အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) ထမင်းစားခြင်း

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့လေ၏။ ပိုင်ချန်သည် ပိုင်မိသားစု လက်ဝတ်ရတနာကုမ္ပဏီ ကို တည်ထောင်သူဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် လူငယ်ပါရမီရှင်တစ်ဦး၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ အထင်သေးခဲ့သော သူမှာ သူမ၏ ကာလရှည်ကြာ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါက သူလည်း ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ပြီးတော့ သူ့ကားက ငှားလာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် သူ လူအကြီးအကဲ တစ်ဦးကို စော်ကားမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါက လက်ဖက်ရည်ကို ပိုကြိုက်တယ်လို့ ပြောလိုက်မိတာကို ဒီလူနှစ်ယောက်က ငါ ကော်ဖီအကြောင်း ဘာမှမသိဘူးလို့ ပြောနေကြလို့ပါ..."

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာမှ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဟွန့်... သူတို့က လူတွေကို အထင်သေးနေတာလို့ပဲ ငါထင်တယ်... ကော်ဖီတစ်ခွက်လေးကိုများ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်တွေ လုပ်နေကြတာ..."

ပိုင်ချန်သည် သူမ၏ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ပေးပို့ထားသော ချင်းမင် ပွဲတော်မတိုင်မီ ခူးဆွတ်ထားသည့် လုံကျင်း လက်ဖက်ခြောက်ကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဂရမ်လျှင် ယွမ်ရာဂဏန်းခန့် ကုန်ကျသဖြင့် ဤကော်ဖီထက် များစွာ ပို၍ ဈေးကြီးပေ၏။ သူမက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နင် လက်ဖက်ရည် ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား... ငါ့ဆီမှာ သူငယ်ချင်းတချို့ ပို့ပေးထားတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကောင်းကောင်းတွေ ရှိတယ်... နောက်မှ နင့်ကို မြည်းကြည့်ဖို့ ယူလာပေးမယ်..."

စုယွမ်က ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားမှာ အရှက်ရသွားပုံပေါ်ပေ၏။ စုယွမ်က သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် မျက်နှာချိုသွေးကာ ရောက်လာပြီး စုယွမ်ရှေ့ရှိ စားပွဲကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် သုတ်ပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဥက္ကဋ္ဌစူး... ကျွန်တော်တို့က ဒီနားလည်မှုလွဲတာလေးကနေ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့..."

"ကျွန်တော် လူကဲခတ် မှားသွားတာပါ... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ကြည့်ပါဦး... ခင်ဗျားရဲ့ စားပွဲက ညစ်ပတ်နေပြီ... ကျွန်တော် သုတ်ပေးပါ့မယ်..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားသည် ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုအသေပေးကာ မျက်နှာချိုသွေးနေပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အောက်ကျို့ဖားယားမှုများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့လေ၏။

အနီးနားရှိ လူများသည် ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာများကြောင့် အံ့ဩမှင်တက်သွားကြတော့သည်။

အစက မောက်မာပြီးမှ ယခုကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူနေပုံမှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှချေသည်။

ဤသူက ဥက္ကဋ္ဌစူး အပေါ် မည်သို့ပြောဆိုခဲ့သည်ကို သူတို့ ကြားခဲ့ရသည်။ အဆင့်အတန်းမြင့်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသော အောက်ခြေလူတန်းစားတစ်ဦး၊ ကော်ဖီကို မည်သို့ ခံစားရမည်ကို မသိသူ၊ ပြည်တွင်းဖြစ် လက်ဖက်ရည်ကိုသာ သောက်နိုင်သူဟူ၍ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ယခုတော့ကော။

သူသည် စားပွဲဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ သုတ်ပေးနေခဲ့လေပြီ။

"ဟမ်.. သူက ကော်ဖီအကြောင်း နားမလည်ဘူး... အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတာလို့ နင်က ပြောနေသေးတယ် မဟုတ်လား... အခုတော့ သူကိုယ်တိုင် ကျိုးကျိုးနွံနွံနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားပြီ မဟုတ်လား..."

