အခန်း ၆၄၈

အခန်း (၆၄၈)အရာခပ်သိမ်းကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အစွမ်းသတ္တိ

“မင်းက ယောကျာ်းတစ်ယောက်မှ ဟုတ်ရဲ့လား”

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ယန်ရုသည် ထိုစကားကို ခက်ခဲစွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

“ငါက ယောကျာ်းစစ်စစ်ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း “မင်း ဘာအလိုရှိတာလဲ။ မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ။ ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု ဆို၏။

ယန်ရု၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် မည်သည့်ရမ္မက်ဆန္ဒမျှ ရှိပုံမပေါ်ပေရာ ထိုအခြင်းအရာက သူမအား အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အားတင်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ရင်ခွင်အာရုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးပမ်းလေတော့သည်။

“လာပါ၊ အောင့်အီးမထားပါနဲ့။ အဘွားက မင်းကို အလိုလိုက် ယုယပေးပါ့မယ်” ယန်ရုသည် သူမကိုယ်သူမ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရာဂနွံအိုင်ထဲသို့ ဆွဲချရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့သည်။

ထိုသို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ရုအား တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာချေသည်။

“မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းအပေါ် ဒီထက်မက ကြမ်းတမ်းမိလိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် အတန်ကြာ မှင်သက်သွားပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

“မင်း ငါ့အပေါ်မှာ ဘာစိတ်ရမ္မက်မျှ မရှိဘူးလား” ယန်ရုက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “မင်းကော မင်းရဲ့ အဘိုးအိုကြီးအပေါ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိပါ့မလား” ဟု ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ချေသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ယန်ရုသည် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ငိုကြွေးခြင်းငှာ တာစူတော့သည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် စိတ်မဝင်စားတဲ့ ပထမဦးဆုံး ယောကျာ်းပဲ” ယန်ရုက တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း “သူတို့အားလုံးက ငါ့ကို ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို၊ သူတို့ရဲ့ ကာမစိတ်တွေကို အလိုရှိသလို ဖြေဖျောက်ဖို့ ရာဂခံစရာ သက်မဲ့အရာတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားကြတယ်။ သူတို့လက်ထဲမှာ ငါက ရုပ်သေးရုပ် ကိရိယာတစ်ခုသက်သက်ပဲ” ဟု ဆို၏။

“ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ငါ ခါးသီးလှတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းဆီကို လာခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလို ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေတဲ့ ဘဝထဲကနေ ကယ်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိခဲ့တာပါ” ယန်ရုသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် သနားစဖွယ် အဆင်းကို ဆောင်နေချေသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ ယန်ရု၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ခဏမျှ ဖြတ်သန်းသွားသော ကောက်ကျစ်ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ခဲ့ပါက သူသည် ထိုစကားကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်မိပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်” ယန်ရုသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငှဲ့လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ကောင်းပြီ၊ တကယ်လို့ အခြေအနေက အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ။ မင်း ပေးတဲ့ကတိကို တည်ရမယ်နော်” ယန်ရုက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ဆန့်၍ မယူသေးသဖြင့် ယန်ရု၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အရိပ်အယောင်များ တစ်ဖန် ပြန်လည်စိုးမိုးသွားပြန်သည်။

“ဘာလဲ၊ ငါ မင်းကို အဆိပ်ခတ်ထားတယ်လို့ ကြောက်နေတာလား”

“ဒါပေါ့၊ မဟုတ်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် ကုန်အောင် သောက်ပစ်လိုက်သည်။

ယန်ရုက ပြုံးလိုက်ရင်း “ကောင်းပြီ၊ အခုဆိုရင် ငါတို့က တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ။ အာဟိုင်၊ ပြောပါဦး၊ မင်းက ဘယ်အရပ်ဒေသက လာတာလဲ” ဟု မေး၏။

“ငါလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရင်း “ပြီးတော့ ဒီလက်ဖက်ရည်က အရသာ နည်းနည်း ဆိုးတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“အရသာ ဆိုးတယ် ဟုတ်လား” ယန်ရုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ချေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်က ဘယ်လိုလုပ် အရသာ ကောင်းနိုင်ပါ့မလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သာမန်ကာလျှံကာ ထမင်းစားပြီးပြီလားဟု မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာပင် ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်း... မင်း ငါ အဆိပ်ခတ်ထားတာကို သိနေတာလား” ယန်ရုသည် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူမသည် လက်ဖက်ရည်ထဲ၌ အဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သကဲ့သို့ အာဟိုင်အနေဖြင့်လည်း သူမ အဆိပ်ခတ်နေသည်ကို လုံးဝ မမြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သေချာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် အာဟိုင်သည် ဘေးဥပဒ်ကင်းရုံမျှမက အဆိပ်ခတ်ထားသည်ကိုပါ ကောင်းစွာ ရိပ်မိနေချေပြီ။

“ဟုတ်တယ်၊ မင်း ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ထားတာကို သိရုံတင်မကဘူး။ မင်း ငါ့အပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေပြီး ယီဟုန်ကွမ်းကို ပြုမူခဲ့သလိုမျိုး ငါ့ကိုလည်း ပြုမူချင်နေတယ်ဆိုတာကိုပါ သိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ယန်ရုထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာချေသည်။

