အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) အဆင့်မြင့် ကော်ဖီ

သတင်းအချက်အလက် (၁) ချန်ရှိုးဖန်၏ အစ်မဖြစ်သူ၏သား ဟန်သယ်သည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ရမှတ် ၃၆၁ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ရမှတ် ၆၀၀ ရရှိကြောင်း လိမ်လည်ပြောဆိုထားသည်။ ချန်ရှိုးဖန်သည် လတ်တလောတွင် ဤကိစ္စအတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူနေပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေပါသည်။

"ချန်ရှိုးဖန်..."

"အဲဒါက အမေ့နာမည် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ဒီ ဟန်သယ် ဆိုတာက ငါ့အဒေါ်ရဲ့ ကလေး မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူက တကယ့်ကို တော်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျိုတိုတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ့အဒေါ်က အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၃၀၀ ကျော်လေးပဲ ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"သူတို့က ကောလိပ်တောင် ဝင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးကျတော့ သူတို့ရဲ့ အမှတ်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားရတာပဲ..."

သူ၏ အဒေါ်က ဟန်သယ်အကြောင်း မည်မျှအထိ ကြွားဝါခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ စုယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်လိုက်လေ၏။

"တကယ်လို့ သူ့သားရဲ့ အမှတ်အစစ်တွေကိုသာ သူ သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်သွားမလဲ မသိဘူး... သူက သူ့မိသားစုရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတွေကြောင့် အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျတတ်တယ်... ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ကြွားလုံးထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချတတ်သေးတယ်... ဒါက ဝဋ်လည်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

သတင်းအချက်အလက် (၂) လတ်တလောတွင် တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ပြန်လည်ပြသခဲ့ပြီး ရှန်ရှီး ဟင်းလျာများသည် လူမြင်ကွင်းတွင် ပြသရန် မထိုက်တန်ကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ ဒိုင်ယာလော့တစ်ခုက ရှန်ရှီး ပြည်သူလူထုကြားတွင် ဒေါသထွက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းကို သက်သေပြရန်အတွက် ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးနေကြပါသည်။

"အို... ကျင်း ဆိုတာ ခေါက်ဆွဲ နိုင်ငံတော် မဟုတ်ဘူးလား... ငါ အဲဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေမဲ့ ဟင်းလျာတွေက သိပ်ပြီး ဆိုးရွားမနေလောက်ပါဘူး..."

စုယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်ထပ် သတင်းအချက်အလက်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုက်ပေ၏။

သတင်းအချက်အလက် (၃) တောင်ကိုရီးယား အနုပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရသစုံရှိုးတစ်ခုတွင် သူ၏ မိသားစု လက်ဆင့်ကမ်း အမွေအနှစ်တစ်ခုကို ကြွားဝါပြသခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း ကျွန်စာချုပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အင်တာနက် အသုံးပြုသူများက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ စုယွမ်သည် ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ကျွန်စာချုပ်တစ်ခုအား မိသားစု အမွေအနှစ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းက သူတို့ဒေသမှ လူများသာ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေ၏။

သတင်းအချက်အလက် (၄) ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင် လင်ရွှယ်အာသည် လတ်တလောတွင် သူမ၏ အရည်အချင်းများကို အသိအမှတ်ပြုမခံရသော အခြေအနေတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပါသည်။ သူမ၏ စွမ်းရည်များကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ခြင်းက လင်ရွှယ်အာအား ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိစီးမှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသည်။ လင်ရွှယ်အာ၏ ဖုန်းနံပါတ် - 158××××××××။

"ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင်..."

စုယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ငါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်ဖို့ တိုက်ဆိုင်နေတာဆိုတော့ ဒီလို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင်ကို ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ကို ခေါ်ဆောင်ချင်တာ သဘာဝကျတာပေါ့..."

"ဒါ့အပြင် သူမက လောလောဆယ်မှာ အရည်အချင်းတွေကို အသုံးမချနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူမကို သိမ်းသွင်းရတာ တော်တော်လေး လွယ်ကူမှာပဲ..."

ပဉ္စမမြောက် သတင်းအချက်အလက်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် စုယွမ်သည် လင်ရွှယ်အာ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဖုန်းဝင်သွားခဲ့၏။

"ဟယ်လို... ဘယ်သူပါလဲရှင့်..."

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အသံမှာ တော်တော်လေး နားထောင်ကောင်းပေသည်။

"အင်း... မိန်းကလေးလင် မဟုတ်လား... ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရလို့ပါ... ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ တွေ့ဆုံမယ့်အချိန်လေး သတ်မှတ်ချင်လို့ပါ..."

