အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အမှတ်ကို ကိုယ်တိုင်ပြသခြင်း

"ဒီလောက်တောင် ဝယ်လာတာ က များကြီး မဟုတ်သေးဘူးတဲ့လား..."

"ဝိုး... မောက်ထိုင် တွေနဲ့ ဝူလျန်ယဲ့ တွေ အများကြီးပဲ... ဒါတွေက တီဗီထဲမှာပဲ မြင်ဖူးတဲ့ အရက်မျိုးတွေလေ..."

"ကျုံးဟွာ စီးကရက်တွေကလည်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေတာ... အဲဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် ပေးရမလဲ... ငါက ပုံမှန်ဆို ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းတန် စီးကရက်လောက်ပဲ သောက်ဖူးတာ... ကျုံးဟွာ စီးကရက်ရဲ့ အရသာက ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို မသိဘူး..."

အဘိုးကြီး အဘွားကြီးများ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အားကျမှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"ဟားဟား... ငါလည်း အရင်က တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး... ဒါကြောင့် ဒီနေ့ စမ်းသောက်ကြည့်မလို့..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် စုယွမ်သည် ကျုံးဟွာ စီးကရက် တစ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ဝေငှပေးလိုက်လေ၏။

အဘွားကြီးအချို့က ဆေးလိပ်မသောက်တတ်ကြသော်လည်း ဤစီးကရက်များက မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အိတ်ကပ်များထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်ထားလိုက်ကြပေသည်။

စီးကရက်များ ဝေငှပြီးနောက် စုယွမ်သည် နောက်ထပ် စီးကရက် နှစ်ဘူးနှင့် မောက်ထိုင် နှစ်ပုလင်းကို ယူဆောင်ကာ သူ၏ ဒုတိယအဘိုးနှင့် တတိယအဘွားတို့ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့လေ၏။

ဤသက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးသည် သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမအပေါ် အလွန် ကြင်နာခဲ့ကြသဖြင့် စုယွမ်သည် သဘာဝကျကျပင် ၎င်းတို့အပေါ် စေးနှဲနေမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒုတိယအဘိုး... တတိယအဘွား... ဒါလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါနော်..."

စုယွမ် ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ဒုတိယအဘိုးနှင့် တတိယအဘွားတို့သည် ၎င်းတို့၏ လက်များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဒီကလေးကတော့... ဘာလို့ ဒါတွေ လာပေးနေရတာလဲ... ငါတို့က နင့်အပေါ် ကောင်းတာက ဒီလိုအရာတွေ ရဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး..." ဒုတိယအဘိုးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီကလေးကတော့... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နင့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားပါ... ပြီးတော့ နင့်မိဘတွေကို ပေးလိုက်ပါလား..." တတိယအဘွားက ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒုတိယဦးလေး... တတိယအန်တီ... ရှောင်ယွမ်ဆီက ဒါလေးတွေကို လက်ခံလိုက်ပါ... ဒါက လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဦးလေးတို့ကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသတဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ... ပြီးတော့ သူ ပေးတာ နည်းလွန်းတယ်လို့တောင် ကျွန်မက အပြစ်တင်နေတာ..."

"တကယ်လို့ ဦးလေးတို့ လက်မခံဘူးဆိုရင် သူ့ကို ဦးလေးတို့အိမ်အထိ ပစ္စည်းတွေ ပိုယူသွားခိုင်းလိုက်မယ်နော်..." ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ချွေ့ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အို... ဒါက နည်းတယ်လို့ မခေါ်ပါဘူး..." ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒုတိယအဘိုးနှင့် တတိယအဘွားတို့သည် စုယွမ် ကမ်းပေးသော လက်ဆောင်များကို လက်ခံယူလိုက်ကြ၏။

စုယွမ်သည် စီးကရက်တစ်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ဆေးလိပ်သောက်နေသူများကို ဝေငှပေးလိုက်လေသည်။

"အို... မင်းတို့ သိလား... ဒီ ကျုံးဟွာ စီးကရက်တွေက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ငါ အရင်က သောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆေးလိပ်ခြောက်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

"အင်း... ဒီလောက်ကောင်းနေလို့သာမဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးနေမှာလဲ... ရှောင်ယွမ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စီးကရက်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်သောက်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါတွေအားလုံးက ရှောင်ယွမ်ရဲ့ အရည်အချင်းကြောင့်ပဲ..." လူအုပ်ကြီးသည် မောက်ထိုင် အရက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဒုတိယအဘိုးနှင့် တတိယအဘွားတို့ကို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပေ၏။

သူတို့က စုယွမ်အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့ကြပြီး ယခုတော့ သူတို့၏ ဆုလာဘ်ကို ရရှိနေကြချေပြီ။

