အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈)

အစီအစဉ် ပြောင်းလဲပြင်ဆင်ခြင်း

တပ်မှူး ဝေပေးပို့လာသော လျှို့ဝှက်စာကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ဝမ်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏အနားတွင်ရှိနေသော စီးမာယီအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စီးမာယီ... ငါတို့ ဘာလို့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း 'တောင်ပေါ်ကနေ ကျားကိုက်ပွဲကြည့်' တဲ့ ဗျူဟာကို မသုံးရတာလဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဓိကစစ်အင်အားကိုလည်း အားနည်းသွားစေနိုင်သလို၊ ကျိန်းအူမြို့ ကျဆုံးသွားတဲ့အခါ သန်မာတဲ့ လူငယ်ကျွန်အမြောက်အမြားကိုလည်း ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

စီးမာယီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာကို ယူကာ သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်လို့ တပ်မှူးဝေက ယန်ဖူရှန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူရှိနေတာကြောင့် အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ လော့နန်နိုင်ငံကို ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်!"

"ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတွေအရ ယန်ဖူရှန်းရဲ့ ယန်မိသားစုဟာ လော့နန်နိုင်ငံ တည်ထောင်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလုံးလုံး သူတို့ဟာ လော့နန်နိုင်ငံ တိုးတက်မှုအတွက် အများကြီး စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာလုပွဲကြောင့် သူတို့မိသားစုဟာ မိသားစုတစ်ခုလုံး မျိုးဖြုတ်ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး၊ မိသားစုနောက်လိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ယန်ဖူရှန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ညီမလေးပဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလူဟာ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရန်ငြိုးဖွဲ့ နာကျည်းနေတာပါ။"

"ယန်ဖူရှန်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ သူ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက်မှာ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့ ထော့ရှန်းဆီမှာ ခိုလှုံခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိကာ စစ်ဗျူဟာတွေကို အကြံပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ လော့နန်နိုင်ငံကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးမသွားဘူးဆိုတဲ့ အချက်က သူဟာ ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေတာ သေချာပါတယ်။"

"ယန်ဖူရှန်းကို သုံးပြီး ထော့ရှန်းကို မြို့တံခါးဖွင့် အညံ့ခံဖို့ နားချခိုင်းလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုကို လုယက်ဖို့အတွက် တောင်ဘက်ဆီ ဆွဲခေါ်သွားပါစေ။ သူတို့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကျရင် စစ်သူကြီး ကျန်းလျောင်ကို စေလွှတ်ပြီး ကျိန်းအူမြို့ကို အမြန်ဆုံး တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခိုင်းရပါမယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ စစ်တပ်ကို လော့နန်နိုင်ငံထဲမှာတင် ပိတ်မိသွားစေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆုတ်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့က တိုက်စစ်ဆင်မယ့်အစား ခံစစ်ပဲ ကစားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

စီးမာယီ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လင်းကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤနည်းဗျူဟာသည် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်မှ သွားရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ထိခိုက်သေဆုံးမှု ပမာဏ များစွာ ပိုမိုနည်းပါးစေမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးအနေနဲ့ လော့နန်နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သခင်မလေး ယွဲ့လော့ရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး စစ်တပ် စေလွှတ်နိုင်ပါတယ်။ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုဒဏ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေရဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရရှိစေမှာဖြစ်ပြီး၊ လော့နန်ပြည်သူတွေ တိုင်းတစ်ပါးမျိုးနွယ်စုတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ မုန်းတီးစိတ်ကိုလည်း လျှော့ချပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

"အကယ်လို့ ကျိန်းအူမြို့က ပြည်သူအားလုံးကို ကျွန်အဖြစ် ဖမ်းဆီးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ရယူဖို့အတွက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

