အခန်း (၁၀၀၃-၁၀၀၄)

အခန်း ၁၀၀၃။ တဏှာ မဟုတ်ဘဲ မတရားခြင်း

ကျူးယိုချိုက်သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံနှင့်တူသည့် အသံကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေသော လှံရှည်အား စိုက်ကြည့်နေသည်။ လှံရှည်သည် အလွန်မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လေထုကို ခွဲထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျူးယိုချိုက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လှံရှည် သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လက်ဟန်တစ်ခု ဖော်ဆောင်ရန် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် သူ့လှုပ်ရှားမှုက အလွန် တောင့်တင်းနေသော်လည်း သူသည် ဤအရာနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အတူတကွ မရှိသင့်သော ဤခံစားချက် နှစ်ခုသည် ကျူးယိုချိုက်၏ မြှောက်ထားသော ညာလက်ထဲတွင် ရောယှက်နေခဲ့သည်။ ထိုသည်က လက်တစ်ဖျစ်အတွင်း ပေါ်လာပြီး ဘဝတဏှာ လှံရှည်ထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လှံရှည်သည် ကျူးယိုချိုက်၏ လက်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ လှံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့တွင် ရိုးရှင်းစွာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စူးရှသော အသံက ချက်ချင်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လေထုအား ခွဲဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ တစ်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပို၍ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပြေးဝင်လာသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုမင် ဘေးရှိ မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးသည်လည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျူးယိုချိုက်ကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သိကျွမ်းခဲ့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အငွေ့အသက်မျိုးကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဤအငွေ့အသက်သည် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုမှ ဖြစ်တည်လာခြင်းဖြစ်ပြီး သူက ဘဝတဏှာ လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးအား အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျူးယိုချိုက်သည် အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အရုပ်ဆိုးသော ရုပ်သွင်အား လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ဧရာမ အရွယ်အစားကိုလည်း လျစ်လျူရှုနိုင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ သူ၏ အံ့မခန်း စွမ်းရည်သာ အဓိကဖြစ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် စုမင်မှာ ပို၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ကျူးယိုချိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ့ရင်ထဲရှိ အံ့ဩမှင်တက်မှုအား စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ စောစောက ကျူးယိုချိုက် ဖော်ပြခဲ့သော လက်ဟန်ကို သူ မှတ်မိနေပြီး ထိုသင်္ကေတကပင် သူ့အား လေဟာနယ်ထဲမှ လှံရှည်ကို လုယူနိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် လှံရှည်သည် အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ စုမင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျူးယိုချိုက် သူ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားချိန်တွင် လှံရှည်က တုန်ရီနေခဲ့သည်။ သို့သော် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ရီနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အံ့ဩဝမ်းသာမှုကြောင့် တုန်ရီနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက် ဟုတ်မဟုတ်ကို စုမင် မသိသော်လည်း ဤအံ့ဩဝမ်းသာမှုက လှံရှည်သည် အချိန်အကြာကြီး ကွဲကွာနေပြီးနောက် သူ့သခင်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခွင့် ရသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။

စုမင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများစွာ လည်ပတ်နေစဉ် ကျူးယိုချိုက်သည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လက်ထဲရှိ လှံရှည်အား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက... မင်းဟာလား"

စုမင်က ကျူးယိုချိုက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင်မှ မူလက မိစ္ဆာအိုကြီးများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်သော ကျူးယိုချိုက်သည် ရှင်းလင်းစွာပင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူသည် တခြားသူများအား ပြသထားသော စွမ်းအားကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ခရမ်းမည်းရောင် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သော အရိုးစုတစ်ဝက်အား စုမင် သတိရသွားသည်။ အရိုးစု၏ ဝိညာဉ်က ရှိနေသေးကြောင်း မီးဝိညာဉ်များ ပြောခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မှတ်မိနေသည်။

"ဒီလှံရှည်ရဲ့ နာမည်က ဘဝတဏှာလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက အရင်က ခေါ်ခဲ့တဲ့ နာမည်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒါက ဘဝမတရားခြင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက တဏှာဆိုတာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်။ မင်း နားလည်လား"

စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ စကားမပြောခဲ့ချေ။ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရွှမ်ရှန်းမှာမူ ခဏတာ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ကျူးယိုချိုက် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို အပေါ်ယံ သဘောတရားအရ သူ နားလည်နိုင်သော်လည်း ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောရမည်ဆိုပါက သူ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။ အခြားသူများလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း တစ်ယောက်သာလျှင် အတွေးနက်နေပုံရသည်။

မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး တွေဝေ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"မင်း နားမလည်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းဆီမှာ ဒီလှံရှည် မရှိတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ကျူးယိုချိုက်က တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျူးယိုချိုက်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တတို့ကို စုမင် မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အတွေးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလှံရှည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ဆောင်ခဲ့စဉ်က သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို သူ သတိရသွားသည်။

"ကိုယ့်ချစ်သူရဲ့ အလောင်းကို ပိုက်ထွေးထားရချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ မတရားဘူးလို့ ခံစားရတဲ့ စိတ်တွေက မင်းဘဝကို လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်သွားလိမ့်မယ်။ မဟာ ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက အချည်းနှီး အချိန်ဖြုန်းတီးပစ်ရုံပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများက ကျူးယိုချိုက်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူသည် ခေါင်းမော့၍ စုမင်အား အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလာခဲ့သည်။ သူသည် အကြာကြီးနှင့် အားရပါးရ ရယ်မောနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ထုတ်လွှတ်နေသော အငွေ့အသက်နှင့် သူ၏ အရုပ်ဆိုးပြီး ဧရာမကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်တို့မှာ ကြီးမားသည့် ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူ ရယ်မောနေစဉ် အခြားမည်သူမှ မမြင်နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခုကို သူ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ကျူးယိုချိုက်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်သည် ခရမ်းမည်းရောင် အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စုမင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ လှံသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး မလှုပ်ရှားတော့သော်လည်း အတွင်းမှ တဝီဝီ မြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထိုအသံကို နားထောင်ပြီးနောက် စုမင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားပုံရသည်။

"ဒီလှံရှည်က မင်းဟာပဲ"

ကျူးယိုချိုက်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီး လှမ်းလိုက်သည်။ သူနှင့် သိပ်မဝေးတော့သော ရေဝဲထဲရှိ သမုဒ္ဒရာ အောက်ခြေမှ ခေါင်းသုံးလုံး ရုပ်တုကို သူ တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ ဤပစ္စည်းက မဟာရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ့အာရုံကို မဖမ်းစားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ပင်လယ်နတ်ဘုရားရဲ့ ရုပ်တုက ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို အပြည့်အဝ မရောက်သေးဘူး။ သွားမထိနဲ့။ တကယ်လို့ မင်းတို့ သွားထိမိရင် ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ဆွဲချသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဂရုစိုက်ကြဦး"

ကျူးယိုချိုက်သည် အဝေးသို့ ခြေလှမ်းကျယ်များဖြင့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ၏ ထွက်ပေါက်ထဲသို့ ခြေချသွားခဲ့သည်။ သူသည် လေထုထဲရှိ ပုံပျက်နေမှုများထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စုမင်သည် သူ့အား ခဏတာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စုမင် မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော လှံရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ညာဘက်လက်မောင်းအား ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စုမင်၏ လက်မပေါ်တွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကဲ... ဒီကို လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား" စုမင်က ခေါင်းမော့ကာ တွေဝေနေသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်ရှန်းက ထိန်းချုပ်ထားသူဖြစ်ပြီး သူ့ရင်ထဲ၍ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခက်အခဲ များစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ပဓာနဝိညာဉ် ဖြစ်လာခဲ့ကာ အကယ်၍ စုမင်သာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားပါက သူသည် အရန်ဝိညာဉ်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်က သူ့ကို မလွဲမသွေ တွေဝေသွားစေခဲ့သည်။

"ငါ မင်းတို့နဲ့ ပေါင်းစပ်မှာကို ဆန္ဒမရှိဘူးလား"

စုမင်က ဤသို့ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့စိတ်ဆန္ဒကို ရှေ့သို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အားကောင်းသော အလင်းတစ်ချက် တောက်ပလာခဲ့သည်။ အလင်း တောက်ပလာသည်နှင့် ထပ်နေသော အရိပ်များစွာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသူမှာ ရွှီဟွေ ဖြစ်သည်။