စုယွမ်မှာ လတ်တလော အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဤရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်မည် မသိမ်းသွင်းနိုင်မည် ဆိုသည်က သူ၏ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနိုင်စွမ်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေ၏။

"အို..."

"အဲဒီလိုဆိုရင် ရှင့်ကုမ္ပဏီရဲ့ လိပ်စာကို ပြောပြပေးပါ... ကျွန်မ အခု အားပါတယ်..."

လင်ရွှယ်အာသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်း... တောင်ဘက်လမ်းက ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားကြရအောင်... အဲဒီမှာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

စုယွမ်က ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်တည်ထောင်ထားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဖုန်းထဲတွင် ထိုသို့ မပြောနိုင်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ..."

အချိန်နှင့် နေရာကို သဘောတူညီပြီးနောက် စုယွမ်သည် မျက်နှာသစ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

တောင်ဘက်လမ်းရှိ ကော်ဖီဆိုင်သည် ကျန်းချန်မြို့ရှိ နာမည်ကြီး အဆင့်မြင့် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သော်လည်း စတားဘတ်စ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမှ မဟုတ်ချေ။

ဤနေရာတွင် ကော်ဖီတစ်ခွက်လျှင် အနည်းဆုံး ယွမ်ရာဂဏန်းခန့် ကုန်ကျပေသည်။ အရသာမှာ ကွာခြားမှု မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်၌ ရုံးသုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူမမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင် လင်ရွှယ်အာပင် ဖြစ်ပေ၏။

သေချာပေါက် သူမသည် လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် နာမည်မရသေးဘဲ ပါရမီရှင်ဆိုသည့် ဘွဲ့အမည်လည်း သဘာဝကျကျပင် မရှိသေးချေ။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် အနက်ရောင် မာစီဒီးဘင့်ဇ် G-Wagon တစ်စီးက ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ လင်ရွှယ်အာသည် ထိုကားကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

ဤကားသည် အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်သန်း တန်ကြေးရှိပြီး သူမ နှစ်သက်သည့် ကားအမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။

လင်ရွှယ်အာက ၎င်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကို မေးမြန်းရန် သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

အပြင်ဘက်တွင် အလွန် ပူပြင်းလွန်းလှပေသည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငယ်ရွယ်ပြီး ရုပ်ဖြောင့်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် G-Wagon ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဖုန်းထဲမှ အသံနှင့် တူညီသော စကားများကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

လင်ရွှယ်အာသည် စုယွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော သူဌေးတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ရခဲလှပေ၏။

ထို့အပြင် ယွမ်နှစ်သန်းကျော် တန်ကြေးရှိသော ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်နေခြင်းကြောင့် သူ၏ထံတွင် ငွေကြေးအင်အား အတော်အသင့် ရှိနေရမည်မှာ သေချာပေသည်။

လင်ရွှယ်အာသည် ဖုန်းပြောနေရင်း လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး လင်ရွှယ်အာထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ဒီလောက်စောစော ရောက်နေတာကို ဘာလို့ အထဲမဝင်တာလဲ..."

အပြင်ဘက်တွင် နေပူပြီး အိုက်အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေသဖြင့် စုယွမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲဒါက..."

လင်ရွှယ်အာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူမတွင် ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် အထဲဝင်ရန် ရှက်နေသည်ဟု သူမ မည်သို့လုပ် ပြောထွက်မည်နည်း။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် နေရာမျိုးတွင် ကော်ဖီတစ်ခွက်လျှင် ယွမ်ရာဂဏန်း ကုန်ကျသဖြင့် တကယ်ကို ဈေးကြီးလွန်းလှပေသည်။

"ကျွန်မလည်း ခုနလေးတင် ရောက်တာပါ... သိပ်တောင် မကြာသေးပါဘူး..."

လင်ရွှယ်အာက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးသီးချွေးပေါက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ လိမ်ပြောနေကြောင်းကို စုယွမ် သိလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ကော်ဖီဆိုင်၏ အပြင်အဆင်မှာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ဂန္ထဝင်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပေ၏။ စုယွမ်သည် ပြတင်းပေါက်နံဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး လင်ရွှယ်အာ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ဘာများ သောက်ချင်ပါသလဲ..."

စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က မီနူးစာအုပ် နှစ်အုပ်ကို ယူဆောင်လာရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

စုယွမ်သည် လင်ရွှယ်အာကို အရင်ဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာသောက်မလဲ..."

လင်ရွှယ်အာသည် ကုန်ပစ္စည်းများကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်လာခဲ့ပေ၏။ အပေါဆုံး ကော်ဖီတစ်ခွက်ပင်လျှင် ယွမ် ၅၉၉ ကုန်ကျလေသည်။

'ငါ တကယ်ကို မတတ်နိုင်ဘူး...'

ဤမျှ ဈေးကြီးသော ကော်ဖီကို သောက်ရန် ဝေလာဝေး ယခုအခါတွင် သူမသည် ထမင်းစားရန်ပင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေချေပြီ။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ အဲဒီလောက် ရေမဆာသေးပါဘူး..."

လင်ရွှယ်အာက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မီနူးကိုပင် မကြည့်ဘဲ စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ချထားလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ဆီက အဈေးကြီးဆုံး သောက်စရာ နှစ်ခွက် ပေးပါ..."

စားပွဲထိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ... လူကြီးမင်းရဲ့ ကော်ဖီကို ချက်ချင်း လာပို့ပေးပါ့မယ်..."

လင်ရွှယ်အာသည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တွေးတောလိုက်ပေသည်။

"ချမ်းသာတဲ့သူတွေက တကယ်ကို ကွာခြားတာပဲ... သူတို့က ပစ္စည်းတွေကိုတောင် မကြည့်ဘဲ အဈေးကြီးဆုံးကိုပဲ တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်ကြတာ... ငါလည်း အဲဒီလောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."

ဤနေရာတွင် အဈေးဆုံး ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာ ယွမ် ၁၆၆၆ ကုန်ကျကြောင်း သိထားသင့်ပေ၏။

၎င်းက ကော်ဖီတစ်ခွက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လာဖစ် ဝိုင် မဟုတ်ချေ။

မကြာမီမှာပင် အမြင့်ဆုံး ကော်ဖီ ဟု အမည်ရသော ကော်ဖီနှစ်ခွက် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ကော်ဖီအပြင် သကြားတုံးများနှင့် နို့ အပါအဝင် အခမဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်း အချို့ကိုလည်း ပေးအပ်ထားပေ၏။

သေချာပေါက် ဤအခမဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းထက် ပိုမည်မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရပေသည်။

"ကော်ဖီကို အရင်သောက်ကြည့်ပါဦး... အရသာ မြည်းကြည့်လိုက်..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး အနည်းငယ် သောက်လိုက်၏။

၎င်းတွင် အလွန် ခါးသက်သော အရသာရှိပြီး စုယွမ်က သိပ်မနှစ်သက်ခဲ့ချေ။

သူက တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး လင်ရွှယ်အာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည်လည်း ပါးစပ်ကို ညင်သာစွာဟကာ အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တွန့်လိမ်နေမှုမှ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

"အရမ်းခါးပေမဲ့ အခါးဓာတ်ပြီးသွားရင် အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ မွှေးပျံ့မှုလေး ရလာတယ်..."

လင်ရွှယ်အာက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဒီအရာက ယွမ်ဆယ်ဂဏန်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆယ်ဂဏန်းလောက် ပေးရတဲ့ ကော်ဖီတွေနဲ့ ဘာမှမကွာဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

စုယွမ်က ကော်ဖီကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုတော့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရတာကို ပိုသဘောကျတယ်..."

စုယွမ်က အခြားအကြောင်းအရာများကို စတင်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဘေးစားပွဲ၌ အလုပ်လုပ်နေသော ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟေ့... အဆင့်မြင့်တဲ့ အရာတွေကို အဆင့်မြင့်တဲ့ လူတွေကပဲ ခံစားတတ်တာ... သူတို့ရဲ့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ အယူအဆတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေတဲ့ လူတချို့ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲ..."

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် အမျိုးသားသည် စုယွမ်၏ နံဘေးတွင် ဘီအမ်ဒဗလျူ ကားသော့တစ်ခုကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"စားပွဲထိုး... ပရီမီယံ ကော်ဖီတစ်ခွက် ပေးပါ... လာပို့တဲ့အခါကျရင် အင်္ဂလိပ်စတိုင်နဲ့ ခွက်လက်ကိုင်ကို ဘယ်ဘက်ကို လှည့်ပြီး ချထားပေး... ဘယ်အဆင့်ကိုမှ မကျော်သွားစေနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ မသောက်ဘူးနော်..."