အခန်း ၅၇

အခန်း (၅၇) လက်ဖက်ရည်က အဆင့်မြင့် ကော်ဖီကို မမီဘူး

စုယွမ်သည် ဤသည်ကို မြင်သော်လည်း စိတ်ထဲမထားဘဲ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

လင်ရွှယ်အာကမူ ဒေါသထွက်နေပုံရပေသည်။

"ကော်ဖီတစ်ခွက်လေးကိုများ..."

"ဘာတွေများ အဲဒီလောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းနေလို့လဲ..."

"ဟွန့်... ဒီကော်ဖီက သာမန်ကော်ဖီတွေနဲ့ ဘာမှမကွာဘူးလို့ ငါထင်တယ်... တချို့လူတွေကတော့ ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားနေကြတာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် ပညာတတ်တစ်ဦးအလား အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

"အဲဒါက မတူဘူးလေ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသိပညာမရှိဘူးဆိုရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်နေလေ... အသံကျယ်ကျယ်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်အောင် လုပ်စရာမလိုပါဘူး..."

"ဒီက ကော်ဖီက နိုင်ငံခြားကနေ တင်သွင်းထားတာ... တရုတ်ပြည်က အညံ့စား ကော်ဖီစေ့တွေနဲ့ဆို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားတယ်... ငါတို့လို အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေမှပဲ ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်မှာပေါ့..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကော်ဖီတစ်ခွက် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အမျိုးသားသည် စားပွဲထိုးကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"စားပွဲထိုး... ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ စားပွဲထိုးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သေချာတာပေါ့... လူကြီးမင်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ... ဒီဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းဆိုတော့ ပိုသိတာပေါ့..."

"ဒီလူကြီးမင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဖြစ်မယ်... သူက ကော်ဖီလို အဆင့်မြင့် သောက်စရာမျိုးကို မသောက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ သောက်လေ့ရှိပုံရတယ်... ဒါကြောင့် ကော်ဖီအကြောင်း သိပ်မသိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကော်ဖီစေ့တွေက နိုင်ငံခြားကနေ တင်သွင်းထားတာ... ပြည်တွင်းက အညံ့စား လက်ဖက်ခြောက်တွေနဲ့ မတူဘူးဗျ..."

စားပွဲထိုးသည် စုယွမ်နှင့် လင်ရွှယ်အာကို သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဆိုင်သည် အွန်လိုင်းတွင် နာမည်ကြီးလာပြီးကတည်းက အသိပညာမရှိသော လူအချို့ လာရောက်လေ့ရှိကြပေသည်။ ဤလူများသည် တန်ဖိုးပေါသော လက်ဖက်ရည်ကိုသာ သောက်သုံးသင့်သော်လည်း ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ အထက်တန်းလွှာများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကော်ဖီသောက်ရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။

အမျိုးသားက လေယူလေသိမ်းဝဲဝဲဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါ့မိသားစုက ရှန်ဟိုင်းက... အဲဒီမှာ ငါတို့အားလုံး ကော်ဖီပဲသောက်ကြတာ..."

လင်ရွှယ်အာက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှင်တို့တွေက တကယ့်ကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူတွေပဲ... ကော်ဖီတစ်ခွက်လေးကိုများ ဧကရာဇ်တွေမှပဲ သောက်နိုင်တဲ့အရာလို လုပ်ပြောနေကြတယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ G-Wagon ကားသော့ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သူတို့နဲ့ ဘာလို့ စကားပြောနေတော့မလဲ... ခွေးချေးကို ရွှေလို့ ထင်နေတဲ့လူတွေကို..."

မာစီဒီးဘင့်ဇ် G-Wagon ကားသော့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စားပွဲထိုးသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤသူသည် G-wagon ကို မောင်းနှင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

အမျိုးသားသည်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ဝဲနေသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

"ဟားဟား... ဒီခေတ်မှာ လူတွေက ကြွားဝါချင်လို့ ကားငှားပြီး မောင်းတတ်ကြတယ်လေ... g-wagon မောင်းတဲ့သူက ကော်ဖီမသောက်ဘူးဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူရော ကားပါ ငှားရမ်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း စားပွဲထိုးက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ငါ ထင်သားပဲ... ဒီလို အဆင့်မြင့် နိုင်ငံခြားဖြစ် ကော်ဖီအကြောင်းကိုတောင် နားမလည်ဘဲနဲ့များ g-wagon ကို မောင်းနေသေးတယ်..."