သူမ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ချိန်တွင် သူမ ဆံပင်တစ်စုကို နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမသည် စုမင် ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နင် ဒီပုံစံနဲ့ ရှိနေတာကို ပိုသဘောကျတယ်" သူမက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ဒုတိယမြောက် အရိပ်မှာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သတိ မလည်သေးသော်လည်း စုမင်က သူတို့ကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုမှ တစ်ဆင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သောကြောင့် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကင်းကွာသွားပြီး သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြိုးကြာအား သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တတိယမြောက် ပေါ်လာသူမှာ ဘိုးဘေး လုံဟိုင်း ဖြစ်ပြီး သူက မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကဲ့သို့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ စုမင်ဘေးတွင် ပေါ်လာသောအခါ မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လုံဟိုင်း" မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေး၏ အမူအရာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ လုံဟိုင်းကို သူသိနေသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုချေ။ သူတို့ နှစ်ယောက် ယခင်က မည်သို့ သိခဲ့ကြသည်ကို မေ့ထားလိုက်လျှင်ပင် ပေတစ်ထောင်ရှည်သော သစ်ပင်ကြီးတွင် ရှိနေခဲ့စဉ်က မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးသည် သူ့ရုပ်ခန္ဓာအား ဝါးမျိုချင်ခဲ့သည် ဟူသော အချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့ကြား၌ ပတ်သက်မှုတစ်ခု ဖြစ်တည်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ဟောင်ကွေ့၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" လုံဟိုင်းက နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲကာ မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် သူတို့ အချင်းချင်း ဝါးမျိုရန် လွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီဟွေ၊ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းတို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ အထွတ်အထိပ် ရတနာအတွင်းရှိ ခန္ဓာကိုယ်၏ အငွေ့အသက်မှာ လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ နေကပ်ဘေး နယ်ပယ်နှင့်သာ ညီမျှတော့သည်။ ရွှမ်ရှန်း၊ ယွန်ယို၊ ဟွာယွီနှင့် နျဲ့ယင်တို့တွင် သူတို့ အသုံးမပြုရသေးသော စွမ်းရည်များ ရှိနေလျှင်ပင် အများဆုံး အနေဖြင့် နေကပ်ဘေး နယ်ပယ် ပြည့်စုံခြင်း တန်ခိုးရှင် တစ်ယောက်ကိုသာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဤစွမ်းအားက သူတို့ကို အပြင်လောကတွင် သောင်းကျန်းရန် အခွင့်အရေး ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်သော်လည်း ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲတွင်မူ ဤစွမ်းအားက သူတို့ ရှေ့သို့ တစ်လက်မ တိုးရန်ပင် မလုံလောက်ချေ။

စုမင်ကမူ အရှင်သခင် နယ်ပယ် သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို သူ့ဘာသာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေး လုံဟိုင်းနှင့် မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးထံမှ စွမ်းအား အနည်းငယ်အပြင် နတ်ဘုရား အဆင့်တက် ဝတ်ရည်နှင့်တကွ သဲဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန် အခွင့်အရေး နှစ်ကြိမ် ကျန်ရှိနေသေးသလို ကံကြမ္မာ နိယာမများအား ထိန်းချုပ်နိုင်စေသည့် အရွက်သုံးရွက် မြက်ပင်ကိုလည်း မေ့ထား၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် သိပ်ကွာခြားမှု မရှိပေ။ ဟွမ်မေး သို့မဟုတ် ကျိလုံတို့ ထိုအရာကို သတိထားမိသွားပါက မည်သို့သော အတွေးများ သို့မဟုတ် အကြံအစည်များ ရှိလာမည်အား သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ စုမင် လှည့်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိ လူများကလည်း ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထိုအဖွဲ့သည် ရှည်လျားသော အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ စုမင်သည် ရေဝဲထဲရှိ သမုဒ္ဒရာ အောက်ခြေမှ ခေါင်းသုံးလုံး ရုပ်တုကို မည်သည့် အာရုံစိုက်မှုမှ မပေးခဲ့ချေ။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ကျူးယိုချိုက်ကို ယုံကြည်ရန် အလိုအလျောက် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုတစ်ခုလုံးသည် အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် သူ့အပိုင် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူ ထိုအချိန် ထိုနေရာမှာပင် ချက်ချင်း ရယူချင်လောက်အောင် အလွန်အမင်း လိုလားနေသော ရတနာတစ်ခုနှင့် မကြုံတွေ့ရသရွေ့ ယင်းကို ရယူရန် သူ အလျင်စလို လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ တခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုမင်၏ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အချက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။

