အောင်နိုင်ရမယ်။”
သူ၏ စစ်သည်များမှာ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့ကြသည်။ နယ်စားမင်းကြီး ရာထူးလက်ခံကတည်းက၊ ရိက္ခာနှင့် လစာများမှာ တစ်ခါမျှ လိုအပ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့သည် သခင်ကြီးအတွက် စစ်တိုက်ရန် အသင့်ရှိကြသည်။ အောက်ခြေစစ်သည်များ၏ အတွေးမှာ တစ်ခါတရံတွင် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။ ၎င်းတို့ ဝဝလင်လင် စားသောက်နိုင်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် စစ်သည်လစာ လုံလောက်နေသရွေ့၊ ၎င်းတို့သည် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိကြပေသည်။
ချန်ကန်းက မြေပုံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ရှေ့မှာ လူမျိုးစုတစ်ခု ရှိတယ်။ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ကျော်တက်ပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည် တန်းစီနေသော သစ်သားအိမ်များနှင့် ခြံစည်းရိုးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်သည် မွန်းတည့်စာ စားချိန်ဖြစ်သဖြင့်၊ ချက်ပြုတ်နေသော မီးခိုးငွေ့အချို့မှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။
ချန်ကန်းသည် ဤပုန်းအောင်းနေသော မျိုးနွယ်စုအသေးလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ မြေပုံ ရှိနေတာ၊ မဟုတ်ရင် နေရာအနှံ့မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဒီလို မျိုးနွယ်စုအသေးလေးတွေကို ရှာဖွေဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်။’
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် သွေးဆာနေသော လောဘဇောများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။
“နယ်စားမင်းကြီးက အမိန့်ပေးထားတယ်... ကျားမ၊ ကြီးငယ် မရွေး၊ ရရှိသမျှ ခေါင်းအားလုံးက စစ်မှုထမ်းကောင်း အမှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်မယ်။ သတ်ပစ်ကြစမ်း။”
...လူမျိုးစုအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို မစွမ်းမသန်သူများမှာ ခုခံပါက ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်များပမာ ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းခံရပြီး၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းများ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ချုံးနေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးအနည်းငယ်နှင့် ကလေးသူငယ်အချို့ကိုသာ ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုအတွင်း အတင်းအကျပ် စုဝေးစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်သံများမှာ မပြတ်မစဲ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ချန်ကန်းက ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအို၏ သားရေဝတ်စုံကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် အဘိုးအို၏ ပေါင်ကို ထိုးစိုက်လျက် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့လူမျိုးစုရဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ သန်မာတဲ့ အမျိုးသားတွေ ဘယ်ကို သွားကုန်ကြပြီလဲ။ အနီးအနားက ရေအရင်းအမြစ်တွေက ဘယ်မှာလဲ။”
ချန်ကန်း ရရှိထားသော မြေပုံတွင် ကွန်ရက်က မနားမနေ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ စုဆောင်းထားသော အချို့သော လူမျိုးစုများ၏ ခန့်မှန်းခြေ တည်နေရာများသာ ပါဝင်သည်။ အနီးနားရှိ ရေအရင်းအမြစ်များ၏ တိကျသော တည်နေရာများကိုမူ တစ်ခုမျှ မလွတ်စေဘဲ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။
အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများသည် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချန်ကန်းထံသို့ တံတွေးဖြင့် ထွေးလိုက်သည်။
“သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ မစွမ်းမသန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာပဲ။ မင်းတို့မှာ မဟာနိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ သိက္ခာတရား လုံးဝမရှိဘူး။ လူယုတ်မာ။ မင်း ဘယ်တော့မှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ချန်ကန်းသည် သူ၏စကားကြောင့် ဒေါသထွက်မသွားဘဲ၊ ထိုအစား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုးကြီး... မင်းတို့ ယွဲ့လူမျိုးတွေ ငါတို့ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်စပ်ကို နှောင့်ယှက်တုန်းကလည်း မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ။ အခု ငါတို့က မင်းတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျမှ ဘာလို့ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရတာလဲ။”
“မင်း စကားမပြောဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူကြတာပေါ့။”
“အာဝါ... ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီကို ဆွဲခေါ်ခဲ့စမ်း။”
လူအုပ်ကြီးကို လှံရှည်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသော သန်မာသည့် လူတစ်ယောက်သည် အမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အသက် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ကလေး၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်လျက် အာဝါ၏ သံချပ်ကာကို လှမ်းဆွဲခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် ကျောရိုးကို လှံဖြင့် ထိုးစိုက်ခြင်းခံရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး၊ သွေးများအန်လျက် မပြတ်မစဲ ညည်းတွား ငိုကြွေးနေခဲ့တော့သည်။