ကောင်လေးတစ်ယောက်က အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုမေးရင်တော့ သူကသာ အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတာပဲ... သူပြောတာကို နင် မကြားလိုက်ဘူးလား... သာမန်လူတွေက လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်ပြီး အဆင့်မြင့် ကော်ဖီသောက်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ..."

"ဟင်... လက်ဖက်ရည်က ကော်ဖီထက် ပိုကောင်းလို့လား... ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားပြီးနောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီလူက မောက်မာပေမဲ့ ကော်ဖီက အဆင့်မြင့်တယ်လို့ ပြောတာတော့ မမှားပါဘူး... ငါတို့သောက်နေတဲ့ အဆင့်မြင့် ကော်ဖီက တစ်ခွက်ကို ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်တောင် ပေးရတာလေ... လက်ဖက်ခြောက်အိတ်တွေက အိတ်တစ်အိတ်ကို ယွမ်နည်းနည်းလေးပဲ ပေးရတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

၎င်းက မည်သို့သော လက်ဖက်ခြောက်မျိုးနည်း။ ၎င်းမှာ ပုပ်သိုးနေသော သစ်ရွက်စုတစ်စုမျှသာ ဖြစ်ပြီး တင်သွင်းလာသော အဆင့်မြင့် ကော်ဖီစေ့များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထိုသူသည် မောက်မာသော်လည်း ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ မှန်ကန်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အမျိုးသားက ရယ်မောလိုက်၏။ သူ ကော်ဖီသောက်သော်လည်း အစစ်အမှန် လက်ဖက်ခြောက်၊ တကယ်ကို အဆင့်မြင့်သော လက်ဖက်ခြောက်ကို ကော်ဖီတစ်ခွက်မျှဖြင့် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။

"မင်းတို့ နားမလည်ပါဘူး... အဲဒီအဆင့်ရှိတဲ့ လူတွေက တစ်ဂရမ်ကို ယွမ်ရာဂဏန်းပေးရတဲ့ လက်ဖက်ရည်မျိုးကို သောက်ကြတာ..."

"ကော်ဖီက လက်ဖက်ရည်ထက် ပိုအဆင့်မြင့်တယ်လို့ မင်းက တကယ်ထင်နေတာလား..."

"အဲဒီလို ပြောတာက မင်းမှာ လက်ဖက်ရည်အကြောင်း လုံးဝ နားလည်မှုမရှိဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ငါ သူ့ရဲ့ ကားသော့ကို မြင်လိုက်တယ်... အဲဒါ မာစီဒီးဘင့်ဇ် g-wagon ကားသော့လေ... သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ လူတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဖက်ရည်မျိုးကို သောက်ကြတာ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒီအဆင့်မြင့် ကော်ဖီက အကောင်းဆုံး သောက်စရာလို့ ငါ အစက ထင်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ လက်ဖက်ရည်က နိုင်ငံခြားဖြစ် ကော်ဖီထက် ပိုဈေးကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အခြားသူများသည်လည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပေသည်။

"ငါ ထင်သားပဲ... သူတို့လို ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ကော်ဖီကို ဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ..."

"သူတို့က အဆင့်မြင့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လေ့ရှိနေလို့ ဒီအဆင့်နိမ့် ကော်ဖီက အရသာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

"ပိုင်မိသားစု လက်ဝတ်ရတနာကုမ္ပဏီ ကို တည်ထောင်သူနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကော်ဖီကို ခံစားတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ နေမှာလဲ..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အဲဒီလူက သရော်တဲ့စကားတွေ ပြောနေတုန်းက ငါ ဒီကနေ ခိုးကြည့်နေခဲ့တာ... အဆုံးကျတော့ ငါကိုယ်တိုင်က လူရွှင်တော် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒီသူဌေးက အရမ်းကို သိုသိုသိပ်သိပ် နေတာပဲ..."

"ငါတို့ ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားတဲ့ အကောင်းဆုံး ကော်ဖီက သူတို့အတွက် ရေလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိချင်မှ ရှိမှာ..."