စစ်ဗျူဟာနှင့် နိုင်ငံရေးပိုင်းတွင်မူ ဝမ်ကျင်းသည် စီးမာယီကို များစွာ အလှမ်းဝေးလှပေသည်။ စီးမာယီ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ဤအစီအစဉ်ကို လက်ခံကျင့်သုံးရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် စာရေးစားပွဲပေါ်မှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲယူကာ ဝေကျွယ်ထံသို့ ပြန်စာတစ်စောင် ရေးသားပြီး၊ တံဆိပ်တုံးခတ်နှိပ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကုယန်အား အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပေးပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

သူသည် ယန်ဖူရှန်းနှင့် ထော့ရှန်းတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့အား မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တွင် အရာရှိရာထူးများ ပေးအပ်မည်ဟုပင် ကတိပြုလိုက်သည်။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများ၊ တန်ဖိုးကြီးမြင်းများ၊ နတ်လက်နက်များနှင့် လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းများကိုပင် ကတိပေးနိုင်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်းအတွက်မူ ဤအရာများသည် လိုလေသေးမရှိ ပြည့်စုံနေပြီးသားဖြစ်ရာ၊ ငွေကြေးဟူသည် သုံးစွဲရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကျန်းလျောင်ထံသို့လည်း စာတစ်စောင်ရေးသားကာ ကျိန်းအူမြို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထိုစာကို အားဟု ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပေးပို့မည် ဖြစ်သည်။ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုသည် ကျိန်းအူမြို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ၎င်းတို့၏ ပင်မစစ်အင်အားစုက တောင်ဘက်သို့ လုယက်ရန် ချီတက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျန်းလျောင်သည် ထော့ရှန်း၏ စစ်တပ်နှင့် အတွင်းအပြင် ပူးပေါင်းကာ ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ပြတ်သားလှသော ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်ရင်း စီးမာယီသည် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ အုပ်ချုပ်သူမင်းတစ်ဦးသည် စစ်တိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်ခြင်းပညာတွင် မကျွမ်းကျင်ခြင်း၊ လောဘကြီးခြင်း သို့မဟုတ် ကာမဂုဏ်မက်မောခြင်းတို့သည် ကြီးမားသောအပြစ်အနာအဆာများ မဟုတ်ချေ၊ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်နိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် အုပ်ချုပ်သူမင်းတစ်ဦး၏ အရည်အသွေး အငွေ့အသက်အချို့ကို ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးအနေနဲ့ သခင်မလေး ယွဲ့လော့ကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာတစ်စောင် ရေးခိုင်းပြီး၊ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် အဲဒီစာနဲ့တူတူ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ဆီကို သံတမန်တစ်ယောက် စေလွှတ်နိုင်ပါတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ယွဲ့လော့ကို စာရေးခိုင်းရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း၊ မည်သူ့ကို သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်ရမည်နည်း။

မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် သံတမန်တစ်ဦး စေလွှတ်ခြင်းသည် သာမန်သတင်းစကားပါးရန် လူလွှတ်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ ပထမဦးစွာ ထိုသူသည် စကားပြော အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ၊ ဉာဏ်ပညာထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်သူဖြစ်ရမည့်အပြင် အဆင့်အတန်းတစ်ခုလည်း ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယွဲ့ဒေသနှင့် လော့နန်နိုင်ငံတို့၏ အခြေအနေကိုလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်ထားသူ ဖြစ်ရပေမည်။

စီးမာယီကိုယ်တိုင် သွား၍မရချေ၊ နန်ယန်စစ်နယ်မြေ၏ ကိစ္စရပ်များသည် သူ၏ ကိုင်တွယ်မှုကို လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ အဖိုးတန်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စီးမာယီ၏ အရည်အချင်းသည် ယွဲ့ဒေသတစ်ခုလုံးထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးလှပေသည်။

