အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) ဟန်သယ်နှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

"ကောင်းပြီလေ..." စုယွမ်က မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

စုယွမ် အပြင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် တံခါးဝ၌ ရပ်ထားသော ပန်းရောင် ဘန်တလေကားတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရပေ၏။

"ဒီကားက တော်တော်လှတာပဲ... မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်..." စုယွမ်က ကားကိုကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အို... မိန်းကလေးတွေနဲ့ တော်တော်လေး လိုက်ဖက်တယ်လို့ ငါလည်း ထင်တယ်..." ပိုင်ချန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဘန်တလေကားကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်အား မြို့လယ်ခေါင်သို့ မောင်းနှင်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

"ငါတို့ ဘာစားကြမလဲ..." စုယွမ်က ကားမောင်းနေရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူ ဘာစားရစားရ အရေးမကြီးသော်လည်း အခြားသူများနှင့် အတူစားချိန်တွင်မူ ကွာခြားသွားပေ၏။

"အင်း... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ စားကြတာပေါ့..."

"အသစ်ဖွင့်ထားတဲ့ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ငါသိတယ်... အဲဒီမှာ ဟော့ပေါ့ သွားစားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..." ပိုင်ချန်က သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုယွမ်က သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ ဟော့ပေါ့မစားရသည်မှာ အတော်လေး ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။

ပိုင်ချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း စုယွမ်သည် ဟော့ပေါ့ဆိုင်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့လေသည်။

ဆိုင်၏အမည်မှာ ရွှမ်ထျန်းဖူ ဖြစ်ပေ၏။

တကယ့်ကို ခမ်းနားလှသော နာမည်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤဆိုင်သည် အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လတ်တလောတွင် အွန်လိုင်း၌ နာမည်ကြီးနေပြီး စုယွမ်လည်း ကြားဖူးထားပေ၏။

အွန်လိုင်းတွင် နာမည်ကြီးသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း အရည်အသွေးနှင့် အရသာမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လှသည်။ ပိုင်ရှင်နှင့် ဝန်ထမ်းများအားလုံးမှာ စီချွမ်းမှ ဖြစ်ကြပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များအတွက် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြပေ၏။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဆိုင်အတွင်းရှိ စားပွဲများမှာ လူပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့သည် ထောင့်ကျသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

မီနူးစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဆိုင်မှာ မြို့လယ်ခေါင်၌ တည်ရှိသော်လည်း ဈေးနှုန်းများမှာ မကြီးမြင့်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖောက်သည်များနှင့် အမြဲတစေ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝက်အာခေါင်၊ ဝက်အူမဲဇာ၊ ဝက်ဦးနှောက်၊ အမဲအူကြမ်းနှင့် ပုစွန်ငါးပိ အပါအဝင် အသားပန်းကန် အနည်းငယ်နှင့် ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပွဲတို့ကို မှာယူလိုက်ကြ၏။

အစပ်အရသာနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စားချင်သော်လည်း အစားရွေးတတ်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဆိုင်မှ အထူးစီစဉ်ပေးထားသော ကွမ်တုံး အစပ်အရသာကိုသာ မှာယူခဲ့ကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများအားလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ပေ၏။

ဟင်းရည်၏ ကြွယ်ဝသော မွှေးရနံ့နှင့် လုံးလုံးလျားလျား လတ်ဆတ်နေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပေါင်းစပ်သွားမှုက ခံတွင်းကို ချက်ချင်းပင် မြိန်သွားစေတော့သည်။

အမဲအူကြမ်း တစ်ဖတ်ကို စားကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ကြွပ်ရွနေချေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... ဒီဆိုင်က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား..." ပိုင်ချန်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း... အရသာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... ထျန်းဖူမှာ တစ်ခါမှ မစားဖူးပေမဲ့ ဒီအရသာက အဲဒီလောက်နီးပါး ကောင်းမယ်လို့ ငါခံစားရတယ်..." အရသာမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပြီး စုယွမ်သည်လည်း အရသာရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေ၏။

ပိုင်ချန်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

စုယွမ် ဒုတိယမြောက် အမဲအူကြမ်းဖတ်ကို စားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ သူ ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟယ်လို အမေ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..." စုယွမ်က ဖုန်းကို ဖြေဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူး... လတ်တလော အလုပ်အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... အခက်အခဲ တစ်ခုခုနဲ့များ ကြုံနေရသေးလား..." ချန်ချွေ့ဖန်က မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

စုယွမ်က အိမ်သို့ ယွမ် သောင်းဂဏန်း ပို့ပေးလိုက်ပြီးကတည်းက သူမသည် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းမှ ယခုမှ ဘွဲ့ရခါစ လူငယ်တစ်ယောက်က ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေးများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသနည်း။

ထို့အပြင် စုယွမ် မည်သို့သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် ချန်ချွေ့ဖန်မှာ ပို၍ပို၍ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်လာခဲ့ရ၏။ သူမ၏ သားဖြစ်သူက တရားမဝင်သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုခုကိုများ လုပ်ဆောင်နေလေသလော။

ဤသည်မှာ သူမ ဖုန်းခေါ်ဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"သား... အမေ ပြောမယ်... ငါတို့က တရားမဝင်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုံးလုံးလျားလျား လုပ်လို့မရဘူးနော်... သားက ကျောင်းက အခုမှ ဘွဲ့ရခါစပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ လက်တွေ့မကျတဲ့ အရာတွေကို မျှော်လင့်နေစရာ မလိုဘူး... အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်မယ့် အလုပ်တစ်ခုခုကို ရှာကြည့်လိုက်ပါ... အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ..."

