အခန်း ၆၃၈

အခန်း (၆၃၈) ကုန်သည်ကြီးများအသင်း နှစ်ခု

ကျန်ရို့သည် ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ချေသည်။ နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရကတည်းက ကျန်ရို့တစ်ယောက် ကောက်ကျစ်သော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များကိုသာ တနုံ့နုံ့တွေးတောနေခဲ့မိရာ ယခုမူ သူမနှင့် ဝူယင်းတို့သည် ရည်ရွယ်ချက်ချင်း ထပ်တူကျနေသည့် လက်တွဲဖော်ကောင်းများ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

“ယီဟုန်ကွမ်း... နင်သာ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းထဲ ပေးဝင်ခဲ့ရင် ဒီနေ့လို အဖြစ်ဆိုးမျိုးတွေ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်ကိုယ်တိုင်က အရည်အချင်းမရှိဘဲ မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ်မှာ လာပြီး ဒေါသပုံချနေတာ တကယ့်ကို ကဲ့ရဲ့စရာပဲ။ နင့်မှာ လူကြီးလူကောင်းဆန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိဘူး”

ကျန်ရို့သည် ယီဟုန်ကွမ်း၏ အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ထိုသို့သော စကားကို ဆိုလိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရင်ထဲ၌လည်း နောင်တရိပ်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားရချေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မိမိ၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကြောင့် အမျိုးသမီးဟူသမျှကို စက်ဆုပ်ရွံရှာခဲ့မိသော်လည်း ယင်းကဲ့သို့သော အမုန်းတရားများက မိမိအား သေမင်းထံသို့ တွန်းပို့လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

“သူက တကယ်ပဲ နင့်ကို ဒုဥက္ကဋ္ဌ ရာထူး ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲဒီလိုလူနဲ့ ပူးပေါင်းတာဟာ ကျားနာခွံခွာဖို့ ကြံစည်တာနဲ့ အတူတူပဲ”

ယီဟုန်ကွမ်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

“ဟားဟား... အဲဒါတွေက ငါ့အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး”

ကျန်ရို့က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ ဆိုပြန်သည်။

“ငါဟာ အနှစ်သုံးဆယ်လုံးလုံး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်ကို ကိုယ့်ဘာကိုယ် ကြိုးစားသင်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေအားလုံး အရာမထင်ဘဲ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ အဲဒီနှစ်တွေကတည်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ တွေးနေခဲ့တာ”

ကျန်ရို့၏ မျက်နှာသည် ရူးသွပ်ခါနီး လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ အကယ်၍ ယီဟုန်ကွမ်းသာ ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါက မိမိအနေဖြင့် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ မဟာအကြီးအကဲ လေးဦးအနက် တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို သူမ ကိုယ်တိုင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ပေရာသည်။

သို့သော်လည်း လောကကြီးတွင် ‘အကယ်၍’ ဟူသော စကားလုံးအတွက် နေရာမရှိခဲ့ချေ။

ယီဟုန်ကွမ်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းသွားကာ သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ချမိလိုက်တော့သည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားရှိ သာယာမှုကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည့် အချိန်သည် မိမိ၏ အသက်ဇီဝိန်ကို ဆုံးရှုံးရမည့် အချိန်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

ကျန်ရို့သည် ယီဟုန်ကွမ်း၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ ထပ်မံ၍ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

တစ်ချက်... နှစ်ချက်... နှင့် ကျန်ရို့သည် မိမိ၏ ရင်ထဲရှိ အာဃာတဒေါသများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပုံချနေပုံရချေသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းအား အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ထိုးနှက်ပြီးသည့် နောက်တွင်မှ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

“ကဲ... သူ တကယ့်ကို သေသွားပြီပဲ”

ဝူယင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“နင်က သူ့အလောင်းကို ပင်လယ်ထဲ သွားပစ်လိုက်။ ငါကတော့ ဒီအခန်းထဲက သွေးကွက်တွေကို ရှင်းလင်းထားလိုက်မယ်”

“ငါ နားလည်ပါပြီ”