စုမင် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရွှမ်ရှန်း၊ ယွန်ယို၊ နျဲ့ယင်နှင့် ဟွာယွီတို့ မြင်သောအခါ သူတို့သည် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် ရွှမ်ရှန်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုမင်သည် အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်သော်လည်း သူတို့ လေးယောက်က စုမင်အား ပို၍ လိုအပ်နေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

စုမင် ဖြစ်နေသည်မှာ သူတို့ ကံကောင်းသွားခြင်းပင်။ အကယ်၍ တခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက အသတ်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့ ရတနာများကိုလည်း လုယူခံလိုက်ရမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ စုမင်က သူ့အတွက် လိုအပ်ချက် ရှိသည်ဟု မယုံကြည်သောကြောင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။ အကယ်၍ ထိုမဟာရတနာကို သူ အမှန်တကယ် လိုအပ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားပါက ထိုရတနာသည် ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည် ပိုင်ရှင်၏ သခင်ဖြစ်သလို စုမင် ပုံရိပ်များထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနီရောင်ဝတ် လူငယ်လည်း ဖြစ်သည့် ဥသျှောင်ပါရာဂွန်က ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ့အတွက် အရေးပါမည် မဟုတ်ချေ။

"စီနီယာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ရွှမ်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်သုံးယောက်၏ စိုးရိမ်တကြီး ညည်းညူသံများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် စုမင်နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အမှားတွေကို နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ စီနီယာ။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ တခြား ဘယ်လိုအတွေးမျိုးမှ လုံးဝ ရှိမနေစေရပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက မိသားစု ဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုပါတယ်" ဤနေရာတွင် ရွှမ်ရှန်း၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။ စောစောက သူ၏ တွေဝေမှုကို ငြင်းဆိုရန် သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ရန် သူ မကြိုးစားခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူသည် တိုက်ရိုက် ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူ့အမှားများကို ဝန်ခံရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန် နိမ့်ကျသော အနေအထားအထိ နှိမ့်ချလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ငြင်းဆိုရန် သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ စုမင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မကျေမနပ် ဖြစ်စေခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

အနောက်မှ ပြေးလိုက်လာစဉ် ရွှမ်ရှန်းသည် သူ့ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း လူစုခွဲလိုက်သည်။ သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ပြသလိုက်သည်နှင့် စုမင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပဓာနဝိညာဉ် ဆုံးရှုံးသွားသော အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်အား ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လာခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ ငါ ခွင့်ပြုပေးမယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေနဲ့" စုမင်က ပြောရင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်အား လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက နားလည်ထားပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် ခါးသီးစွာ ရယ်မောနေသော မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားသူများနှင့်အတူ အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကြပြီး စုမင်က ပဓာနဝိညာဉ် ဖြစ်လာကာ မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကိုမူ အရန်ဝိညာဉ်များထဲသို့ ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

ဤသည်က စုမင်သည် မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကို မသတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အစကတည်းက တခြား အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် လက်လျှော့ခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်မှာ မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးကို အဖြူရောင်လုလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား သိမ်းပိုက်ခိုင်းပြီး ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့ သူ့အပေါ် အထင်လွဲသွားစေကာ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အများစုကို မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးဆီသို့ ပြောင်းသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် သူ လက်လျှော့ခဲ့သည်။

အခန်း ၁၀၀၄ ဤပညာ၏ အမည်မှာ တောင်ရွှေ့ခြင်း ဖြစ်သည်

စုမင် ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ သူ ခန့်မှန်းထားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဒုတိယနယ်စပ်ရှိ ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ စင်မြင့်များမှာ ခြောက်စင်မှ ငါးစင်အထိ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံဖြူလုလင်၏ သေဆုံးမှုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့် ငါးစင်ပေါ်၌ အရိပ်ထင်ဟပ်နေပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

အထွတ်အထိပ် ရတနာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားစဉ် စုမင်သည် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာပြီး သူ့စင်မြင့်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်သုံးစင်မှာ အလွတ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျူးယိုချိုက် တစ်ဦးတည်းသာ စုမင်ထက် ဦးစွာ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။

စုမင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ မျက်ခုံးဝါလူသား ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့သည် ယခုအချိန်အထိ ရောက်မလာသေးချေ။

