အခန်း ၆၄၆

အခန်း (၆၄၆) အဖိုးထိုက်လှသော နတ်ရေစင်

“နတ်ရေစင် ဟုတ်လား”

စင်မြင့်ထက်မှ လေလံဆရာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိချေသည်။

ယင်းအမည်နာမသည် သူ့အတွက် အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး မိမိနှင့် ထူးဆန်းစွာ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေရာသည်။

“နတ်ရေစင်ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ”

လေလံရုံအတွင်းရှိ လူတစ်ဦးက လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ လေလံဆရာသည် ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုးကို ကြိုတင်တွေးဆထားပုံရပြီးသား ဖြစ်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူပြသလိုက်ချေသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်သည် လက်မခန့်မျှသာ ရှိပြီး အထဲတွင် အရည်စက်ပေါင်း တစ်ရာခန့်သာ ဆံ့ပေလိမ့်မည်။

“နတ်ရေစင်ဆိုတာ အခု ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးမယ့်အရာပါပဲ၊ အဲ့တာက မကြာသေးမီကမှ ဒီစကြဝဠာတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အရည်တစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်၊ သူရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်ကို အားလုံးပဲ သေချာစောင့်ကြည့်ပေးကြပါဦး”

လေလံဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ပန်းအိုးတစ်ခုထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဆေးပင်ပျိုးပင်ငယ်လေးတစ်ခုကို စင်ပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ နတ်ရေစင်တစ်ပုလင်းလုံးကို ထိုပန်းအိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ချေသည်။

ထိုအခါ ပန်းအိုးထဲမှ ပျိုးပင်ငယ်လေးသည် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ကမူးရှူးထိုး ကြီးထွားလာပြီး လူတစ်ရပ်စာခန့်မြင့်သော ဆေးပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လေလံရုံတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားရချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိနေသော သီးသန့်အခန်းထဲတွင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူအားလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက် ငေးမောကြည့်နေကြမိသည်။

လေလံဆရာသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အပြုံးဖြင့် စင်မြင့်ထက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ နတ်ရေစင်ရဲ့ အစွမ်းပါပဲ၊ ခဏတာအတွင်းမှာတင် ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သက်တမ်းဆယ်နှစ်ကျော်ရှိတဲ့ အပင်တစ်ပင်လို ကြီးထွားသွားစေနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဒီနတ်ရေစင်နဲ့ လောင်းကစားစိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဆေးပင်တွေဟာ သာမန်ဆေးပင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တဲ့ အာနိသင်တွေကို ပိုင်ဆိုင်စေမှာ ဖြစ်ပါတယ်”

ထိုစကားကြောင့် လေလံရုံအတွင်း၌ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။ နတ်ရေစင်မှ ရရှိနိုင်မည့် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းသည် လေလံပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြချေပြီ။

“ဒါတင်မကသေးပါဘူး” လေလံဆရာက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး “နတ်ရေစင်ဟာ မိစ္ဆာသားရဲတွေအတွက်လည်း အစွမ်းထက်ပါတယ်၊ စမ်းသပ်ချက်တွေအရ မိစ္ဆာသားရဲတွေဟာ ဒီနတ်ရေစင်ကို ရေရှည်သောက်သုံးမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို မြန်ဆန်စေပြီး ပိုမိုသန်မာလာစေတယ်လို့ သိရပါတယ်”

“လောကကြီးမှာ ဒီလို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းမျိုး ရှိနေတာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဒီလိုဆိုရင် သက်တမ်းရင့်ဆေးပင်တွေဟာ ပေါများလာပြီး တန်ဖိုးမဲ့သွားနိုင်တာပေါ့” ယီဟုန်ကွမ်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