ကျန်ရို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေဒနာများမှ လွတ်မြောက်သွားသည့် ဟန်ပန်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

သူမသည် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ရုပ်အလောင်းကို စောင်တစ်ထည်ဖြင့် ပတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ပွေ့ချီ၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဒီနေ့ကျင်းပသည့် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ စုံညီပွဲတော်သည် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

လူအများစုကို ဝူယင်းက အဝေးသို့ မောင်းထုတ်ထားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော သူများကိုလည်း ကျန်ရို့အနေဖြင့် အလွယ်တကူပင် ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ကျန်ရို့သည် ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်သော ကမ်းပါးစွန်းသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားပြီးနောက် ယီဟုန်ကွမ်းကို အောက်ဘက်သို့ တွန်းချလိုက်တော့သည်။

ထိုပင်လယ်ပြင်ထဲ၌ ရက်စက်လှသော ပင်လယ်ရေနေမိစ္ဆာသားရဲများ ကျက်စားနေကြပေရာ ယီဟုန်ကွမ်း၏ အလောင်းသည် ဆိုးရွားစွာ ဖျက်ဆီးခံရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား... ယီဟုန်ကွမ်း... ဒါဟာ နင် ခံယူရမယ့် ဝဋ်ကြွေးပဲ”

ကျန်ရို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ပြန်ခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်ရို့ ထွက်ခွာသွားပြီး သိပ်မကြာလိုက်သည့် အချိန်၌ သွေးချင်းချင်းနီနေသော လက်တစ်ဖက်သည် ကမ်းပါးစွန်းကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ရာစုမြက်ပင် ကိုးလှည့်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် သက်သာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခင်ကထက် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ပိုမိုသိုလှောင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

မိုးလင်းစနေ့သစ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယုံကြည်ချက်များ အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။ မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ရှိနေပေရာ နောက်ထပ် ခွဲနှစ်အတွင်း ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ကုသနိုင်မည်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေမိတော့သည်။

ကွမ်းဟိုင်နှင့် အခြားသော သူများသည် စောစောစီးစီး ထတကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည့် အခါတွင်မှ သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရိုသေသမှု ပြုကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ခေါင်းမာလွန်းသော တပည့်ဖြစ်သူ ကွမ်းဟိုင်အား စကားဖြင့် နားချ၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် ထိုသို့ ရိုသေစွာ ဆက်ဆံသည်ကိုသာ မတတ်သာဘဲ လက်ခံထားလိုက်ရတော့သည်။

ယန်ရုသည် အခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်လုံးလုံး ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေခဲ့ရသဖြင့် သူမအား လိုက်လံပြသရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။

“အာဟိုင်... ဖောင်ဖျက်ကျွန်းပေါ်မှာ အဆင့်မြင့် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း နှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါတို့ အဲဒီကို သွားကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား”

မနက်စာ စားပြီးနောက် ယန်ရုက ထိုသို့သော အကြံပြုချက်ကို ပေးလာသည်။

“ကောင်းပြီလေ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး တွေးတောမိသည်မှာ “ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရဖို့အတွက် အထောက်အကူပြုနိုင်မယ့် ပစ္စည်းမျိုး အဲဒီ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာ ရှိမရှိ သွားကြည့်တာဟာ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယန်ရု၏ မျက်နှာလေးသည် ညှိုးငယ်သွားချေသည်။

“အာဟိုင်... နင် တကယ်လို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရသွားရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့မှာလား”

“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ ဒါဟာ တခြားသူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ရလာခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင်ဟာ ဒီ အမြစ်မဲ့ကျွန်းများက လူတစ်ယောက် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ နင် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရသွားရင် နင် သေချာပေါက် ထွက်သွားမှာပဲ”

ယန်ရုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာရင်တောင် နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မထားပါဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကတိစကားကို ကြားရမှသာ ယန်ရု၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးပန်းဆင်နိုင်တော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖောင်ဖျက်ကျွန်းပေါ်ရှိ ဒေသခံ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ယခင်က တစ်ခါ ရောက်ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မရှိခဲ့သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၌ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရှိနေပေရာ ပထမအကြိမ်ကကဲ့သို့ တွန့်တိုနေစရာ မလိုတော့ပေ။