'ဒုတိယနယ်စပ်ကနေ စပြီးတော့ မဟာရတနာတွေ ရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာတွေ ပေါ်လာတာကြောင့်ရော ရှေ့ကို ဆက်သွားလေလေ ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အရေအတွက် နည်းသွားလေလေ ဖြစ်တာကြောင့်ရော ပိုပြီးတော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် လူအများအပြား တစ်ချိန်တည်းမှာ အဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ တစ်လုံးထဲကို ပြိုင်တူ ပေါ်လာတာမျိုးက သာမန်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်'

'အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ ရတနာတွေအပေါ် လုယူတိုက်ခိုက်မှုက အလွန် ပြင်းထန်လာလိမ့်မယ်'

စုမင်က ဤအကြောင်းကို တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူ့ရည်မှန်းချက်မှာ မဟာရတနာများ မဟုတ်ဘဲ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ ဗဟိုချက်ပင် ဖြစ်သည်။ စုရွှမ်ရီ ထိုနေရာတွင် ရှိ မရှိ သူ သိချင်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ ရှိနေပါက အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ သူ ရှိမနေခဲ့ပါက စုမင်သည် သူ၏ အခြားသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိကို သိလိုနေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ဤအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကြောင့် တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဒုတိယမြောက် ခန့်မှန်းချက်မှာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ ဗဟိုချက်ထဲတွင် ရုပ်အလောင်း တစ်လောင်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုအရာသည် မသေဆုံးမီတွင် သူမ၏ ကလေးကို ပိုက်ထွေးထားခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ၏ ရင်သွေးငယ်ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်လိုခဲ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်း ဖြစ်ပေမည်။

ထိုသူသည် မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စုမင်အတွက် စိမ်းသက်နေသော်လည်း တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းဖြင့် မရေမရာ ရင်းနှီးနေသည့် မိခင်တစ်ဦးပင်။

အမှန်တကယ်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ ဖခင်ဖြစ်သူထက် မိခင်ဖြစ်သူအပေါ် အမှတ်တရများက ပို၍ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် သီးခြားနယ်မြေတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မှတ်ဉာဏ် ပုံရိပ်ယောင်က သူ့ဝိညာဉ်အား တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး ထိုအစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှကိုပင် မေ့ပျောက်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်မှုများကြားတွင် စုမင်သည် ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့ ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်များက ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့် သုံးစင်ထဲမှ နှစ်စင်သည် ရုတ်တရက် တစ်ချိန်တည်း စူးရှစွာ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဤအလင်းတန်းက စုမင်၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့် နှစ်စင်ပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ရိပ် တစ်ပြိုင်တည်းနီးပါး ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤလူရိပ်နှစ်ရိပ်သည် လျင်မြန်စွာပင် ဒြပ်ထုအသွင် ဆောင်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟွမ်မေးသည် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိမ်းထိုး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျိလုံ၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်မှာမူ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ သူ ပေါ်လာသောအခါ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ပြီးမှ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ကာ ခေါင်းမော့၍ ဟွမ်မေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုမင် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေအား ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ဤနှစ်ယောက်သည် ရတနာတစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူက ရတနာအား ရရှိသွားသည်ကိုမူ စုမင် မသိချေ။

သို့သော်လည်း ကျိလုံ၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အဖြေကို ခန့်မှန်းရန် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။

"အောက်တန်းကျလိုက်တာ" ကျိလုံက အသံတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အောက်တန်းကျတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟွမ်မေးက နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံက အလွန်တရာ ကျယ်လောင် ဆူညံနေခဲ့ပြီး အရာအားလုံးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ သဘောထားနေပုံရသည်။

"ငါ ရတနာရသရွေ့တော့ မင်းကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားတာက ဘာမှအရေးမကြီးဘူး" ပြောရင်းနှင့် ဟွမ်မေးသည် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် တစ်ကွင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

လက်ကောက်သည် မြစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်သင်္ကေတများက အဖုအထစ်လေးများကဲ့သို့ အပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သင်္ကေတတို့က လက်ကောက်ကို ဝန်းရံကာ လည်ပတ်နေကြပြီး လက်ကောက်အား စူးရှသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေစေသည်။ ထိုရတနာထံမှ အားကောင်းပြီး ထည်ဝါသော ဖိအားတစ်ခု ဖြာထွက်နေခဲ့ရာ တခြားသူများမှာ ၎င်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်ရှုရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ကျိလုံသည် ထိုလက်ကောက်ကို မြင်သောအခါ အမူအရာက ပို၍ပင် ညိုမှောင်းသွားခဲ့သည်။ သူက ဟွမ်မေးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အခြားမည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ချေ။ ထိုအစား သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ရှူခြင်းအား ထိန်းညှိလိုက်သည်။