ကော်ဖီသောက်နေသော လူအနည်းငယ်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူက သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ အရာအားလုံးကို သိရှိနေမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူတို့က ဤသူကို အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် အမှန်တကယ် ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်းမှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှချေသည်။

စုယွမ်က ဖားယားနေဆဲဖြစ်သော ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရပြီ..."

ဝတ်စုံပြည့်နှင့် အမျိုးသားမှာ ချွေးများရွှဲရွှဲစိုနေပြီး လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရရှိသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေ၏။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းအနည်းငယ်က သူ မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။

သူ၏ BMW ကားသော့ကို ကြည့်ရင်း သူသည် သိမ်ငယ်စိတ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"အစကတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက သိုသိုသိပ်သိပ်နေတဲ့ သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး..."

စုယွမ် လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဆက်လက်၍ မနေရဲတော့ချေ။ စားပွဲပေါ်ရှိ ကွန်ပျူတာကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

စားပွဲထိုးမှာမူ အေးခဲသွားသည့်အလား ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့၏။

သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူ၏ နဖူးပေါ်၌ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဘောင်းဘီပေါ်တွင် ဖိထားသော သူ၏ လက်များမှာလည်း တုန်ရီနေခဲ့ပေသည်။

"လူကြီးမင်း... ဒီနေ့ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ကော်ဖီဖိုးကို ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပေးပါရစေ... ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့..."

စားပွဲထိုးသည် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့လေ၏။ ဤနေရာရှိ လစာမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ဤလူကြီးမင်းကို စော်ကားမိပါက သူ၏ အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ပိုင်ချန်သည် သူပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေအတွက် အခမဲ့ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ဖို့ ဘယ်လောက်များ ကုန်ကျမှာမို့လို့လဲ..."

စားပွဲထိုးက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌပိုင်... ဥက္ကဋ္ဌစူး... လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ဘေလ်ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

စားပွဲထိုးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ထပ်မံ၍ မတော်တဆ စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စားပွဲထိုး ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ပိုင်ချန်သည် လင်ရွှယ်အာကို ထပ်မံ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"နင်တို့ အလုပ်အကြောင်း ပြောရတာ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား..."

"ငါတို့ ထမင်းစားဖို့ နေရာတစ်ခုခု သွားရှာကြရင် ဘယ်လိုလဲ..."

အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ်စာစားချိန် မွန်းတည့်ချိန် တိတိ ဖြစ်နေပေသည်။

လင်ရွှယ်အာမှာ သဘာဝကျကျပင် အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သူ ဖြစ်ပေ၏။

"အင်း... ကျွန်မ ရှင်တို့နဲ့ မလိုက်တော့ပါဘူး... ကျွန်မရဲ့ သူဌေးက ကျွန်မကို လုပ်စရာအလုပ်တွေ အများကြီး ပေးထားလို့ အဲဒါတွေကို အခုပဲ ဖြေရှင်းချင်လို့ပါ..."

ထို့အပြင် စုယွမ်က သူမအား ယွမ် နှစ်သိန်းကို ယခုလေးတင် လွှဲပေးထားသဖြင့် သူမသည် အပျင်းမထူရဲချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များဖြင့် သူမ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ချန်က ထပ်မံ၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အို... အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ် ထမင်းမစားဘဲ နေလို့ရမှာလဲ... အလုပ်မစခင် အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့..."

လင်ရွှယ်အာက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ရပါတယ် ရပါတယ်... ကျွန်မ နည်းနည်းပါးပါးပဲ စားလိုက်ပါ့မယ်... ဒါ့အပြင် အခု လောလောဆယ် ဗိုက်မဆာသေးသလို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အများကြီးလည်း မစားနိုင်ပါဘူး..."

လင်ရွှယ်အာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ပိုင်ချန်က ပြုံးလိုက်၏။ တကယ်တော့ သူမသည် ယဉ်ကျေးရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး လင်ရွှယ်အာအား ထမင်းစားဖိတ်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။

"မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် အတူတူ ထမင်းစားတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ..."

အဓိက ပြဿနာမှာ မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မရင်းနှီးသေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ချန်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ငါ ကားမမောင်းလာဘူး... ခရီးသည်ခုံမှာ လိုက်ထိုင်ရင် ရမလား..."