“မင်း ငါ့ရဲ့အဆိပ်ကို သောက်လိုက်တာတောင် ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ” ယန်ရုသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်ချုပ်ချာသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။

“ဟွန်း၊ မင်းက ဒီလောက်အထိ အသက်ရှင်လာခဲ့တာတောင် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတုန်းပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ယန်ရု၏ လည်ပင်းကို လှမ်း၍ ညှစ်လိုက်တော့သည်။

ယန်ရုသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ခုပ်တွင်း၌ သူမသည် အားအင်ချိနဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

“ငါ မင်းရဲ့အကြောင်းကို ကြားဖူးပါတယ်။ အကယ်လို့ မင်းသာ ဒီလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ စွဲစွဲမြဲမြဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆေးဖော်စပ်သူအမျိုးသမီးငယ်တွေအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လမ်းမှားကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ မင်းနဲ့ ဝူယင်းတို့ဟာ ပူးပေါင်းပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မကောင်းမှု ဒုစရိုက်တွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ အားလုံးက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်ရာ ယန်ရု၏ လည်ပင်းရိုးသည် ဂျောက်ခနဲ ကျိုးသွားတော့သည်။

ယန်ရု၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဇီဝအသက်စွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူမ၏ ရုပ်အလောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားချေသည်။

နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌသည် ဤသို့ဖြင့် ဘဝဇာတ်သိမ်းသွားရချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို ခါထုတ်လိုက်ရာ မီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ရု၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝါးမြိုကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းထောင့်တစ်နေရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ထိုနေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေသော ဝူယင်းသည် လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လျှောက်လှမ်းလာပုံမှာ သူ့အား ပြဿနာရှာရန် လာနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေရာ သူ ဤနေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို ထိုသူက မည်သို့ သိရှိသွားရပါသနည်း။

ယန်ရုက သူ့အား သစ္စာဖောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်လော။

စဉ်းစားတွေးတောရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ဝူယင်းသည် လတ်တလောတွင် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရှောင်တိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဝေးကွာသော အရပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အတန်ကြာသော် ဝူယင်းသည် နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အစောင့်အရှောက်များအား မည်သူ့ကိုမျှ အတွင်းသို့ ပေးမဝင်ရန် အမိန့်ပေးကာ သူ၏ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

“ဒီအာဟိုင်က တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဒီလို မိစ္ဆာကောင်က ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ယန်ရုကော၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘာလို့ ကျရှုံးသွားရတာလဲ” ဝူယင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေချေသည်။

အာဟိုင်၏ မျက်နှာကို တွေးမိတိုင်း ဝူယင်းသည် သူ၏ ကံကြမ္မာ ရန်သူတော်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အရာခပ်သိမ်းကို အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အာဟိုင် ရောက်ရှိလာကတည်းက သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အဆင်မပြေမှုများနှင့်သာ ကြုံတွေ့နေရတော့သည်။

သေဆုံးသွားရမည့် ယီဟုန်ကွမ်းမှာလည်း အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ အာဟိုင်ကို လုပ်ကြံရန် အစီအစဉ်မှာလည်း ပျက်ပြားသွားခဲ့ပုံရချေပြီ။

“အာဟိုင်၊ မင်းက အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ” ဝူယင်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် အခန်းတံခါးသည် ဂျိန်းခနဲ ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် အခန်းတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာချေသည်။

“မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ” ဝူယင်းက မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပြတ်သားစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာတာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အစောင့်အရှောက်များမှာ လဲကျနေကြချေပြီ။

နတ်ဘုရားဆေးခန်းမအသင်း တစ်ခုလုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တားဆီးနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။

“တောက်... အာဟိုင်၊ မင်းက ဒီအမြစ်မဲ့ကျွန်းများပေါ်မှာ မင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ့်သူ တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ဝူယင်းက ခက်ထန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အရှက်မရှိ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲဒီလိုပဲ တကယ်ထင်တာ” ဟု ဆို၏။

“ဟွန်း၊ အရင်က ဝိညာဉ်ချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ငါ မင်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ သေနေ့ပဲ”

ဝူယင်းသည် ကြွေးကြော်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ချေသည်။

သူ၏ လက်ဝါးတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိများပြားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ စုစည်းသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဧရာမကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားရာ ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများကြောင့် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုလုံး

ကြေမွပျက်စီးသွားရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူနှင့် ဝူယင်းအကြားတွင် မူလက မည်သည့် အာဃာတနှောင်ကြိုးမျှ မရှိခဲ့သော်လည်း ဝူယင်းသည် သူ့အား လွှတ်ပေးရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

သူ့အား သေစေလိုသော မည်သူ့ကိုမဆို သူသည်လည်း လွှတ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေသော စည်းမျဉ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲ၌ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီး ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ မကျန်ရှိတော့ပေရာ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြွက်သားအစွမ်းကိုသာ အသုံးပြု၍ အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းရန် ကြိုးပမ်းရတော့သည်။

ကျားသစ်ပုံရိပ်ယောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား တိုက်မိလျက် ရင်ဘတ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် တာစူနေတော့သည်။