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ စုယွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိချေ၏။

'ဘုရားရေ... အိမ်ကို ယွမ် သောင်းဂဏန်းလေး ပို့ပေးလိုက်တာကိုပဲ အမေက ဒီလောက်တောင် သံသယဝင်နေတာ... တကယ်လို့သာ ငါက ယွမ် တစ်သန်းလောက် ပို့ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ...'

စုယွမ်သည် ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ထီပေါက်သည့် သတင်းကို ဝေမျှနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိသားစုက လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေရယ်... ကျွန်တော်က ဘာလို့ အဲဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်ရမှာလဲ... ကျွန်တော် ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတိုင်းက သန့်ရှင်းပါတယ်... အမေ စိတ်အေးအေးထားလို့ ရပါတယ်..."

"လတ်တလော အိမ်က အခြေအနေတွေရော ဘယ်လိုလဲ... အဖေနဲ့ ညီမလေးရော နေကောင်းကြရဲ့လား..." စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့..."

"အိမ်က ကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... နင့်ညီမလေးက လတ်တလောမှာ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာကလွဲရင်ပေါ့... ငါ မေးကြည့်တော့လည်း သူက ဘာမှမပြောဘူး... သူ ကောင်လေးနဲ့များ ပြတ်သွားပြီလားလို့ ငါ သံသယဖြစ်နေတယ်..."

"ဟူး... သူက နင့်စကားဆို အနားထောင်ဆုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ နင်က အိမ်မှာ မရှိဘူးလေ... တကယ်လို့ နင်သာ သူနဲ့ စကားပြောပေးနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..." မိခင်ဖြစ်သူက စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အို... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်တော် အချိန်နည်းနည်းရှာပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်... ပြီးရင် သူ့ကို စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်... သူက အခု ပထမအထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းသူကြီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တချို့ကိစ္စတွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခံလို့ မရဘူးလေ..."

"ကျွန်တော် လွှဲပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုသာ သုံးလိုက်ပါ... သုံးရမနှမြောနေပါနဲ့..." စုယွမ်က မှာကြားလိုက်ပေ၏။

"အေးပါ... ဒါနဲ့ နင့်အဒေါ်ရဲ့သား နင့်ဝမ်းကွဲညီ ဟန်သယ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အမှတ်တွေ ထွက်လာတာကို နင် သိပြီးပြီလား... သူက အမှတ် ၆၀၀ တောင် ရတယ်လို့ ကြားတယ်... အဲဒါက နင် အရင်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ အမှတ်ထက်တောင် ပိုများနေသေးတယ်..."

"အခု နင့်အဒေါ်က ငါ့ဆီကို နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်တယ်... သူ ပြောတာတွေ အားလုံးက သူ့မိသားစုက ငါတို့ထက် ပိုချမ်းသာပြီး သူ့သားက နင့်ထက် ပိုတော်တယ်ဆိုတာချည်းပဲ..."

"ရွာကလူတွေ အားလုံးကလည်း ဟန်သယ်က တစ်နေကုန် ဆော့နေတာတောင် စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၆၀၀ ကျော် ရသေးတယ်... သူ့ရဲ့ အစ်ကို စုယွမ်ကတော့ တစ်နေကုန် စာလုပ်နေတာတောင် အမှတ် ၅၀၀ ကျော်လေးပဲ ရတယ်ဆိုပြီး ပြောနေကြတယ်... နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကွာခြားချက်က သိသာနေတာပဲတဲ့လေ..."

"လူတိုင်းက ဟန်သယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးလို့ ပြောကြပြီး နင့်ကိုတော့ လူအလို့ ပြောနေကြတာ... အဓိကက သူတို့က သာမန်အချိန်ဆိုရင် အဲဒီလို မပြောကြပေမဲ့ ငါတို့ကို မြင်တဲ့အချိန်ကျရင်တော့ အဲဒီလို ပြောကြတယ်..."

"ဟယ်... ဟိုနေ့ကဆို နင့်အဖေ အရမ်းဒေါသထွက်သွားလို့ အိမ်ပြန်ပြီး တစ်ယောက်တည်း အရက်တွေတောင် သောက်နေသေးတယ်..."