ဟွမ်မေးက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကောက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးယိုချိုက်အား လျစ်လျူရှုပြီး စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ခင်မင်ရင်းနှီးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် အပြုံးနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

သူသည် မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေးအကြောင်းကိုပင် မေးမြန်းရန် အားမထုတ်ခဲ့ချေ။

'သူက မဟာမိတ် ရှာနေတာပဲ'

စုမင် ဤသည်ကို စိတ်ထဲတွင် သိရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဟွမ်မေးသာ ဒဏ်ရာမရထားပါက သူ့ဘေးတွင် မီးမိစ္ဆာဘိုးဘေး ရှိမနေသည့်အတွက် စုမင်ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် ဤကိစ္စကို ရှောင်လွှဲကာ စုမင်နှင့် အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခင်မင်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးယိုချိုက်မှာမူ ဟွမ်မေး၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို သိသာစွာ ခံလိုက်ရပြီး ဤသည်က ဟွမ်မေး အခြေအနေအား မှားယွင်းစွာ တွက်ချက်မိသွားကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ စုမင်သည် ကျူးယိုချိုက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် မည်သည့် အချိန်ကတည်းက မျက်လုံးပွင့်နေမှန်း မသိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်အား စိုက်ကြည့်ကာ ငေးငိုင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူ၏ ရုပ်သွင်နှင့် သူ ထုတ်လွှတ်နေသော စွမ်းအားတို့ကြောင့် တခြားသူများက သူ့ကို အထင်သေးရခြင်းမှာ နားလည်နိုင်စရာပင်။ သို့သော်လည်း စောစောက ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးနောက် စုမင်ကမူ သူ့အား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လျော့တွက်မည် မဟုတ်ပေ။

'ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီလူတွေထဲမှာ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက ဟွမ်မေးနဲ့ ကျိလုံ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကျူးယိုချိုက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်'

အမှန်တကယ်တွင် ထိုသုံးယောက်ထဲ၌ ကျူးယိုချိုက်၏ သဘောထားက တော်တော်လေး မရေမရာ ဖြစ်နေသော်လည်း စုမင်သည် သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ဆယ်ပုံရှစ်ပုံခန့် သေချာနေခဲ့သည်။ ဤလူသည် ဘဝမတရားခြင်း လှံရှည်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ချန်ဟယ်နှင့် တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ထိုပတ်သက်မှုက မည်မျှအထိ ကြီးမားသည်ကိုမူ သူ မသိချေ။

ကျိလုံနှင့် ဟွမ်မေးတို့နှင့် ပတ်သက်၍မူ စုမင်သည် ကျိလုံဘက်သို့ ပို၍ ယိမ်းယိုင်နေခဲ့သည်။ ဟွမ်မေးသည် ပွင့်လင်းရိုးသားပုံ ရသော်လည်း စုမင်သည် သူ့ထံမှ မရေမရာဖြစ်သော ကောက်ကျစ်သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုမင် အတွေးနက်နေစဉ် ကျိလုံသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညာခြေကို မြှောက်ကာ ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်၏ အစွန်းနားသို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ လေထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟွမ်မေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ငါတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်နေကြပြီပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းပြီး သောင်တင်နေဦးမှာလဲ။ ဒုတိယနယ်စပ်နဲ့ ပထမနယ်စပ်ကြားက ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတွေဆီကို သွားကြစို့" ကျိလုံက ဤစကားများကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့ရှေ့ရှိ လေထုက ပုံပျက်သွားပြီး ဧရာမ ဝဲဂယက် ကြီးတစ်ဝဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤဝဲသည် ဒုတိယနယ်စပ်နှင့် ပထမနယ်စပ်ကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာများဆီသို့ ဦးတည်သွားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ကျိလုံ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်မှ ထိုကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲတွင် မီးဝိညာဉ်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် ဤနေရာမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံက သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ဤဘက်သို့ ပြေးဝင်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟိန်းဟောက်သံများ လွင့်မျောနေခဲ့သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဤအသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းအတွက် ရှင်းလင်းချက် နှစ်ချက်သာ ရှိသည်။ တစ်ချက်မှာ လာရောက်နေသော မီးဝိညာဉ် အရေအတွက် နည်းပါးခြင်းကြောင့် အသံက တိုးညှင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အခြားတစ်ချက်မှာမူ သူတို့၏ အရေအတွက်က အလွန်တရာ များပြားလွန်းသဖြင့် သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ကြိုတင်၍ ပဲ့တင်ထပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို အောက်တန်းကျတယ်လို့ ပြောနေပြီးတော့ အခု မင်းလုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်ကလည်း ငါတို့ အသက်ရှူ ထိန်းညှိဖို့ အသုံးပြုမယ့် အချိန်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားတာဆိုရင် စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ရင် ရတာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဟိုတာအိုရောင်းရင်းနဲ့ တာအိုရောင်းရင်း ကျူးတို့ကိုပါ ဒုက္ခပေးရတာလဲ။ ဒုတိယနယ်စပ်နဲ့ ပထမနယ်စပ်ကြားက ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာတွေက အလွန် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ မင်း သိရမယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ အနားယူရမယ့် အသက်ရှိုက်စာ တစ်ကြိမ်ချင်းစီက အလွန် အဖိုးတန်တယ်" ဟွမ်မေးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီးနောက် ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိလုံက အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

