အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) iphone ဖုန်း

"ဟင်..."

"တကယ်ကြီးလား... ဒီလို ဇိမ်ခံကားမျိုးကို တကယ်ငှားလို့ရတယ်ပေါ့..."

သူ၏နောက်ကျောဘက်ရှိ လူငယ်တစ်ယောက်က အံ့ဩသွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့... ဟိုဘက်ကို မြင်လား... အဲဒါ ကားငှားတဲ့ဆိုင်လေ... သူတို့က ဒီကားတင်မကဘူး ပိုဈေးကြီးတဲ့ ကားတွေကိုတောင် ငှားပေးနိုင်တာ..."

"မင်းတို့က လောကအကြောင်း သိပ်မသိသေးတော့ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားမလည်တာ သဘာဝကျပါတယ်..."

"ဟူး... တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရခါစလေးရှိသေးတာကို ဒီလောက်တောင် အချည်းနှီး ကြွားဝါချင်နေတာ တကယ်ကို မှားယွင်းတာပဲ... သူ့မိဘတွေက အိမ်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေရတုန်း ဆိုတာကို သိရက်နဲ့ သူကတော့ ဇိမ်ကျနေပြီလေ..."

"သူက ငါနဲ့မတူဘူး... ဒီကားက ငါပိုင်တဲ့ကား အစစ်... သူ့ကားကတော့ အချိန်စေ့ရင် ပြန်ပေးရမယ့်ဟာ..."

ဤအချိန်၌ ဟန်သယ်၏ သာလွန်နေသော အမူအရာများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စုယွမ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းချမ်းသာသွားရတာလဲဆိုတာ အခုမှပဲ ရှင်းသွားတော့တယ်..."

သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ... မိသားစုက ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူက ဖြုန်းတီးနေတာ... နောက်မှ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး သူ အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာကို သူ့မိဘတွေကို သေချာပေါက် ပြောပြပစ်မယ်...

ဟန်သယ်က စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟန်က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ..."

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုက တကယ်ကို လန်းတာပဲ... ဘွဲ့ရတာနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကား တစ်စီး ရှိနေပြီ..."

"အစ်ကိုဟန်... ငါတို့ အခု ဘာစားကြမလဲ... အစ်ကိုက ငါတို့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား... ငါတို့ ဗိုက်တွေ အရမ်းဆာနေပြီ..."

လူငယ်အနည်းငယ်က ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"ဒီမှာပဲ ဟော့ပေါ့ စားကြတာပေါ့... ဒီဆိုင်က အွန်လိုင်းမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒိုင်ခံရှင်းမယ် ဆိုတာမျိုးတော့ မပြောကြေးနော်... ငါတို့အားလုံးက လူကြီးတွေဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ... ငါတို့က သူများဆီကနေ အခွင့်အရေးယူချင်တဲ့ လူစားမျိုးတွေမှ မဟုတ်တာ... ဒါကြောင့် ကိုယ့်စားရိတ် ကိုယ်ရှင်းတာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်..."

ဟန်သယ်သည် ဤဆိုင်ရှိ လူတစ်ဦးအတွက် ပျမ်းမျှ ကုန်ကျစရိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူအားလုံးကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမည့် အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"အာ... အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုက..."

လူငယ်တစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေသည်။ အစ်ကိုဟန်က လူအားလုံးကို ဒိုင်ခံရှင်းပေးမည် မဟုတ်ပါလော။ သူက အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ကိုယ့်စားရိတ် ကိုယ်ရှင်းမည်ဟု ပြောနေရသနည်း။

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုဟန် ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ ကိုယ့်စားရိတ် ကိုယ်ပဲ ရှင်းသင့်တယ်..."

အခြားလူငယ်တစ်ယောက်က ထိုသူ၏ စကားကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟန်သယ်သည် မာဂိုတန် ကားတစ်စီးကို မောင်းနှင်နေပြီး ၎င်းတို့က သူနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ချင်နေကြသဖြင့် ထမင်းတစ်နပ်အတွက်နှင့် ပြဿနာဖြစ်ခံရန် မစွန့်စားရဲကြချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်အား တင်ဆောင်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေခဲ့ပေသည်။

"ခုနက လူက ဘယ်သူလဲ... သူတို့က ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကလေးဆန်ဆန် စကားပြောနေကြတာလဲ..."

ဟန်သယ် ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်တွေးမိချိန်၌ ပိုင်ချန်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ငါ့အဒေါ်ရဲ့သားလေ... သူက ကြွားဝါရတာကို အရမ်းသဘောကျတာ..."

စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အို... အဲဒီလိုဆိုရင် နင့်မိသားစုက နင့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မသိကြသေးဘူးပေါ့... မဟုတ်ရင် သူက နင့်ရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ပြုမူနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ပိုင်ချန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ့မိသားစုကို ငါ မပြောပြရသေးဘူး... အဓိကကတော့ သူတို့ လက်မခံနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားကြမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."

ဟန်သယ်၏ စရိုက်အရ ဤကိစ္စသည် ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း စုယွမ် သိရှိထားပေ၏။ သူသည် သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူကို သေချာပေါက် ပြောပြမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ စရိုက်အရ မည်သို့သော ပြဿနာမျိုးများ ဖန်တီးလာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့်နောက်ကျမှ ပြောပြတာထက် စောစော ပြောပြတာက ပိုကောင်းပါတယ်... မိသားစုက နင့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့ အဲဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ..."

"ငါ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အန်တီက ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ် ဝယ်ကျွေးခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိသေးတယ်... တကယ်လို့ နင် အိမ်ပြန်သွားရင် ငါ့ကိုယ်စား သူ့ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးရမယ်နော်..."

ပိုင်ချန်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်က သူမ၏ မွေးစားမိဘများ ကွယ်လွန်သွားချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေပြီး သူမ၏ မိသားစုမှာ အလွန် ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေခဲ့ပေ၏။ တစ်နေ့တွင် စုယွမ်၏ မိခင်ဖြစ်သူက သူမနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သဘောကောင်းစွာဖြင့် ထမင်းတစ်နပ် ဝယ်ကျွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယခုတိုင်အောင် အလွန် ကျေးဇူးတင်နေဆဲပင်။

"တကယ်လား... အဲဒါကို ငါ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး..."

စုယွမ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်... အန်တီက အရမ်းကို သဘောကောင်းတဲ့သူပါ..."

"ငါ့ဆိုင်မှာ အသစ်ထွင်းထုထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်း ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ... အဲဒါက အရမ်းလှတယ်... အန်တီ သဘောကျမယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

"ငါနဲ့အတူတူ ဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး... ပြီးရင် အဲဒီ လက်ကောက်ကို ယူသွားလိုက်... နင် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် အန်တီ့ဆီကို အဲဒါလေး ယူသွားပေးလိုက်ပါ..."

ပိုင်ချန်က ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ထမင်းတစ်နပ်လေး ကျွေးဖူးတာကို လက်ကောက်တစ်ကွင်း ပြန်ရတယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေး တန်တဲ့ အရောင်းအဝယ်ပဲ..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်မိသားစု လက်ဝတ်ရတနာကုမ္ပဏီ ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

အလျင်အမြန်ပင် ကားသည် ပိုင်မိသားစု လက်ဝတ်ရတနာဆိုင် ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်အား အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ပိုင်ချန်သည် မျိုးစေ့ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူပြသလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဖြူစင်နေသော အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် တကယ့် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

ဤအရည်အသွေးရှိသော လက်ကောက်တစ်ကွင်းသည် ဈေးကွက်ထဲတွင် အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သန်းခန့် တန်ကြေးရှိပေလိမ့်မည်။ ဤသည်က ပိုင်ချန်၏ စေတနာကို ပြသရန် လုံလောက်နေချေပြီ။

"မငြင်းပါနဲ့... နင် အခု မယူသွားချင်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ငါ နောက်တစ်ခေါက် အန်တီ့ဆီ လာလည်တဲ့အချိန်ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် ပေးမှာပဲ..."

ပိုင်ချန်သည် လှပသော ဗူးလေးတစ်ဗူးကို စုယွမ်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ မငြင်းတော့ပါဘူး... ငါ့အမေ့ကို သေချာပေါက် ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

စုယွမ်သည် လက်ကောက်ကို လက်ခံယူလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူက သူမအား ပေးချင်နေမှတော့ ငြင်းဆန်နေရန် တကယ်ကို မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဒါနဲ့ နင် ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်မှာလဲ... နင့်အတွက် ငါ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပေးဖို့ လိုသေးလား..."

ပိုင်ချန်က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ငါ့ဘာသာငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ယနေ့တွင် တော်တော်လေး အလုပ်များနေခဲ့ပြီး စုယွမ်နှင့် ထမင်းစားခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ အချိန်များစွာကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့ပေ၏။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ပိုင်ချန်သည် ကုမ္ပဏီကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး စုယွမ်သည်လည်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ငါ အိမ်ပြန်ရတော့မယ့် ပုံပဲ... ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို သက်သေပြဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင် မိသားစုက အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်... ဒါ့အပြင် စုယောင်းကလည်း လတ်တလောမှာ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် ဆိုတော့ သူမကို သွားကြည့်ဖို့ ငါ အိမ်ပြန်ဖို့ လိုနေပြီ...

