အခန်း ၆၄၀

အခန်း (၆၄၀)- သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ဥက္ကဋ္ဌ

"သခင်... ဝူယင်းက ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့ သခင့်ရှေ့လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်ရဲတာလဲ။ ယီဟုန်ကွမ်းတောင်မှ သခင့်ကို မယှဉ်နိုင်တာ၊ သူက ဘယ်ကအင်အားနဲ့ ဒီလိုရဲတင်းနေရတာလဲ မသိဘူး" ကွမ်းဟိုင်သည် ဝူယင်းတစ်ယောက် ၎င်းတို့ထံ လာရောက်ဝါကြွားသွားသည့် အခြင်းအရာကို လုံးဝနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်ဝန်းတို့ကို မှေးစင်းလိုက်ပြီးလျှင် "ငါ ခံစားမိသလောက်တော့ ဝူယင်းက သူ့ရဲ့အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားတာ။ အစကတော့ ယီဟုန်ကွမ်းက သန်မာလှတာမို့ ဘာဘေးအန္တရာယ်မှ ကြုံရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ယီဟုန်ကွမ်းကတော့ အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ ထင်တယ်"

"သခင့်ဆိုလိုချက်က ဒါကို ဝူယင်း လုပ်တာလို့ ပြောချင်တာလား" ကွမ်းဟိုင်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရသည်။

"အမှန်တရားနဲ့ အတော်လေး နီးစပ်နေတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်ပင် ဆက်လက်၍ "ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အစွမ်းက ယီဟုန်ကွမ်းထက် နည်းနည်းလောက်ပဲ သာနိုင်တာမို့ သိပ်ပြီးစိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝူယင်းတို့သည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ အဝင်ဝတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကြိမ် ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြသည်။

ထိုစဉ်က ဝူယင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မိမိထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းသယောင် ရှိသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရဖူး၏။

စင်စစ်သော်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဧရာမတောင်ကြီးတစ်မျှ ကျယ်ပြောလှသည်ဖြစ်ရာ ရန်သူ၏အစွမ်းက ကျောက်တုံးငယ်တစ်ခုဖြစ်စေ၊ ကျောက်ခဲလေးတစ်ခုဖြစ်စေ ရလဒ်ကမူ တူတူပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကွမ်းဟိုင်နှင့် အခြားသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်လျက် မျက်နှာတွင် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မလိုသည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာမူ ဝူယင်း၏အစွမ်းကို ဝေးဝေးကပင် မမီနိုင်ကြပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုလူစုသည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ အကြောင်းကို တဖြည်းဖြည်း လွှဲပြောင်းကာ မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယန်ရုသည် ဖခင်ဖြစ်သူ စီဒန်ဟွာအား လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အားရပါးရ ပြန်လည်ပြောပြနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းအစများကို ကောင်းကင်သို့ ရောက်မတတ် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေတော့သည်။

စီဒန်ဟွာသည် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ ခိုး၍ချလိုက်မိသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံ စုန်းစုန်းမြုပ်အောင် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ပေပြီ။

"တကန့်တကော ဖြစ်ရလေခြင်း..." ထိုအတွေးသည် စီဒန်ဟွာ၏ စိတ်အစဉ်တွင် ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

အရသာရှိလှသော အစားအစာများကို ကျွေးမွေးဧည့်ခံပြီးနောက် လူတိုင်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြကာ စီဒန်ဟွာလည်း အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်း၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်းခိုနေထိုင်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပြန်လည်ရရှိရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည့် နတ်သားရဲကို ရှာဖွေရန်အတွက် စီဒန်ဟွာ ပေးထားသော မြေပုံပါ နေရာသို့ သွားရောက်ရန် နောက်တစ်နေ့ နံနက်အစောပိုင်းတွင်ပင် ဖောင်ဖျက်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို ပြောကြားထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။

ထိုညနေပိုင်းတွင် စီဒန်ဟွာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောအချို့ကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပေးခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ပိုမိုချောမွေ့စွာ လည်ပတ်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရာစုမြက်ပင် ကိုးလှည့်ဆေးလုံးကို စတင်ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ အကြောင်းမူကား မိမိ၏ ပြတင်းပေါက်အနီးသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

"မင်းတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ ပြတင်းပေါက်ကိုပဲ သုံးရတာလဲ၊ ဒါက သုံးထပ်မြောက်လေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်ရင်း ပြတင်းပေါက်ကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

ထိုသူသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်အမင်း ချိနဲ့နေပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရှာသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အပြင်ဘက် နံရံအတိုင်း သုံးထပ်မြောက်အထိ တွားတက်လာနိုင်ခြင်းမှာပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး..." ထိုသူသည် အားနည်းလှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"ယီဟုန်ကွမ်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လျက် ယီဟုန်ကွမ်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ချေသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းမှာမူ သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယီဟုန်ကွမ်း၏ ဒဏ်ရာများကို အကျဉ်းရုံး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ခြင်း ခံထားရသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် များစွာ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

"တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ရင်း စီဒန်ဟွာအား သွားရောက်နှိုးရန် အလျင်အမြန်ပင် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့တော့သည်။

ထိုဆူညံသံကို ကြားရသဖြင့် အခြားသူများလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

စီဒန်ဟွာသည် ယီဟုန်ကွမ်း၏ သွေးကြောခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ စကားဆိုသည်။

"သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။ ဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုရင် သူ သေဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ အသက်ရှူငွေ့ ပါးပါးလေး ကျန်နေသေးသလို မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးလည်း ရှိနေသေးတယ်" ဟု စီဒန်ဟွာက ဆိုချေသည်။

"သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါမယ်" ဒဏ်ရာများ၏ ပြင်းထန်မှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စီဒန်ဟွာသည်လည်း လုံးဝအာမခံချက် မပေးရဲချေ။

"ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ် ဆိုရင်တောင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်အတောက် ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီအဆိပ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ရင်တော့ ငါ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အတိတ်မှ ပုံရိပ်အချို့နှင့် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလှမ်းလိုက်ပြီး ယီဟုန်ကွမ်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုပ်ယူမှုအစွမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယီဟုန်ကွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်အတောက်များကို မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

"အာဟိုင်... မင်း ရူးနေတာလား။ ဒီအဆိပ်က အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းတာ၊ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်က လူတစ်ယောက်တောင် ဒါကို တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" စီဒန်ဟွာသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေး။ အဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် သိနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို သက်သေပြသည့်အလား သူ၏ လက်မောင်းသည် လက်ကောက်ဝတ်မှစ၍ ညိုမည်းသော ခရမ်းရောင်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ အဆိပ်မိသွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းသည် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုအဆိပ်မှာ သူ့အပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့သည့်အလား ဖြစ်သွားချေသည်။

"အာဟိုင်... မင်း မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိသေးလဲ" စီဒန်ဟွာက အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း "ဦးလေး... ကျွန်တော်လည်း တကယ်မသိဘူး။ ဦးလေးတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တကယ့်ကို သိချင်နေမိတာ" ဟု ဆိုချေသည်။

စီဒန်ဟွာသည် အံ့ဩမှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ယီဟုန်ကွမ်း၏ ဒဏ်ရာများကို အလျင်အမြန်ပင် စတင်ကုသပေးလေသည်။

ကွမ်းဟိုင်နှင့် အခြားသူများကမူ ဘေးမှနေ၍ ဆေးဝါးများကို ကြိတ်ခွဲခြင်း၊ ပြုတ်ခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့သည်။

တစ်ညလုံး ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက်တွင်မူ စီဒန်ဟွာသည် နောက်ဆုံး၌ ယီဟုန်ကွမ်းအား သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ လုယူကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယီဟုန်ကွမ်းသည်လည်း ဖြည်းညင်းစွာ သတိပြန်လည်လာခဲ့လေသည်။

"ဆရာ... ဆရာပဲ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား" ယီဟုန်ကွမ်းက အားနည်းလှသောအသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "မင်း အရင်ဆုံး ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တယ်။ မင်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာကတော့ သမားတော်ကြီး စီဒန်ဟွာ ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယီဟုန်ကွမ်းသည် မိမိ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို မည်သို့မျှ မဖော်ပြနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်၊ အကြောင်းမူကား မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးသည် လုယူခြင်း ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"အနားယူလိုက်ပါဦး။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ အချိန်အများကြီး ယူရဦးမှာပါ" ဟု စီဒန်ဟွာက ဆိုချေသည်။

ယီဟုန်ကွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း "အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ဒီကျေးဇူးကို ကြီးမားစွာ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောရှာသည်။

"မင်းကို ဘယ်သူက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ" ထိုအချိန်တွင် ကွမ်းဟိုင်က ကြားဖြတ်၍ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ယီဟုန်ကွမ်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် နာကျည်းအာဃာတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး "ဝူယင်းနဲ့ ကျန်ရို့တို့က ကျွန်တော့်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး အဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့က ကျွန်တော် သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မသိတာက ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေမယ့် ဒဏ်ရာတွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခု ရရှိထားခဲ့လို့ အခုလို အသက်ငွေ့လေး ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ"

"ဒီလိုကိုး။ ဒါမို့လည်း မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ" ဟု စီဒန်ဟွာက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ စကားဆိုသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ဖောင်ဖျက်ကျွန်းကနေ ထွက်ခွာရမယ် ထင်တယ်။ ကျွန်တော် ဒီမှာမရှိရင် မင်းတို့တွေ အန္တရာယ်ကြုံရမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုချေသည်။

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြပြီး မိုးလင်းသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ဖောင်ဖျက်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြကာ စီဒန်ဟွာ၏ ကျွန်းငယ်လေးသို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုကျွန်းသည် မူလကပင် အလွန်မကြီးမားလှရာ ယခုကဲ့သို့ လူအများအပြား ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုတ်ချည်းပင် အလွန်စည်ကား သက်ဝင်သွားရလေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အိမ်အနည်းငယ် ဆောက်လုပ်ရန်မှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။

တစ်ရက်မျှ အလုပ်လုပ်ကြပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့သည် အိမ်ခြေငါးလုံးကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့ရာ လူတိုင်း နေထိုင်ရန် လုံလောက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအိမ်များအပြင် ကျွန်းပေါ်တွင် လွတ်လပ်သော နေရာလွတ်ဟူ၍ အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အား လမ်းညွှန်မှာကြားချက်အချို့ ပေးပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုညမှာပင် ကျွန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး စီဒန်ဟွာ ပြောပြထားသော ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိရန် အလွန်အမင်း ဆန္ဒပြင်းပြနေမိသည်။

နှစ်ရက်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို မောင်းနှင်လျက် စီဒန်ဟွာ ပြောဆိုခဲ့သော ကျွန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။