"မင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်း ဒီမှာ နေခဲ့ချင်ရင်လည်း နေခဲ့ပေါ့။ အသက်ရှူ ထိန်းညှိဖို့ အချိန်မရှိတာက သူတို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းပဲ" ကျိလုံ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အကြည့်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး သူသည် ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့် ဘေးတွင် ပေါ်လာသော ဝဲဂယက်ဆီသို့ လှည့်ကွက်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

စုမင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိမမူမိလောက်သော အလင်းတစ်ချက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျိလုံ၏ လုပ်ရပ်အပေါ် မည်သည့် မကျေနပ်မှုမျိုးမှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ စုမင်သာ သူ့နေရာတွင်ဆိုပါက ဤအရာကိုပင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မိမည် ဖြစ်သည်။

ကျိလုံ၏ ဒဏ်ရာများက ဟွမ်မေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပို၍ ပေါ့ပါးသောကြောင့် သူသည် ခဏတာ အသက်ရှူ ထိန်းညှိပြီး နောက်တွင်ပင် ဒဏ်ရာအများစုကို ကုသနိုင်ခဲ့သည်။ ဟွမ်မေးအတွက်မူ အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အချိန်ဖြစ်ပြီး သူ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက် အချိန်တော်တော်များများ လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ကျိလုံက ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်မှ စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းမှာ ဟွမ်မေး လိုအပ်နေသည့် အချိန်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ သူ့အပေါ် ဗြောင်ကျကျ တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အကွက်တစ်ကွက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိလုံ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျူးယိုချိုက်သည်လည်း ဖြည်းည်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူရပ်နေသော ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်ထံမှ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘေးတွင် ဝဲဂယက် တစ်ဝဲ ပေါ်လာသောအခါ သူသည် ဟွမ်မေးကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်သွားကာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် မီးဝိညာဉ်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး သူတို့က ပို၍ ပို၍ အားကောင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့က မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဝါးမျိုချင်နေသကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များအား ထုတ်လွှတ်လျက် လျင်မြန်စွာ လှိုင်းထန်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

