အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) ယွမ် တစ်သိန်း သုံးစွဲခြင်း

"ဟင်..."

အစ်မရှာမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီးနောက် စုယွမ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား...

"မဟုတ်ဘူး ရှောင်လီ... မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက်နဲ့တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

အစ်ရှာက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ လတ်တလောတွင် ဖေးထျန်းမောက်ထိုင် ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် မြင့်မားနေပြီး လူအများစုက ဤမျှ များပြားသော အရေအတွက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်ယူမည် မဟုတ်ချေ။

အစ်ကိုဝမ် အမည်ရသော အမျိုးသားသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ မည်သူကများ ဖေးထျန်းမောက်ထိုင် အရက် နှစ်ဖာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သုံးပုလင်းသာ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီလူကြီးမင်းက ဘဏ်ကတ်တောင် ပေးထားပြီးပြီ... အခု ကတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာ..."

ရှောင်လီက ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

အစ်မရှာသည် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့၏။ ဤသူက တကယ့်ကို အာဏာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား။ တကယ်လို့ သူမသာ ဒါကို သိခဲ့ရင် အစ်ကိုဝမ်ကို အဖက်လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်၌ စုယွမ်က လျှောက်လာပြီး ရှောင်လီ ကတ်ပွတ်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကတ်ကို အခု မဖြတ်နဲ့ဦး... လောစရာမလိုပါဘူး..."

စုယွမ် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှောင်လီသည်လည်း သူမ လုပ်နေသည့် အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် အစ်ကိုဝမ်၏ နံဘေးရှိ အမျိုးသမီးက စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။

အစ်ကိုဝမ်သည် စုယွမ်ထက် သိမ်ငယ်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားခဲ့သည်။

"ညီလေး... မင်း ငါ့ကို အစ်ကိုဝမ် လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်... ဒါက ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တာဆိုပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုခုတော့ သတိပေးရလိမ့်မယ်..."

"အခု ဒီ ဖေးထျန်းမောက်ထိုင် ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ၂၉၉၉ လေ... တကယ်လို့ မင်းက နှစ်ဖာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်မယ်ဆိုရင် ယွမ် သောင်းဂဏန်းချီပြီး ကုန်ကျလိမ့်မယ်... မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက်နဲ့တော့ ငါတို့က ဒီလောက်အထိ အချည်းနှီး ကြွားဝါပြီး စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ ဘဏ်ကတ်ထဲမှာ လက်ကျန်ငွေ ရှိမနေဘူး မဟုတ်လား... မဟုတ်ရင် မင်းက ကတ်ဖြတ်တာကို တားနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အစ်ကိုဝမ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ နံဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက စုယွမ်ကို ကြည့်နေချိန်၌ အထင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အဲဒီတော့ ဒီဘဏ်ကတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးပေါ့... လူကြီးမင်း... တကယ်လို့ သင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးဆိုရင် တစ်ခုခု ဝယ်ချင်တယ်လို့ လွယ်လွယ်လေး မပြောပါနဲ့... မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့က ပြဿနာကြီးကြီးတက်လိမ့်မယ်..."

အစ်ကိုဝမ် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို အစ်မရှာက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူမ၏ အကဲခတ်မှု မှားယွင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်၏။

ရှောင်လီသည် စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး စုယွမ် ဝယ်မည် မဝယ်မည်ကို မသေချာသဖြင့် မည်သို့ ပြောရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစ်ကိုဝမ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ စုယွမ်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက ရှောင်လီအား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် က ဈေးဝယ်လို့ မပြီးသေးလို့ ခင်ဗျားကို ကတ်မဖြတ်ခိုင်းသေးတာလေ..."

"ဒီမောက်ထိုင် အရက် နှစ်ဖာအပြင် နောက်ထပ် ဝူလျန်ယဲ့ နှစ်ဖာနဲ့ ကောကျောင်း နှစ်ဖာ ထပ်ပေးပါ..."

"ပြီးတော့ စီးကရက်ကရော... စီးကရက်တွေကို အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရောင်းတာလို့ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်..."

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"အာ... ဟုတ်ပါတယ် လူကြီးမင်း... စီးကရက်အတွက် ကန့်သတ်ချက်က တစ်ယောက်ကို ဖာ ၅၀ ပါရှင့်..."

ရှောင်လီက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆို ကျုံးဟွာ စီးကရက် ဖာ ၅၀ ပေးပါ..."

စုယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက... လူကြီးမင်း... တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒီလောက် အများကြီး လိုအပ်လို့လားရှင့်..."

ရှောင်လီမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သည့် နှစ်လတာကာလအတွင်း တွေ့ဖူးသမျှ အကြီးမားဆုံး ဖောက်သည်ကြီးပင် ဖြစ်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငွေအရင် ရှင်းလိုက်ရအောင်..."

စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အို... အို... ကျွန်မ အခုပဲ တွက်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရှောင်လီမှာ အချိန်မဖြုန်းရဲတော့ဘဲ ငွေတွက်ရန် ဂဏန်းတွက်စက်ကို အလျင်အမြန် ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

စက်သံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာ၏။ "၂၉၉၉ × ၁၂ + ၇၀၀ × ၅၀ + ၉၈၉၉ × ၂ + ၅၇၆၀ × ၂ = ၁၀၂၃၀၆"

ဂဏန်းတွက်စက်၏ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် တစ်သိန်းကျော် ဖြစ်ပေသည်။

"လူကြီးမင်း... အခု ကတ်ဖြတ်လိုက်ရမလားရှင့်..."

ရှောင်လီက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျား အခု ကတ်ဖြတ်လိုက်လို့ ရပြီ..."

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တီ...