စီဒန်ဟွာကလည်း ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်မိသည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် သမားတော်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သာမန်အချိန်များတွင် လူနာများကို ကုသရာ၌ အဆင့်မြင့်ဆေးပင်များ၏ တန်ဖိုးက အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အလွန်အကျွံ မသုံးစွဲရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် မိမိတို့လက်ထဲတွင် နတ်ရေစင်သာ ရှိနေမည်ဆိုပါက နောင်အနာဂတ်တွင် ထိုမျှအထိ တွန့်တိုနေစရာ လိုတော့မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီပစ္စည်းကို လူအများကြား ပျံ့နှံ့အောင် မလုပ်သင့်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်း၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်ပေ။

သို့သော် နတ်ရေစင်ဟူသောအမည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး ၎င်း၏အာနိသင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင် သူ၏စိတ်အာရုံထဲ၌ ပုံရိပ်များစွာသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်များထဲတွင် အလွန်တရာ ခြောက်သွေ့လှသော မြေနက်မြေကွက်တစ်ခု ရှိနေပြီး နောက်ပိုင်းပုံရိပ်များတွင်မူ ထိုမြေနက်မြေပေါ်၌ သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ဆေးပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ရေကန်တစ်ခုနှင့် လူအချို့ ရှိနေပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့၏မျက်နှာများကိုမူ ဝေဝါးစွာသာ မြင်တွေ့ရချေသည်။

“အာဟိုင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခုကို ပြန်မှတ်မိလို့လား”

ယန်ရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနားသို့ ကမန်းကတန်း တိုးကပ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို သတိရသွားလို့ပါ၊ ကျွန်တော်ဟာ အရင်က လယ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပုံရပြီး ဒီနတ်ရေစင်နဲ့ ထိတွေ့ဖူးခဲ့တယ် ထင်တယ်”

“လယ်စိုက်တာ ဟုတ်လား” လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြသခဲ့သည့် စွမ်းဆောင်ရည်များကို ထောက်ရလျှင် သူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သင့်ပေရာ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လယ်စိုက်ပျိုးနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် လေလံရုံအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် နတ်ရေစင်အပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှု ပြင်းထန်နေကြချေပြီ။ ထိုနတ်ရေစင်ဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော မီးလျှံခြင်္သေ့မြက်ပင်သည်ပင် သာမန်ထက် နှစ်ဆမျှ မြင့်မားသော စျေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ထပ် လေလံတင်သည့် နတ်ရေစင်များ၏ စျေးနှုန်းကြောင့် လူအများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြရရှာသည်။

နတ်ရေစင်တစ်ပုလင်း၏ အခြေခံစျေးနှုန်းသည်ပင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅,၀၀၀ အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး လေလံဆွဲမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် နတ်ရေစင်တစ်ပုလင်းကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀,၀၀၀ အထိ ပေး၍ ဝယ်ယူသွားကြချေသည်။

ထိုစျေးနှုန်းကြောင့် လူအများစုမှာ လက်မှိုင်းချ၍ ဆုတ်ခွာသွားကြရပြီး ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းဟူသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်လေးကို အသုံးပြု၍ ရင်းနှီးငွေ ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အလွန်တရာ ရုန်းကန်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဆရာသခင်၊ ကျွန်တော်တို့ကော တစ်ပုလင်းလောက် ဝယ်ထားသင့်လား” ကွမ်းဟိုင်က အနားသို့ တိုး၍ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ “မဝယ်နဲ့ မဝယ်နဲ့၊ လုံးဝမဝယ်နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲက အသံတစ်ခုက ‘နတ်ရေစင်ကို မဝယ်နဲ့’ လို့ အမြဲတမ်း သတိပေးနေတယ်”

လူတိုင်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လေးစားသောအားဖြင့် မည်သူမျှ လေလံဆွဲခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဝူယင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငါးပုလင်းမျှ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်သည့်အလား ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်နေချေသည်။