စုယွမ်သည် ၎င်းတို့နှင့် စကားပြောဆိုရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ ၎င်းတို့နှင့် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောခြင်းက ဦးနှောက်ဆဲလ်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

လင်ရွှယ်အာ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အလုပ်အကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်..."

လင်ရွှယ်အာက ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

"ကောင်းပါပြီ..."

"ကျွန်တော် အရင်ပြောပြမယ်..."

"တကယ်တော့ လောလောဆယ် ကျွန်တော့်မှာ ကုမ္ပဏီမရှိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်တည်ထောင်တော့မှာ..."

"ကျွန်တော့်မှာ အချိန်နဲ့ အင်အားသိပ်မရှိလို့ အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲပေးဖို့ ခင်ဗျားကို လိုအပ်တယ်..."

"လစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... လောလောဆယ် တစ်လကို ယွမ် တစ်သိန်းခွဲ ပေးမယ်..."

စုယွမ်သည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"အနာဂတ်အတွက်တော့ အကျိုးအမြတ်ရဲ့ ရှယ်ယာတစ်ခုကို ခင်ဗျား ရရှိလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် အာမခံနိုင်တာကတော့ တစ်နှစ်အတွင်း ကျန်းချန်မှာ ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်နိုင်မယ်ဆိုတာပဲ..."

သတင်းအချက်အလက်စနစ်က လင်ရွှယ်အာအား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ဆိုထားသောကြောင့် ဤလစာမှာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ အနာဂတ်တွင်လည်း ဆက်လက် မြင့်တက်လာဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘေးနားရှိ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားက အထင်သေးစွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွတ်... ဟန်ဆောင်နေလိုက်တာ..."

လင်ရွှယ်အာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

စုယွမ်၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူမသည် အချက်အလက်များစွာကို ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ စုယွမ်တွင် ကုမ္ပဏီမရှိသေးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ သူမ၏ လစာသည် တစ်လလျှင် ယွမ် တစ်သိန်းခွဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ငါက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ငွေနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား..."

လင်ရွှယ်အာ အကြောင်းမပြန်နိုင်မီ စုယွမ်က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

"ခင်ဗျားကို တစ်လစာ အရင်လွှဲပေးထားမယ်... ကျန်တဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကိုလည်း မကြာခင် လွှဲပေးပါ့မယ်..."

စကားပြောဆိုနေရင်း စုယွမ်သည် လင်ရွှယ်အာအား ငွေလက်ခံရန် ဖုန်း၏ QR ကုဒ်ကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

လင်ရွှယ်အာသည် တွေဝေငေးမောနေရင်း သူမ၏ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ တီ ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ ယွမ် နှစ်သိန်း ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေ၏။

လင်ရွှယ်အာ အံ့ဩမှင်တက်သွားတော့သည်။

"သူက ယွမ် နှစ်သိန်းကို ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်တာပဲ..."

"ဒါက..."

စုယွမ်သည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ရခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဤယွမ် နှစ်သိန်းမှာ အစစ်အမှန်ငွေများပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ အခု ပိုက်ဆံ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာဆိုတော့ ဒီလောက် အန္တရာယ်လေးကိုတော့ ငါ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်..."

လင်ရွှယ်အာသည် ကျောင်းမှ ယခုမှ ဘွဲ့ရခါစဖြစ်ပြီး သူမ မျှော်မှန်းထားသော လစာမှာ ယွမ် တစ်သောင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါ... ဒါက ယွမ် နှစ်သိန်းလား..."

စုယွမ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ပိုနေတဲ့ ငါးသောင်းကို ဒီမှာ ကော်ဖီ ထပ်ဝယ်သောက်ဖို့ သုံးလိုက်ပေါ့..."

