အခန်း ၆၃၅

အခန်း (၆၃၅)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းအရာအားလုံးကို အသည်းအသန် သိရှိလိုနေချေသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသပျောက်ကင်းအောင် အားထုတ်နေစဉ်အတွင်း မိမိ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော အမှတ်သညာများကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိရန် ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် မျှော်လင့်နေမိသည်။

“မင်း ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်လို့ပြီးရင် ငါ မင်းကို ညစာကျွေးပြီး ဧည့်ခံချင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက ဒီနေရာမှာ နံပါတ်တစ် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း လူတိုင်းကို ငါ ထုတ်ဖော်ပြောပြပေးမယ်” ဟု ယီဟုန်ကွမ်းက ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလျက် “မလိုပါဘူး၊ ဒီလို ဂုဏ်ပုဒ်တွေကို င သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ပါဘူး၊ တောင်းဆိုထားတဲ့အချက်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ” ဟု ဆို၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောကြားပြီးနောက် ယီဟုန်ကွမ်းသည် အခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွမ်းဟိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများပင် စုဆုံသွားကြချေသည်။

“ဆရာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ယီဟုန်ကွမ်းလို လူစားမျိုးကိုတောင် ဒီလောက်အထိ နာခံလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်နော်” ဟု ကွမ်းဟိုင်က အားကျကြည်ညိုစိတ်ဖြင့် မြွက်ဟလေသည်။

“ကဲပါ၊ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းဘက်ကသာ သေချာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး လေ့လာစမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အဆင့်အတန်းကနေ ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

“တပည့် နားလည်ပါပြီ ဆရာ၊ တပည့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်” ဟု ကွမ်းဟိုင်က ဆိုချေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် နံနက်ခင်းမှသည် ညဉ့်မှောင်သည်အထိ တစ်နေ့တာလုံး ကြာမြင့်ခဲ့ရာ ချီယန်နှင့် ချွေကျားတို့မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်နေသော ယန်ရုပင်လျှင် များစွာ နုံးခွေနေသည့် အရိပ်အယောင် ရှိနေတော့သည်။

“ကဲ၊ ဒါတွေကတော့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဆေးလုံးတွေပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက နောက်ဆုံး ဆေးသုံးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးနောက် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချွေကျားနှင့် ချီယန်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့ ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ကြပေတော့မည်။

သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သော လူအုပ်ကြီးမှာမူ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြရရှာသည်။

လုပ်ငန်းဆောင်တာများ ပြီးမြောက်သွားချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်မျှသာ မောပန်းမှုကို ခံစားရချေသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ယီဟုန်ကွမ်းပင်လျှင် ဘေးနား၌ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။

ဤအခြေအနေသည် ချီယန်နှင့် ချွေကျားတို့အတွက်မူ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အတိတ်ကာလက ယီဟုန်ကွမ်းဆိုသည်မှာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မော့ကြည့်ရန်ပင် မော်ဖူး၍မမှီနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးတစ်ဦး မဟုတ်လော။

ဤအရာအားလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းတို့အားလုံး သေချာ ကြည့်ထားကြ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး သတ္တမအဆင့် ရှုယန်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြမယ်၊ မင်းတို့တွေ အဲ့အရာကနေ တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ကွမ်းဟိုင်နှင့် သူ၏ တပည့်များ အပါအဝင် သုံးဦးစလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည်ထူးကြပြီး ယီဟုန်ကွမ်းပင်လျှင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သတ္တမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးက ဆေးလုံးဖော်စပ်သည်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်လေ့လာခွင့် ရခဲလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှုယန်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် နည်းလမ်းများကို စိတ်ထဲတွင် သေချာစွာ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဤဆေးလုံးသည် သတ္တမအဆင့် ဆေးလုံးဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်ဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိသည်။

ဆေးဖော်စပ်ရန် ပါဝင်သော ဒြပ်စင်ပစ္စည်းများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဆဋ္ဌမအဆင့် ဆေးလုံးများထက် များစွာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးပြီး စုံလင်လှပေသည်။

ထို့ပြင် အသုံးပြုရသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လှသော အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အပူချိန် ထိန်းညှိမှုအပိုင်းက ပို၍ပင် အရေးကြီးလှသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချို့တဲ့လှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ စုစည်းလိုက်ချေသည်။

လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဆေးမီးဖိုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကွမ်းဟိုင်၊ ယန်ရုနှင့် အခြားသူများအားလုံး ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့သြတုန်လှုပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြမိသည်။

“အာဟိုင်၊ နင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တွေ ရှိနေတာလား” ဟု ယန်ရုက အံ့သြတသေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာတွေက အနည်းငယ် သက်သာလာလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ဖို့အတွက် လုံလောက်သွားတာပေါ့” ဟု ဆို၏။

မနေ့ညက မိမိ၏ ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာမှာ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းလက်စွပ်အတွင်း၌ စတိုးဆိုင်ကြီးတစ်ခုနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသော လျှပ်လက်တောက်ပသည့် ပစ္စည်းမျိုးစုံ တည်ရှိနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

များပြားလှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအပြင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၊ မှော်လက်နက်များနှင့် ထိုဆေးမီးဖိုလည်း ပါဝင်နေချေသည်။

ဆေးမီးဖိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ အမှတ်သညာ မရှိသော်ငြားလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းတို့အပေါ် ထူးခြားဆန်းပြားသော သံယောဇဉ်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ချသေချာစေရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သတ္တမအဆင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်သည့်အခါ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကွမ်းဟိုင်နှင့် ယီဟုန်ကွမ်းတို့သည် ဆေးမီးဖိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ အံ့သြသွားကြချေသည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းဆေးမီးဖိုသည် အမှန်စင်စစ် အပေါက်နှစ်ပေါက်ပါ ဆေးမီးဖိုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို ၎င်းတို့ သိမြင်လိုက်ကြသောကြောင့်ပင်။

ဆေးမီးဖိုများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် မကိန်းဂဏန်း အရေအတွက်ရှိသော အပေါက်များသာ ပါရှိတတ်သဖြင့် အပေါက်နှစ်ပေါက်ပါ ဆေးမီးဖိုကို အသုံးပြုနိုင်သူ မည်သူမဆိုသည် အမှန်တကယ်ပင် သာမန်လူသားတစ်ဦး မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဓိက အပေါက်ကြီး နှစ်ပေါက်အပြင် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ဆေးမီးဖိုနံရံ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အပေါက်ငယ်လေးများမှတစ်ဆင့် မီးဖိုအတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားကြတော့သည်။

ယန်ရုသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ မီးလျှံတစ်ခုကို တောက်လောင်စေလိုက်ရာ အတွင်းပိုင်း အပူချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာချေသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ရာစုမြက်ပင် ကိုးလှည့်ဆေးလုံးကဲ့သို့ပင် ရှုယန်ဆေးလုံးသည်လည်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်အမျိုးအစား တစ်ရာကျော် လိုအပ်လှသဖြင့် ဖော်စပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်သည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတိုင်းအဆမရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားအောက်တွင် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်သည် အဆမတန် ရိုးရှင်းသွားရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စံနှုန်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်၊ အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော တိကျမှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်ချင်းစီကို အညစ်အကြေးများ ဖယ်ရှားရန်အတွက် မည်သည့်အချိန်တွင် အပူပေးရမည်ကို အသေအချာ သိရှိနေချေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဆေးအနှစ်သာရများသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ လွင့်မျောနေကြပြီး ဒြပ်စင်ပစ္စည်း အားလုံးကိုလည်း သန့်စင်ပြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကွမ်းဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ပေ။

ယီဟုန်ကွမ်းမှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သတ္တမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား ဤမျှ များပြားလှသော ဆေးအနှစ်သာရများကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် အလွန်အမင်း မောပန်းမှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းသည် ကြီးမားလှသော အာရုံစူးစိုက်မှုကို တောင်းဆိုသည့် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆေးအနှစ်သာရ တစ်စက်ချင်းစီတွင် အနည်းငယ်မျှသော အညစ်အကြေး ပါဝင်ရုံမျှဖြင့် ဆေးဖော်စပ်မှု ကျရှုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ရာ ဆေးအနှစ်သာရ တစ်စက်ချင်းစီကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် သန့်စင်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ဆေးအနှစ်သာရများကို သန့်စင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

စင်စစ်အားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသလို မည်သည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုမျှလည်း ပြသခြင်း မရှိပေ။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း၌ မတူညီသော အသိပညာ ဗဟုသုတများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရရှိခဲ့ကြသေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့သြမိနေသည်။ သတ္တမအဆင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ ထင်ထားသလောက် မခက်ခဲကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်မမှတ်မိနိုင်သေးသည့် အချက်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီး ဘိုးဘေးနယ်ပယ်ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ ပထမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော ဆေးအနှစ်သာရများ ပေါင်းစပ်ခြင်း အပိုင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယီဟုန်ကွမ်းသည် ဤအဆင့်က အခက်ခဲဆုံး အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားချေသည်။

အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားပါက ဆေးအနှစ်သာရများအကြား ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားစေပြီး ဆေးဖော်စပ်မှုကို ကျရှုံးသွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မတတ်သာဘဲ ချလိုက်မိသည်။

“ဆရာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကွမ်းဟိုင်က ထိုအချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါက ဒီအရာတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း နှေးနှေးကွေးကွေး မပေါင်းစပ်ချင်တော့လို့ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ဤဆေးအနှစ်သာရများကို ရိုးရိုးနည်းလမ်းအတိုင်း ပေါင်းစပ်မည်ဆိုပါက များစွာသော အားထုတ်မှုကို လိုအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ အချိန်ကုန် သက်သာစေချင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆို ဆရာ လုပ်ချင်တာက...” ကွမ်းဟိုင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း လုပ်ဆောင်လိုသည့် အရာကို ရိပ်မိသွားချေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းတို့တွေ ဘာမှ သင်ယူနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးသည် ဧရာမ လက်တစ်စုံကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆေးအနှစ်သာရ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါင်းစပ်ကာ ဆက်တိုက် ဖိသိိပ်လိုက်တော့သည်။

ဆေးအနှစ်သာရများအကြား ပြင်းထန်လှသော ပဋိပက္ခများ စတင်ဖြစ်ပွားလာသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အတိုင်းအဆမရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုပဋိပက္ခများသည် လုံးဝ အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် ငြိမ်သက်သွားကြရပေတော့သည်။