"အေးလေ... အမြဲတမ်း ယုံကြည်ရလောက်တဲ့ အခြေအနေ မရှိတဲ့ ဟန်သယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ရလာတာလဲ မသိဘူး..." ချန်ချွေ့ဖန်က လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူမသည် ဟန်သယ်အား စာမေးပွဲတွင် ရလဒ်ဆိုးစေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ရရှိလာသော ရလဒ်မှာ မညီမျှခြင်းကြောင့် တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရခြင်းပင်။

"အမေ... အမေ အဲဒီကိစ္စကို အများကြီး တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး... သာမန်အချိန်တွေမှာ ဟန်သယ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ အမေ သိတယ် မဟုတ်လား..."

"တခြားသူတွေ ပြောတာတွေကို ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့... နှိုင်းယှဉ်နေစရာလည်း မလိုပါဘူး... အမေ့သားက အခု ပိုက်ဆံရှာနိုင်နေပြီဆိုတာ အမေ သိနေရင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

"စိတ်ရွှင်ရွှင်ထားဖို့ ကြိုးစားပါဦး..."

စုယွမ်သည် သူ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ချန်မေ့လီ ၏ စရိုက်ကို သိရှိထားပေ၏။ ဟန်သယ် မွေးဖွားလာချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်၌ အမှတ်အသားတစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။ သူမက ၎င်းကို စာပေနတ်ဘုရား ဝင်စားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ နေရာအနှံ့ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သဖြင့် ဟန်သယ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ရလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်သယ်က အမှတ် ၆၀၀ ကျော် ရရှိကြောင်း လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ စရိုက်အရ ဤသတင်းသည် မည်မျှအထိ ပြန့်နှံ့သွားမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူမသာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မပြောဆိုခဲ့ပါက ကျန်းချန်မြို့ တစ်ခုလုံးပင် သိရှိသွားနိုင်ချေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူနှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် စုယွမ်က ဖုန်းချလိုက်သည်။ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ချန်က သူ့အား စိတ်ဝင်စားမှု ကြီးမားစွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး သေသေချာချာ နားထောင်နေခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"အန်တီ ဖုန်းဆက်တာလား..." ပိုင်ချန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သာမန် နေ့စဉ်ကိစ္စတချို့ကို ပြောဖြစ်ကြတာပါ..." စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောဆိုရင်း ဆက်လက် စားသောက်နေကြလေသည်။

ဟင်းလျာများအားလုံး စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဗိုက်တင်းသွားကြတော့သည်။

ရှင်းတမ်း ရှင်းရမည့်အချိန် ရောက်လာသောအခါ ပိုင်ချန်က အတင်းအကျပ် ရှင်းပေးခဲ့ပြီး စားပွဲတစ်ခုံလုံး၏ စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် ၅၀၀ ပင် မပြည့်ခဲ့ချေ။

စုယွမ် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ ပခုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေ၏။

"ဟေး... ဒါ လောင်စူး မဟုတ်လား..."

"ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

စုယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသားမည်းမည်းနှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမှာ ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ ဟန်သယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အို... မင်းကိုး ညီလေး... မင်းက ကျန်းချန်ကို အလည်လာတာလား..." စုယွမ်က သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟန်... ဒါက ဘယ်သူလဲ... သူက ဘာလို့ အစ်ကို့ကို ညီလေး လို့ ခေါ်နေတာလဲ..." ဟန်သယ်၏ နံဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်အနည်းငယ်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ဟန်သယ်သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ၏။

စုယွမ်သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်သော်လည်း အရာရာတိုင်းတွင် သူ၏အောက်၌သာ ရှိနေခဲ့သည်။ လူမြင်ကွင်းတွင် သူ့ကို ညီလေး ဟု မည်သို့လုပ် ခေါ်ဝံ့သနည်း။ ဤသည်မှာ သူ့ကို တမင်သက်သက် နာမည်ပျက်အောင် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"ဒီတိုင်း လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ပါ..." ဟန်သယ်က ဟန်ကိုယ့်ဖို့လုပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လောင်စူး... ကြည့်စမ်း..."

"ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၆၀၀ လောက်တော့ ရလိုက်တယ်... အဲဒါကြောင့် ငါ့မိသားစုက ငါ့အတွက် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးထားတယ်... သိပ်တော့ မဈေးကြီးပါဘူး... ယွမ် တစ်သိန်းကျော်လေးပါပဲ..." ဟန်သယ်သည် စုယွမ်အား ကြွားဝါချင်သည့်အလား မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

'ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမား တစ်ယောက်အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ ကားတစ်စီး ဝယ်ဖို့အတွက် ချေးငွေယူရမှာ သေချာတယ်... ငါ့မှာတော့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကားတစ်စီး ရှိနေခဲ့ပြီလေ...'

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟန်သယ်၏ မောက်မာမှုသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီး စုယွမ်အား အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

စုယွမ်သည် ဟန်သယ် လက်ညှိုးထိုးပြသော လမ်းကြောင်းသို့ ကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် တောက်ပနေသော်လည်း ခြစ်ရာများ ရှိနေသည့် မော်ဒယ်ဟောင်း ဖော့စ်ဝက်ဂွန် မာဂိုတန် ကားတစ်စီးကို ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။