လင်ရွှယ်အာမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒါက... ဒါက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် သူဌေးလား... သူက တကယ်ကို ရက်ရောလွန်းတာပဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယခင်က မကျေနပ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လင်ရွှယ်အာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဘေးနားရှိ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် စကားများကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်ပေ၏။

"ဒီလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"သူတို့နှစ်ယောက်က အသံကို ညီနေအောင် ဟန်ဆောင်နေကြတာ... အခြေအနေကို မသိတဲ့သူသာဆိုရင် တကယ်လို့ ထင်သွားမှာပဲ..."

"ကျွတ်... ဒီခေတ်မှာ လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အချည်းနှီး ဖြစ်နေကြတာလဲ... ငါက စကားနည်းနည်းလေး အမှန်တိုင်း ပြောလိုက်မိတာကို သူတို့က ဒီလိုတွေ လုပ်ပြနေကြတာ..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား အထင်သေးနေသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လင်ရွှယ်အာသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ ဖုန်းထဲမှ ငွေလက်ခံရရှိကြောင်း ပြေစာကိုဖွင့်ကာ သူ၏ရှေ့သို့ ချလိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူမ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် မွှေးရနံ့တစ်ခုက သူမ၏ နံဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ နံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

စားပွဲထိုးသည် မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာဖြင့် ပိုင်ချန်အား အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အိုမိုင်ဂေါ့... ဥက္ကဋ္ဌပိုင်... ရောက်လာပါပြီလား... ဥက္ကဋ္ဌပိုင်အတွက်ဆို အခမဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ သူဌေးက ပြောထားပါတယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် ပိုင်ချန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ယခင်က မောက်မာသော အမူအရာမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေ၏။

"အိုမိုင်ဂေါ့... ဥက္ကဋ္ဌပိုင်... ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးလား... ကျွန်တော်က တင်းရှန်း လက်ဝတ်ရတနာကုမ္ပဏီရဲ့ မန်နေဂျာလေ... ဟားဟားဟား ကျွန်တော်က ရှန်ဟိုင်းကပါ... ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းကဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ လေယူလေသိမ်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့တောင် ဥက္ကဋ္ဌပိုင်က ပြောခဲ့သေးတယ်..."

ပိုင်ချန်သည် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူမက စုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အို... မှတ်မိသလိုလိုတော့ ရှိသားပဲ..."

"စုယွမ်... နင်က ဒီမှာ ကော်ဖီလာသောက်တာလား..."

ပိုင်ချန်သည် စကားပြောဆိုပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လင်ရွှယ်အာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက... နင့်ရဲ့ ကောင်မလေးလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လင်ရွှယ်အာက လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"အင်း... ကျွန်မက ဥက္ကဋ္ဌစူး ခန့်အပ်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းအသစ်ပါ..."

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... သူ့ကို အလုပ်အကြောင်း လာပြောတာ... ငါ ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်တည်ထောင်မလို့ စဉ်းစားနေတာ..."

ပိုင်ချန်မှာ သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ချေ။ စုယွမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သူမ သိရှိထားပြီး မြေတစ်ကွက်တည်းနှင့်ပင် ယွမ် သန်းဆယ်ဂဏန်းချီ၍ အမြတ်ရခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

"အို... အို..."

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချက်ချင်းပင် ပူပန်သွားပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌပိုင်... ဒီလူက လူလိမ်ပါ... သူ့အလိမ်ခံရတာ မခံပါနဲ့..."

စားပွဲထိုးကလည်း အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌပိုင်... သူက အဆင့်မြင့် ကော်ဖီအကြောင်းကိုတောင် နားမလည်တာပါ... မလိမ်ခံရပါစေနဲ့..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားအပြင် စားပွဲထိုးတို့၏ သတိပေးစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

"ဟမ့်..."

"ငါ့ကို သတိပေးစရာ လိုလို့လား... စုယွမ်နဲ့ ငါက သူငယ်ချင်းဖြစ်လာတာ နှစ်တွေအများကြီး ရှိနေပြီ..."

"နင်တို့က ငါ့သူငယ်ချင်းကို လူလိမ်လို့ ဆက်တိုက်ခေါ်နေတယ်... ဒါက နင်တို့ရဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံလား..."

"ပြီးတော့ ကော်ဖီတစ်ခွက်က ဘာတွေများ အဲဒီလောက် အထူးတလည် ဖြစ်နေလို့လဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံးက လှည့်ကြည့်လာကြတော့သည်။