“အာဟိုင်... ဟောဒါလေးကို ကြည့်ပါဦး... အရမ်းလှတာပဲ”

“ပြီးတော့ ဒါလေးလည်း ရှိသေးတယ်... အာဟိုင်... လာကြည့်ပါဦး”

ယန်ရုသည် စာကလေးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကတော့ သူမ၏ ဘေးမှနေ၍ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လိုက်ပါပေးရင်း မိမိအတွက် လိုအပ်နိုင်မည့် ဆေးပင်များနှင့် ပစ္စည်းများကို အစဉ်မပြတ် ရှာဖွေနေမိသည်။

သို့သော်လည်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးသည့်တိုင်အောင် တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယန်ရုကတော့ လှပသော အလှဆင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

ထိုဒေသခံ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့သည် အခြားသော ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြန်သည်။

အဆိုပါ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသည် အမြစ်မဲ့ကျွန်းများမှ အခြေစိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးဘက်မှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး ထိုနေရာရှိ ပစ္စည်းအများစုကို အမြစ်မဲ့ကျွန်းများတွင် အလွယ်တကူ မရနိုင်ချေ။

ယင်းအသင်းကို ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။

ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ‘ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်း’ ဟူသော စာလုံးလေးလုံး ပါရှိသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားမိသည်။

မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထိုချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်အချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

အကယ်၍ မိမိသည် ယခင်က ဤနေရာသို့ မရောက်ဖူးခဲ့ပါက စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ထိုသူများနှင့် ဆုံတွေ့ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ယန်ရု ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ မိမိသည် ဤအမြစ်မဲ့ကျွန်းများမှ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ရှိချေပြီ။

“အာဟိုင်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်း ငေးမှိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရုက လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြရာ အမြစ်မဲ့ကျွန်းများတွင် မတွေ့ရှိနိုင်သော အရာများ၊ ဥပမာအားဖြင့် ကုန်းနေမိစ္ဆာသားရဲများ၏ မှော်အမြူတေများကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အမြစ်မဲ့ကျွန်းများတွင် ကုန်းမြေဧရိယာ သေးငယ်လှသဖြင့် ကုန်းနေမိစ္ဆာသားရဲဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးပြီး ပင်လယ်ရေနေသားရဲများသာ ရှိကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကုန်းနေမိစ္ဆာသားရဲများ၏ မှော်အမြူတေများသည် ဤဒေသတွင် အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှချေသည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေး... ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ”

အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ချိုသာသော ပြုံးရင်းဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလာသည်။

“ငါ ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့ပါ။ မင်းတို့ဆီမှာ ရှိမလား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ကို ကုသရန်အတွက် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းအချို့ ရေးသားထားသည့် စက္ကူအပိုင်းအစကို လှမ်း၍ ပေးလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်သည် ထိုစာရင်းကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ချေသည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး သခင်လေး... ကျွန်မတို့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာ သခင်လေး ရေးထားတဲ့ ပစ္စည်းမျိုး တစ်ခုမှ မရှိပါဘူးရှင်”

“တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းမိတော့သည်။

“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် စကြဝဠာ တိုက်ကြီးဘက်ကနေ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ရောက်လာဖို့ ရှိပါတယ်။ သခင်လေး ရေးထားတဲ့ စာရင်းထဲက ပစ္စည်းတချို့ဟာ အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ပါလာမှာဖြစ်ပြီး လေလံပွဲမှာ ထည့်သွင်း လေလံတင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”

ဟု ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ဆက်လက် ပြောကြားလာသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။

ယန်ရုသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွင်း၌ အခြားသော ပစ္စည်းများကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အရာအမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ကုန်သည်ကြီးများအသင်း နှစ်ခုလုံးသို့ သွားရောက်ပြီးသည့် အချိန်၌ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ တစ်နေ့တာ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ယန်ရုမှာမူ မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ကြည်နူးမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်မိပေရာသတည်း။