ထိုနေ့တွင် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းနှစ်ခုသည် နတ်ရေစင်ကို အများအပြား ထုတ်မရောင်းခဲ့ဘဲ ၁၀ ပုလင်းသာ ရောင်းချခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် လူအများက နတ်ရေစင်၏ တန်ဖိုးကို သိရှိသွားပါက နောင်တွင် မရောင်းရမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဟု တွေးဆကာ ပစ္စည်းရှားပါးမှုဗျူဟာကို အသုံးပြုရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝူယင်းသည် သူမ၏ သီးသန့်ခန်းမှနေ၍ ယီဟုန်ကွမ်းရှိရာ အခန်းဘက်သို့ အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လျက် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး “ဟွန်း၊ ယီဟုန်ကွမ်း၊ မင်းက နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးမရှိရင် ဘာကောင်မှ မဟုတ်တော့ပါလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ထိုအာဟိုင် ဆိုတဲ့ကောင်လည်း ပါတာပေါ့၊ ဒီလို နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းမျိုးကိုတောင် မဝယ်ရဲကြဘူး၊ တကယ့် မျက်စိမရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေပဲ” ကျန်ရို့ကလည်း အေးစက်စွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

ဝူယင်းက နှာမှုတ်လိုက်ကာ “ကျန်ရို့၊ မင်း အာဟိုင်ကို လုပ်ကြံတဲ့အခါ ယီဟုန်ကွမ်းကို ရှောင်ပါ၊ သူက မင်းကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်”

“စိတ်ချပါ ကျွန်မ လက်နဲ့တင် အာဟိုင်ကို သေစေရပါမယ်” ကျန်ရို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ပုံရိပ်အချို့ကို ပြန်လည်သတိရလာပြီး သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကြီးတစ်လုံးကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို မဝယ်ခိုင်းလို့ မကျေနပ်ဖြစ်နေကြတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ယီဟုန်ကွမ်း၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လေးစားစွာဖြင့်ပင် “ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို လက်လွတ်လိုက်ရတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းလို့ပါ၊ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းဆီမှာ နတ်ရေစင်တွေ ကျန်ရှိနေသေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါလိုက်ကာ “ငါ မင်းတို့ကို မဝယ်ခိုင်းရတာက ငါ့ရဲ့ အသိဉာဏ်ထဲမှာ ဒီနတ်ရေစင်ဟာ ဒီလောက်တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ သိနေလို့ပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒီနတ်ရေစင်ဟာ ငါနဲ့ ပတ်သက်နေသလို ခံစားချက်မျိုး ဝေဝါးစွာ ရှိနေတယ်”

“ဒါက ဆရာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ကွမ်းဟိုင်က မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “ငါလည်း ရှင်းလင်းအောင် မပြောပြတတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်၊ ကွမ်းဟိုင် မင်း သွားပြီး ဆေးပင်ပျိုးပင်တစ်ပင် ရှာခဲ့စမ်း”

ကွမ်းဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ကာ သီးသန့်ခန်းပြင်ပသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် သူ ဘာလုပ်ရန် ကြံရွယ်နေသည်ကို မသိဘဲ အံ့သြစွာ စောင့်ကြည့်နေကြမိသည်။

မကြာမီတွင် ကွမ်းဟိုင်သည် ဆေးပင်ပျိုးပင်ငယ်လေး စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ချီပိုးလျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဆရာသခင်၊ ဒီဆေးပင်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ဆရာ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာကလည်း နတ်ရေစင် ဖြစ်နေလို့လား” ကွမ်းဟိုင်က အံ့သြတသစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး၊ စမ်းကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ သာမန်အရည်တစ်မျိုးပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်”

သူသည် မိမိလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အရည်အနည်းငယ်ကို ဆေးပင်ပျိုးပင်ငယ်လေးပေါ်သို့ အစက်ချလိုက်ချေသည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လာမည့်အခိုက်အတန့်တွင်မူ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ဆေးပင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက် ပါးစပ် ထဲသို့ ကြက်ဥတစ်လုံးလုံး ငုံထားနိုင်လောက်သည့်အလား အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြရတော့ပေရာသတည်း။