ဤသည်မှာ စီးကရက်တစ်ဘူး သို့မဟုတ် အရက်တစ်ပုလင်းအကြောင်းသာ မဟုတ်ဘဲ စုယွမ်၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ရရှိခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။ အနာဂတ်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက စုယွမ်က သေချာပေါက် ကူညီပေးမည် ဖြစ်၏။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် လူတိုင်းက အနည်းငယ် နောင်တရသွားကြလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ စုယွမ်အပေါ် အစောကတည်းက ပိုမိုကြင်နာခဲ့ပါက သူတို့လည်း မောက်ထိုင် အရက်ကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်မေ့လီနှင့် ဟန်သယ်တို့သည် ပို၍ပို၍ စိတ်ဆင်းရဲလာကြ၏။ အခြားသူများအားလုံး လက်ဆောင်ရရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့လည်း လိုချင်လာကြကာ စိတ်ကိုတင်း၍ စုယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ကြပေသည်။

"ရှောင်ယွမ်..."

"ဟားဟားဟား... ဒုတိယအဒေါ်က နင် အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့တာ... နင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ဒုတိယအဒေါ်က အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့တာ..."

"ကြည့်ပါဦး... နင်က အပြင်လူတွေကိုတောင် မောက်ထိုင် အရက် ပေးနေတာပဲ... ဒုတိယအဒေါ်ကိုရော ပုလင်းနည်းနည်းလောက် မပေးသင့်ဘူးလား..."

"ဒုတိယအဒေါ်က နင့်ရဲ့ မိသားစုဝင်ပဲလေ... ဒါကြောင့် ဒုတိယအဒေါ်ကို သုံးလေးပုလင်းလောက် ပေးလိုက်ပါလ..." ချန်မေ့လီက မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကားနောက်ဖုံးထဲရှိ ဈေးကြီးသော စီးကရက်များနှင့် အရက်များကို ကြည့်ရင်း လောဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အင်း... အစ်ကို... ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ကျွန်တော်လည်း ဒီ မောက်ထိုင် အရက်ကို မြည်းကြည့်ချင်လို့... ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်ပုလင်းလောက် ပေးလို့ရမလား..." ဟန်သယ်က အရှက်မရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက်... စီးကရက်တစ်လိပ်တောင် မရှိဘူး..."

ချန်မေ့လီနှင့် ဟန်သယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အဆင်မပြေမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း စုယွမ်က ဤမျှလောက်အထိ တိုက်ရိုက် ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"ဒုတိယအဒေါ်... ကျွန်တော်က ပေးဖို့ နှမြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"စောစောက ဒုတိယအဒေါ်ပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား... ဒီလို ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေက ဒုတိယအဒေါ်အတွက် အရေးမကြီးဘူးလို့..."

"ဒုတိယအဒေါ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်ဝမှုကိုပဲ လိုက်စားတာဆိုတော့... ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ပေးချင်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က မလိုချင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးလေ..." စုယွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေပေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒုတိယအဒေါ်... အရင်တုန်းက လောင်စု ရဲ့ မိသားစုကို အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အခု ရှောင်ယွမ် အဆင်ပြေနေပြီဆိုတော့မှ အရှက်မရှိ ပစ္စည်းတွေ လာတောင်းနေတာ..."

"နင် ခုနက ပြောခဲ့တာတွေကို မေ့သွားပြီလား... ရှောင်ယွမ်က အချည်းနှီး ကြွားဝါတတ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ အခုကျမှ အရှက်မရှိ ပစ္စည်းတွေ လာတောင်းနေတာ... နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်ရတာလဲ..."

"ငါ အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပါတယ်... 'ကြည့်စမ်း... အခု ရှောင်ယွမ် အဆင်ပြေနေပြီဆိုတော့ နင်က အောက်ကျို့ဖားယားနေတာ... အဲဒါက ဒီအဘိုးကြီးကို တကယ် ရွံရှာစေတာပဲ...' "

စုယွမ်၏ စီးကရက်များကို လက်ခံရရှိထားသဖြင့် ၎င်းတို့သည် စုယွမ်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရန် တာဝန်ရှိနေပေသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများက ဤစည်းမျဉ်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြပြီး စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ချန်မေ့လီကို မျက်နှာနီရဲသွားစေခဲ့လေ၏။

သို့သော် အရက်နှင့် စီးကရက်များကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားကာ ချန်ချွေ့ဖန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။ "ညီမလေး...နင်က ကလေးကို ဒီလိုမျိုး သွန်သင်ထားတာလား... ကိုယ့်အဒေါ်အရင်းကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံက ဒီလိုမျိုးလား... အပြင်လူတွေကိုတောင် စီးကရက်နဲ့ အရက်တွေ ပေးနေတာကို သူ့အဒေါ်အရင်းကိုကျတော့ ဘာမှ မပေးဘူးလား..."

ချန်ချွေ့ဖန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ယခင်က သူမသည် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေသဖြင့် ချန်မေ့လီအား ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ အောင်မြင်နေပြီဖြစ်ရာ မျက်နှာပန်းလှရန် ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဟွန့်... ချန်မေ့လီ... နင်က ရှောင်ယွမ်ရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိသေးတာပဲ..."