ကျန်ရှိနေသူများမှာ ပိုမိုထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားကြပြီး ပုရစ်များပမာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။ သားရေဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာတော့သည်။
ချန်ကန်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အာဝါ၏ လက်ထဲမှ ထိတ်လန့်နေသော ကလေးကို ယူလိုက်ပြီး၊ ဆဲဆိုနေဆဲဖြစ်သော အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါက တကယ်ကို ကံကောင်းတာ။ တစ်ကြိမ်တည်း တွေ့ဆုံရုံနဲ့တင် နယ်စားမင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရခဲ့တယ်။ စစ်ချီနေတုန်းမှာ သခင်ကြီးက ငါ့ကို ဟဲရွင်တုံနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့်၊ သခင်ကြီးက သူက အလွန် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့သူလို့ ပြောပြီး ငါ့ကို လက်ထောက်စစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ငါနားမလည်ပေမယ့် ငါ သခင်ကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ငါ မေ့လျော့လို့မဖြစ်ဘူး၊ မင်း နားလည်လား။”
ချန်ကန်းက အာဝါကို အိုးတစ်လုံးအဆင်သင့်ပြင်ပြီး ရေနွေးအိုးတည်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကာ၊ ဆဲဆိုနေဆဲဖြစ်သော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဘယ်တော့မှ လိမ်ပြောလေ့မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုလည်း လှည့်စားမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာကိုတော့ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမယ်။”
ချန်ကန်းက ကလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူ၏ခါးမှ ဓားမြှောင်အသစ်စက်စက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးမယ်... မင်းတို့လူမျိုးစုရဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ သန်မာတဲ့ အမျိုးသားတွေ ဘယ်ကို သွားကုန်ကြပြီလဲ။ အနီးအနားက ရေအရင်းအမြစ်တွေက ဘယ်မှာလဲ။”
အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး၊ သူ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှ စူးရှလှသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လူယုတ်မာ။ မင်း ဘယ်တော့မှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသည်နှင့်အတူ၊ အသားစတစ်ခုသည် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးထဲသို့ ကျသွားခဲ့သည်။ စူးရှလှသော ငိုကြွေးသံများသည် အဘိုးအို၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာရာ၊ သူ၏ နှလုံးသားကို ဓားမြှောင်များဖြင့် ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အား။... တိရစ္ဆာန်ရဲထက် ယုတ်မာတဲ့ကောင်။ ကလေးကို လွှတ်လိုက်စမ်း။ လာစမ်း။ ငါ့ဆီပဲ လာခဲ့ကြ။...”
ချန်ကန်းသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ သူ၏ လက်များကို ဆယ်ကြိမ်မြောက် လှီးဖြတ်သည်အထိ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
လှီးဖြတ်လိုက်တိုင်း အဘိုးအို၏ နှလုံးသားကို မွှန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သေရမည်ကို မကြောက်သော်လည်း၊ ကျန်ရှိနေသော ဤလူမျိုးစုဝင်များ ဒုက္ခဆင်းရဲရောက်ပြီး သေဆုံးရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူ ယင်းကို မခံစားနိုင်တော့ချေ။ အဘိုးအိုသည် မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ စီးကျလျက် ငိုကြွေးကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်း၍ တောင်းပန်တိုးလျှိုးတော့သည်။
“တော်ပါတော့။ တော်ပါတော့။ ငါ ပြောပါ့မယ်။ ငါ ပြောပါ့မယ်။”
ချန်ကန်းက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကလေးကို အဘိုးအိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ပြောစမ်း။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က... ငါတို့လူမျိုးစုရဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ သန်မာတဲ့သူတွေကို လူမျိုးစုခေါင်းဆောင်က လျှိုယုချိုင့်ဝှမ်းမှာ စုစည်းဖို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်... အနီးနားက ရေအရင်းအမြစ်တွေကတော့...”
နားထောင်ပြီးနောက်၊ ချန်ကန်းသည် ဖျတ်လတ်သော စစ်သည်များကို စေလွှတ်၍ အနီးနားရှိ ရေအရင်းအမြစ်များကို အတည်ပြုခိုင်းလိုက်သည်။ စေလွှတ်လိုက်သော စစ်သည်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပြောကြားချက်များမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သတင်းပို့သောအခါ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲမှ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း။ ငါ ကတိတည်တယ်... သူတို့ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သေခွင့်ပေးလိုက်။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်၊ အလောင်းတွေကိုတော့ ရေအရင်းအမြစ်ထဲ ပစ်ချပြီး နောက်ထပ်နေရာကို ဆက်သွားကြမယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးပမ်းစဉ်မှာပင်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်၊ ယွဲ့ကျိုးပြည်နယ်အတွင်းရှိ အခြားသော လူမျိုးစုအသေးလေးများဆီသို့ စေလွှတ်ထားသော စစ်တပ်များသည်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဖျက်ဆီးသုတ်သင်နေခဲ့ကြတော့သည်...။