ကြည်လင်သော အသိပေးသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ယွမ် တစ်သိန်းမှာ စုယွမ်၏ ကတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

"ကတ်ဖြတ်တာ အောင်မြင်သွားပါပြီ... လူကြီးမင်း... ဒါက လူကြီးမင်းရဲ့ ကတ်ပါရှင့်..."

ရှောင်လီက ဘဏ်ကတ်ကို စုယွမ်ထံသို့ ရိုသေစွာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော အစ်ကိုဝမ်နှင့် မမရှာတို့မှာ ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာများကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

ဒါက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယွမ် တစ်သိန်းတောင် သုံးလိုက်တာပဲ။

အထူးသဖြင့် မောက်ထိုင် သုံးပုလင်း ဝယ်ယူခြင်းကပင် များပြားလှပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော အစ်ကိုဝမ်မှာ ဤလူက ဤမျှလောက် အများကြီး ဝယ်ယူလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက် သူ၏ သာလွန်မှု ခံစားချက်များမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်တောင့်တနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည့် သူ၏ နံဘေးရှိ အမျိုးသမီးအား လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော် ဒီပစ္စည်းတွေကို တခါတည်း ယူမသွားနိုင်ဘူး... လိပ်စာတစ်ခု ပေးခဲ့မယ်... အဲဒီလိပ်စာကို ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ လာပို့ပေးပါ..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး ရှောင်လီ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ထည့်သွင်းကာ သူ၏ အိမ်လိပ်စာကို ပေးပို့လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ယွီထျန်းရှား လူနေအိမ်ရာကို ပစ္စည်းတွေ လာပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... ကျွန်မတို့ အချိန်မီ ရောက်လာပါ့မယ်ရှင့်..."

ရှောင်လီက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ယွီထျန်းရှား..."

အိမ်ရာဝန်း၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ အစ်ကိုဝမ်သည် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ အိမ်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းသည် အနည်းဆုံး ယွမ် သန်းချီ၍ ကုန်ကျမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် အိမ်တစ်လုံးတည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရုတ်တရက် အစ်ကိုဝမ်က စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်သော အကြည့်များမှာ အကြောက်တရားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ငွေချေပြီးနောက် အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးချိန်တွင် စုယွမ်သည် အခြားပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အစ်ကိုဝမ်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေ၏။

စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ် မဟုတ်လား... ခင်ဗျား ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ အစ်ကိုဝမ်မှာ အလျင်အမြန်ပင် အောက်ကျို့ဖားယားကာ မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြုံးပြလိုက်ပေ၏။

"မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ဝမ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

"အစ်ကို... စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်... ခုနက ကျွန်တော် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာ ပြုမူခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... အစ်ကိုက သဘောထားကြီးတဲ့သူပါ... ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မယူပါနဲ့နော်..."

အစ်ကိုဝမ်၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ခင်ဗျား ဖယ်ပေးလို့ရမလား... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

စုယွမ်က သူ၏ လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။

"အို... အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်လေးတွေ ဖလှယ်ထားလို့ ရမလားဗျ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကို... ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကို..."

စုယွမ်၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အစ်ကိုဝမ်မှာ အစ်ကို ဟု ခေါ်ဆိုကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လုပ်ရပ်များမှာ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

စုယွမ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးမှသာ သူသည် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟူး..." အစ်ကိုဝမ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ငါ ခုနလေးတင် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ..."

ခုနက စုယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်ကို ပြန်လည်တွေးမိချိန်၌ အစ်ကိုဝမ်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ဒီလိုလူမျိုးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ချမ်းသာပေမဲ့ အရမ်း သိုသိုသိပ်သိပ် နေတာ... ခုနက ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကြောင့် သူ့ကို စော်ကားမိသွားပြီလေ... တကယ်လို့ ငါသာ တောင်းပန်မထားခဲ့ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ လက်စားချေခံရဖို့ သေချာနေပြီ..."

"ဒီလူက အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ သိလိုက်တယ်..."

အစ်ကိုဝမ်က ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"အစ်မရှာ... ကျွန်တော့်အတွက် ဝိုင်ကို ထုပ်ပိုးပေးပါ... ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအပြီးမှာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ဒီည အရက်နည်းနည်းလောက် သောက်ဖို့ လိုနေပြီ... အဲဒီလူရဲ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို မရလိုက်တာ တကယ် နှမြောစရာပဲ..."

အစ်ကိုဝမ်က မမရှာအား ပြောဆိုလိုက်သည်။

မမရှာသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော စုယွမ်၏ ကျောပြင်ကို တွေဝေငေးမောစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့၏။ တကယ်တော့ စုယွမ် ဝင်လာချိန်တွင် သူမက အရင်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ချက်ချင်း သွားရောက် နှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

"အစ်မရှာ... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အစ်ကိုဝမ်က အလျင်စလို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုဝမ်... ကျွန်မ အခုပဲ ထုပ်ပိုးပေးပါ့မယ်..."

အစ်မရှာသည် တွေဝေမှုများမှ လွတ်ကင်းသွားပြီး အစ်ကိုဝမ်၏ အော်ဒါကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူမ၏ အကြည့်များက ပစ္စည်းများကို လိုက်လံရွေးချယ်နေသော ရှောင်လီထံသို့ အမှတ်တမဲ့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်လီသည် အရက်ဖာကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာပြီး သူမ ချွေးထွက်လာသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက် သယ်ယူနေခဲ့ရသည်။

အစ်မရှာမှာ နောင်တရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူမ၏ အလုပ်တာဝန်မှာ ရှောင်လီလောက် မများပြားသော်လည်း ရှောင်လီနှင့် နေရာချင်း လဲလှယ်ချင်စိတ်များ တကယ်ကို ပြင်းပြနေခဲ့တော့သည်။