စုမင်သည် မျက်နှာပျက်နေသော ဟွမ်မေးကို ကြည့်ကာ အားနာသော အမူအရာတစ်ခု ဖော်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဟွမ်မေးဘက်သို့ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုဟန်ဖြင့် ပါးစပ် ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သက်ပြင်းချသံ တစ်သံအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဟွမ်မေး မျက်မှောင် ကြုတ်သွားခဲ့သော်လည်း စုမင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤနေရာရှိ လေးယောက်ထဲမှ ကျိလုံကို ရန်ငြိုးဖွဲ့မိထားပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကျူးယိုချိုက်ကမူ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ စုမင်သာ သူ့အပေါ် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု မပြသခဲ့ပါက စုမင် ကျိလုံနှင့် ပူးပေါင်းသွားခြင်းကို တားဆီးနိုင်ရန်အတွက် သူ့အား မည်သို့ သတ်ဖြတ်ရမည် ဆိုသည်ကို စတင် ကြံစည်နေမိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စုမင်၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ခေါင်းထဲရှိ အခြားသော အတွေးများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။ စုမင်နှင့် ပိုမို ရင်းနှီးအောင်လုပ်ပြီး မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် အတွေးက ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စုမင်သည် ဟွမ်မေးအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ခြေမြှောက်ကာ ဝိညာဉ်ဖြတ်သန်းခြင်း စင်မြင့်ကို နင်းချလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ သူ့ဘေးတွင် ဝဲဂယက် တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုမင်သည် ဟွမ်မေးကို နောက်တစ်ကြိမ် အားနာသလို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝဲထဲသို့ ခြေချကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မျက်ခုံးဝါလူသား ဟွမ်မေး သူ့ကို မမြင်နိုင်တော့သည့် အချိန်တွင်မူ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အားနာသော အမူအရာက ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သီးခြားဆန်သည့် တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လှည့်ကွက်များဖြင့် ဆက်ဆံနေကြသဖြင့် စုမင်သည်လည်း သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် သဘာဝကျစွာ ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။ စောစောက အားနာပြခဲ့သော အမူအရာမှာ လုံးဝ အတုအယောင်ဖြစ်ပြီး သူ့ရည်မှန်းချက်မှာ ဟွမ်မေးကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းလာစေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် စုမင်၏ တည်ရှိမှုက ကျိလုံနှင့် ဟွမ်မေးတို့အတွက် အလွန်တရာ အရေးပါလာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စုမင်သည် ကျူးယိုချိုက်နှင့် ပတ်သက်၍ အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သိရှိထားပြီး ယခင် ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာထဲတွင်လည်း ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျူးယိုချိုက်သည် အနည်းဆုံးတော့ ဟွမ်မေးနှင့် ကျိလုံတို့ထက် အများကြီး ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

စုမင်သည် သူ ဘယ်သောအခါမှ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်သော နေရာတစ်နေရာတွင် ရပ်တည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအားကောင်းသော ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် မည်သို့ လှည့်ပတ် လှုပ်ရှားပြီး အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးအမြတ်များကို ရယူနိုင်မည်နည်း။ စုမင်၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဖြင့်ဆိုလျှင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကာ အမြော်အမြင်ရှိသော လူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် တန်းတူ ရည်တူ အခြေအနေတစ်ခု၌ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

'ငါတို့ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရဲ့ ဗဟိုချက်နဲ့ တော်တော်လေး နီးကပ်နေပြီ...' စုမင်သည် ဝဲအတွင်း စီးဆင်းနေသော သူ၏ အသက်စွမ်းအားကို ခံစားရင်း ထိုထဲရှိ ရှုပ်ထွေးဆူပူနေသော အခြေအနေအား ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် တောင့်တမှု လှိုင်းလုံး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်အား အသုံးပြုပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖို၏ ဗဟိုချက်သို့ ရောက်ရှိကာ သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မိခင်ဖြစ်သူ ထိုနေရာ၌ ရှိ မရှိကို ကြည့်ရှုလိုနေခဲ့သည်။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် တောင့်တမှုတို့ ရောယှက်နေသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များကြောင့် စုမင်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှပင် တည်ငြိမ်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

စုမင်သည် ဤအတွေးများနှင့်အတူ ဝဲထဲမှ ခြေချထွက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အသစ်တစ်လုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ထိုအတွေးများ အားလုံးသည် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ထဲမှ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတစ်ချက် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အတွင်း၌ သူသည် ကျိလုံနှင့် ကျူးယိုချိုက်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်သည်လည်း လက်ရှိ အခိုက်အတန့်တွင် စုမင်ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မပေါ်ဖူးသေးသော တည်ကြည်လေးနက်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးထွက်နေသော တောင်တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ တောင်ကို ဝန်းရံထားသော အဆုံးမဲ့ပြာလွင်သည့် အလင်းတန်းတစ်တန်းကြောင့် ထိုတောင်သည် ပြာလွင်နေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် ပေအနည်းငယ်မျှ ကြီးမားပြီး သံစာလိပ် တစ်လိပ် တင်ဆောင်ထားသော ကျောက်စင်မြင့် တစ်စင် ရှိနေခဲ့သည်။

"ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ပညာကတော့... ဒီဟာရဲ့ နာမည်က... တောင်ရွှေ့ခြင်း ပညာလို့ ခေါ်တယ်" ရှေးဟောင်းဆန်သော အသံတစ်သံက တောင်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့စကားသံများက ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။