စုယွမ်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။

စုယွမ်သည် ကားပေါ်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အိမ်ပြန်မည့်လမ်းတွင် ဘာဝယ်သွားရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့လေ၏။ အိမ်အတွက် အခြား လိုအပ်သည့်အရာများ သေချာပေါက် မရှိတော့သလို ဤလက်ကောက်ကလည်း မိခင်ဖြစ်သူအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် လုံလောက်နေချေပြီ။ ဤအတွေးများနှင့်အတူ စုယွမ်သည် Iphone မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုင်သို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

သူ၏ ညီမဖြစ်သူ စုယောင်းတွင် လက်ကိုင်ဖုန်း တစ်လုံးမျှ မရှိသေးသဖြင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် သိမ်ငယ်သလို ခံစားရစေမည်မှာ သေချာပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ပေးရန် တကယ်ကို လိုအပ်လှ၏။ ယခုခေတ် လူငယ်များအားလုံးက ဤဖုန်းအမှတ်တံဆိပ်ကို သဘောကျကြသောကြောင့် စုယွမ်သည် iphone မိုဘိုင်းဖုန်းဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ဆီက နောက်ဆုံးထွက် စမတ်ဖုန်း တစ်လုံးရယ်... အကောင်းဆုံး တက်ဘလက် တစ်လုံးရယ် ဝယ်ချင်တယ်..."

စုယွမ်က အရောင်းစာရေးအား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း... ဘယ်လို ပုံစံမျိုးကို လိုချင်ပါသလဲရှင့်..."

ဖောက်သည်တစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရောင်းစာရေးမလေးသည် အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

"မိန်းကလေးတွေ သဘောကျမယ့် ဟာမျိုးသာ ယူခဲ့ပေးပါ..."

စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... အားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်တွေပဲ ယူခဲ့ရမလားရှင့်... ကျွန်မ အခုပဲ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်..."

အရောင်းစာရေးမလေးသည် ပစ္စည်းများကို သွားယူရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့၏။

ဖုန်းမော်ဒယ်များကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေသော စုယွမ်၏ နံဘေးရှိ လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲသည်လည်း စုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ဤထုတ်ကုန်နှစ်ခု ပေါင်းလိုက်ပါက ယွမ် သောင်းဂဏန်းချီ၍ ကုန်ကျမည် ဖြစ်ပေ၏။ ဤသူသည် ၎င်းတို့နှင့် အသက်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသော်လည်း ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေချေသည်။ ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင်၏ ဖုန်းများမှာ ၂၄ လ အရစ်ကျစနစ်ဖြင့် ပေးချေနေရဆဲဖြစ်ရာ အခြားသူများနှင့် တကယ်ကို ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ကြောင်း နားလည်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးသည် ကောင်လေးကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ သူ့ကို ကြည့်စမ်း... သူက အကောင်းဆုံး ဖုန်းတစ်လုံးကို ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူ ပေးနိုင်တယ် ဟု ပြောဆိုနေသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။ ကောင်လေးမှာလည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မနာလိုမှု အရိပ်အယောင် အချို့ဖြင့် စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဘွဲ့ရထားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေးများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာမည်နည်း။ ဤသူက ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူချိန်တွင် လူများကို မရှောင်ရှားတတ်ချေ။ သူတို့က ဟန်ရေးပြနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် အရောင်းစာရေးမလေးသည် လက်ဆောင်အိတ်တစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"စုစုပေါင်း ယွမ် ငါးသောင်း ကျသင့်ပါတယ်ရှင့်..."

အရောင်းစာရေးမလေးက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

စုယွမ်က အကြောင်းပြန်လိုက်ပြီးနောက် ငွေချေရန်အတွက် ကုဒ်ကို စကင်န်ဖတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လူငယ်စုံတွဲ၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် သူ၏ g-wagon ကားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့၏။

"ဝိုး... သူက g-wagon ကို မောင်းတာပဲ... ဒါကြောင့်မို့လို့ အဲဒီဖုန်းနဲ့ တက်ဘလက်ကို မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ အရမ်း အလွယ်တကူ ဝယ်သွားနိုင်တာကိုး..."

ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

" g-wagon လား... အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ဈေးကြီးလို့လဲ... ယွမ် နှစ်သိန်းကျော်လောက်လား..."

ကောင်မလေးက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ယွမ် နှစ်သိန်းလား မဟုတ်ဘူး.. ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တောင် ပေးရတာ..."

ကောင်လေး ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။ ယွမ် နှစ်သန်းကျော် တန်ကြေးရှိသော ကားတစ်စီးတဲ့လား။ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကားနောက်မီးများကို ကြည့်ရင်း သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။