"ငါက နင်ရဲ့ညီမဆိုတာ နင် မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့လေ... နင်က ငါနဲ့ နင့်ခဲအိုအပေါ် အမြဲတမ်း သရော်ပြီး အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အဲဒီတုန်းက ရှောင်ယောင်း နေမကောင်းဖြစ်တော့ ငါက နင့်ဆီကနေ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ချေးဖို့ အရမ်းကို ဒုက္ခရောက်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နင်က ဘာလုပ်ခဲ့လဲ... နင်က အကြွေစေ့ နည်းနည်းကို လမ်းပေါ် ပစ်ချခဲ့တာလေ... အဲဒီအချိန်က မိုးတွေကလည်း အရမ်းရွာပြီး လမ်းတွေကလည်း ရွှံ့တွေ ဗွက်တွေနဲ့ ဖြစ်နေတာကို..."

"အခုတော့ နင်က မိသားစု သံယောဇဉ်အကြောင်း လာပြောနေပြန်ပြီ... ဆွေမျိုးတွေအကြောင်း လာပြောနေတာလား..."

"နင့်မိသားစု စီးပွားရေး စလုပ်တုန်းက ငါ့ယောကျာ်း လောင်စု က ဘယ်လောက်တောင် ကူညီပေးခဲ့လဲ... နောက်ဆုံးကျတော့ နင် လုပ်ခဲ့တာက 'ငါ နင့်ကို ခေါ်ခဲ့လို့လား' လို့ ပြောပြီး ငါ့အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကျတော့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလေ..."

"ငါ့သားအကြောင်း မကောင်းပြောဖို့ ဒီကို လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

"ငါ ပြောလိုက်မယ်... ရှောင်ယွမ်က နင့်ကို အရမ်း သက်ညှာပေးလွန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... နင့်အကြောင်းကို ငါ သိလာတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက် ငါက နင်နဲ့ အဆက်အသွယ် မဖြတ်ချင်ခဲ့လို့သာပဲ... ဒါပေမဲ့ နင်က ပိုပိုပြီး ဆိုးလာတာပဲ... ငါ ပြောလိုက်မယ်... ငါ့ဆီကနေ နင် ဘာမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

ချန်ချွေ့ဖန်သည် ယနေ့တွင် နောက်ဆုံး၌ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော ဒေါသများကို လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် လုံးလုံးလျားလျား ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး "မိုက်တယ်..." ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းသာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"နင်... နင်..." ချန်မေ့လီမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး စုယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ချန်ချွေ့ဖန်ကိုလည်း လက်ညှိုးထိုးရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေလေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... နင်တို့က ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်လား..."

"နင်တို့က ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာပဲ..." ချန်မေ့လီက ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ သနားကြင်နာမှုကို ရရှိရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ပေသည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ချန်ချွေ့ဖန် ယခုလေးတင် ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကို ကြားပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် အေးစက်သွားကြလေ၏။

"အမေ... မငိုနဲ့တော့... သွားကြရအောင်... ဒီနေ့ အမေ တကယ်ကို အရှက်ကွဲသွားပြီ..." ဟန်သယ်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ မျက်နှာပျက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချန်မေ့လီကို နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်လိုက်လေသည်။

ချန်မေ့လီသည် အနေရခက်သော လေထုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်မရှိသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်ကာ နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အောင်မြင်မှု တစ်ခဏလေးဆိုတာ ဘာများလဲ..."

"နင်တို့ အဘိုးကြီး အဘွားကြီး တစ်သိုက်ရယ် ပြီးတော့ နင် ကောင်စုတ်လေးရယ်... ငါ ပြောလိုက်မယ်... ငါ့သား ဟန်သယ်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၆၀၀ ကျော် ရခဲ့တာ..."

"သူက တစ်နေ့ကျရင် ဘီလီယံနာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ... အဲဒီအခါကျရင် နင်တို့အားလုံးက သူ့ကို တစ်ချက်လောက်လေး ကြည့်ပေးဖို့ တောင်းပန်နေရလိမ့်မယ်..." ချန်မေ့လီက အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး မနေ့က သတင်းအချက်အလက်ကို ပြန်လည်သတိရသွား၏။

သူက ဟန်သယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်သယ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောင်ကြည့်မြောက်ကြည့် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ချန်မေ့လီကို ဆွဲကာ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒုတိယအဒေါ်... ကျွန်တော် အဒေါ်ကို ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်... ဟန်သယ်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ကျွန်တော် သူ့ကို မောက်ထိုင် အရက် ပုလင်းနည်းနည်းလောက် ဆုချမလို့ စဉ်းစားထားတာ... ဒါပေမဲ့ သေချာတာပေါ့... သူက သူ့ရဲ့ အမှတ်စာရင်းကို အရင်ဆုံး ပြရလိမ့်မယ်..." စုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ဟန်သယ်ကို စုစိုက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။