အခြားသော အရာရှိများမှာမူ အရည်အချင်း မပြည့်မီခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်း မလုံလောက်ခြင်းတို့ ရှိနေကြသည်။ ထိုအရည်အချင်း နှစ်ခုစလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော သူများသည်လည်း ယွဲ့ဒေသအကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားခြင်း မရှိကြချေ။ ခေတ္တမျှဖြင့် သူသည် သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်ရန် သင့်တော်သောသူကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လျှင် စီးမာယီက ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်ကြီးအနေနဲ့ သံတမန်အဖြစ် ဘယ်သူ့ကို ရွေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာလား"

"အင်း... စီးမာယီ... မင်းရဲ့အမြင်အရတော့ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ တာဝန်ကို ဘယ်သူက ထမ်းဆောင်နိုင်မလဲ။"

"ချီမိသားစု ပါ"

"ချီမိသားစု... အင်း၊ ဒါက သင့်တော်တာပဲ..."

ရေကန်နားရှိ အမိုးဖွင့်နားနေဆောင်ထဲသို့ လေညင်းတစ်ချက် ဝေ့ဖြန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး လန်းဆန်းသော အအေးဓာတ်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ငါးမျှားတံကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရေပြင်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ထောင်ထနေသော သွေးကြောများနှင့် သူ၏ ခြေရင်းနားရှိ ဗလာကျင်းနေသော ကြွေဇလုံကြီးကတော့ အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ယွဲ့လော့သည် ကျောက်စားပွဲပေါ်မှ စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ အခွံနွှာပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းက ပါးစပ်ဖွင့်ကာ စားလိုက်ရင်း ယွဲ့လော့၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးကိုပါ မတော်တဆ စုပ်လိုက်မိရာ၊ ယွဲ့လော့ထံမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ညုတုတု မျက်စောင်းတစ်ချက် ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျင်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ငါးမျှားတံကို ခေတ္တမျှ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းထင်တာတော့ အခု ငါပျော်နေတယ်လို့ ထင်လား။ ငါ့ဘဝက တကယ်ပဲ ပျင်းစရာကောင်းလွန်းနေတာလား..."

ယွဲ့လော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျ သွေးအေးသွားသော ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် သောကရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေတတ်သော သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခုအခါ ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ၊ မသိမသာ ရှခြေသို့ တိုးလာပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ မှီတွဲလိုက်မိသည်။

"သခင်ကြီး ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းနေမှန်း ကျွန်မ မသိပေမဲ့၊ ဒီလိုမျိုး ဘဝက လူအများကြီး အိပ်မက်မက်နေကြတဲ့ ဘဝမျိုးပါပဲ ရှင်။"

ယွဲ့လော့၏ အမြင်တွင်မူ ဝမ်ကျင်းသည် ဆန်းပြားတန်ဖိုးကြီးသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး၊ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်တွင် နေထိုင်ကာ အကောင်းဆုံး အစားအသောက်များနှင့် တန်ဖိုးကြီးဝိုင်များကို စားသောက်နိုင်သည်။ သူသည် နန်ယန်စစ်နယ်မြေတွင် ကြီးမားလှသော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရည်အချင်းရှိသူ အများအပြားကလည်း သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြသည်။ အိမ်တော်ရှိ အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ၏ ပြောစကားအရ သူသည် မကြာမီတွင် မင်းစိုးရာဇာ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ချီးမြှင့်ခြင်းပင် ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်၏ အထိအတွေ့နှင့် နှာခေါင်းနားတွင် သင်းပျံ့နေသော ရနံ့လေးကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့်၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ငါးမျှားတံကို ချလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မီးတောက်နတ်သမီး တစ်ပါးကဲ့သို့ အနှိုင်းမဲ့ လှပလွန်းသော ထိုမျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ၎င်းကို မည်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောရမှန်း မသိချေ။ သူ၏ လက်ရှိဘဝက မဆိုးလှသော်လည်း၊ အဲဒါက ဘာအရေးလဲ။

ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်၏ ပဒေသရာဇ်လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဆင်တူသော ဤကမ္ဘာတွင်၊ သူ ယခု ခံစားနေရသော အရာများသည် အာဏာအပြင် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းပိုင်းဆိုင်ရာ၏ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်များပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ကိုကာကိုလာ သောက်ချင်သည်၊ ကြက်ကြော်စားချင်သည်၊ ဂိမ်းအချို့ ဆော့ချင်သည်၊ ရုပ်ရှင်များနှင့် ဝတ္ထုအချို့ကို ကြည့်ချင်ဖတ်ချင်သည်၊ Douyin ပွတ်ချင်သည်၊ ဟာသဗီဒီယိုအတိုလေးများနှင့် လိုက်ဗ်လွှင့်တာတွေကို ကြည့်ချင်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် သူ့ထံမှ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ စကားလုံးအားလုံးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်အဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ယွဲ့လော့ကို ပွေ့ဖက်ကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်း အိမ်ကို သတိရလား။"

ဝမ်ကျင်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ယွဲ့လော့၏ ရင်ထဲတွင် ဂယက်ထသွားခဲ့သည်။ သူမ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တာ ၂ နှစ်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးလှသော မိခင်၊ အလိုလိုက်လွန်းသော ဖခင်နှင့် မောင်များ... သို့သော် စစ်ပွဲကြောင့် သူမသည် နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ ရုတ်တရက် ၎င်းတို့ကို သတိရမိလိုက်ခြင်းက ဘဝတစ်ခုစာလောက် ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ တိုင်းတစ်ပါးမြေတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေသော သူမသည် အိမ်ပြန်ဖို့အရေးကို ထုတ်ပြောရန်ပင် မဝံ့ရဲချေ။ သူမအပေါ် ဝမ်ကျင်း၏ ရူးသွပ်လောက်အောင် ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့်ဆိုလျှင် သူမကို မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူမ၏ ရှိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ကျင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော သူမ၏ တောက်ပသည့် မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူက လက်မြှောက်၍ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက လော့နန်နိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်နေပြီး ကျိန်းအူမြို့ကလည်း ကျဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြို့နောက်ကွယ်က ပြည်သူတွေ စစ်ဘေးဒဏ်ကို အကြီးအကျယ် ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါက ကမောက်ကမဖြစ်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မို့လို့ မင်းကို ဒီလိုမျိုး စွန့်စားရမယ့် အခြေအနေထဲ မထည့်ချင်ဘူး။ စစ်ပွဲပြီးသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မောင်တွေကို တွေ့ဖို့ မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်လို့ ငါ အသေအချာ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါကြောင့် မငိုပါနဲ့တော့နော်... ဟုတ်ပြီလား။"

ဝမ်ကျင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ သူမ မိမိထံမှ ထွက်ခွာသွားမှာကို မလိုလားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယွဲ့လော့ကတော့ ဝမ်ကျင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာရသလို တစ်ဖက်ကလည်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ကျင်းက သူမ၏ လုံခြုံရေးကို အလေးထားပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမည်ဟု ကတိပေးသောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ကျူးကျော်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော မိမိ၏ မွေးရပ်မြေနိုင်ငံတော်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်မိခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့လော့၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်း စာတစ်စောင်ရေးလိုက်ပါ၊ ငါ အဲဒီစာကို လော့နန်နိုင်ငံဆီ သွားပို့ဖို့ လူလွှတ်ပေးမယ်။"

"ငါ လော့နန်နိုင်ငံနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်တယ်။ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပြီး စစ်ပွဲကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆင်နွှဲနေတာ။ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ စစ်တပ်စေလွှတ်ပေးဖို့ ငါ အသင့်ရှိပါတယ်။"

သူသည် အလွန်တရာ တရားမျှတလှသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ရာ၊ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို ဒုက္ခတွင်းမှ ကယ်တင်ပေးမည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်သည် ယွဲ့လော့၏ ရင်ထဲတွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးသော ရိုးသားဖြူစင်သည့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် သူ့ထံသို့ သင်းပျံ့လှသော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပေးအပ်လိုက်တော့သည်။