အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) - သူတို့ကို ရုတ်တရက် အအေးမိပြီး သေဆုံးခွင့် မပေးရဘူး

“မင်း ငါတို့ကို လိမ်ခဲ့တာပဲ…”

ချိုးယွီနင်သည် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသော ကျားမိစ္ဆာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ရှိနေ၏ ။

သို့သော် ကျားမိစ္ဆာသည် ဂရုစိုက်ပုံမရဘဲ တောင်ပံပါသော မြွေ ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကျားမိစ္ဆာသည် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောင်ပံပါသော မြွေ ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက် အရှေ့ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တောင်ပံပါသော မြွေ ကို နင်းချလိုက်တော့သည်။

အားလုံးသည် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

ကျားမိစ္ဆာက သူတို့၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။ချိုးယွီနင်သည် သ၏ ဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ ကျားမိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျားမိစ္ဆာသည် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ချိုးယွီနင်မှာ ၎င်းကို တားဆီးရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။

"ဝုန်း..."

ကျားမိစ္ဆာ၏ ခြေသည်းများသည် တောင်ပံပါသော မြွေ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်ပံပါသော မြွေ၏ ခေါင်းမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချိုးယွီနင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။

သူသည် ကျားမိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ၊ သူ၏ ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ရန် အနည်းငယ်မျှပင် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

"ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

ကျားမိစ္ဆာသည် ချိုးယွီနင်ကို လှည့်မကြည့်ချေ။ ယင်းအစား သူသည် သူ၏ ခြေသည်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြှောက်ကာ ခေါင်းကြေမွသွားသော တောင်ပံပါသော မြွေ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ၏ ရိုက်ချက်ကို အတော်လေး ကျေနပ်ပုံရပေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စကားဆိုလေသည်။

“ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲဆိုတာ ကျောရိုးကျိုးသွားရင်တောင် အများဆုံး တစ်ပတ်အတွင်း ပြန်ကောင်းလာတတ်တယ်…”

"အကယ်၍ ငါတို့က သူ့ကို မသတ်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျားမိစ္ဆာသည် ချိုးယွီနင်ကို ထပ်မံ အာရုံစိုက်လိုပုံမရတော့ဘဲ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချိုးယွီနင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

သူသည် ကျားမိစ္ဆာထံသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

"သစ်သားအိမ်လေးထဲမှာ ရှိနေတာက မြွေမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကလေးတွေလေ..."

ကျားမိစ္ဆာက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သိတယ်..."

" သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကလေးတွေကိုတောင် မချမ်းသာပေးဘူးလား..."

ချိုးယွီနင်၏ လက်မှာ ဓားရိုးဆီသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျားမိစ္ဆာ၏ လုပ်ရပ်များက သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အနီးအနားရှိ လူများလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ချန်လော့သည်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ဓားရိုးကို မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရလေသည်။

‘တကယ်ပဲ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား…’

‘ဘာလို့ ဒီလို အပို ဇာတ်လမ်းတွေ ထည့်နေရတာလဲ…’

သို့သော် ကျားမိစ္ဆာသည် ၎င်းကို လုံးဝ မမြင်သည့်အလား လျစ်လျူရှုထားသော အမူအရာကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

"အစကတည်းက အဲဒီကောင်တွေက ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချိုးယွီနင်မှာ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျားမိစ္ဆာသည် မြွေမျိုးနွယ်စုကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် အစကတည်းက ၎င်းကို စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ချိုးယွီနင်သည် ကျားမိစ္ဆာကို ရှေ့ဆက်ခွင့်ပြုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

"ဝှစ်..."

သူသည် သူ၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲတွင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားကို ကျားမိစ္ဆာထံသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျားမိစ္ဆာက ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာလဲ... မင်းတို့က ကြယ်ကိုးပွင့်ပန်း နဲ့ နွေဦးနွယ်ပင် တွေကို မလိုချင်တော့ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချိုးယွီနင်၏ ဒေါသများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

"ကြယ်ကိုးပွင့်ပန်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲ... လမ်းပြဖို့ မင်းကို မလိုဘူး..."

သို့သော် ကျားမိစ္ဆာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်လေ၏။

"ဟားဟားဟား..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ချိုးယွီနင်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်..."

"ဘာ..."

ချိုးယွီနင်မှာ ကျားမိစ္ဆာ ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်ပုံရပေသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို လိမ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်..."

ထိုအခါမှသာ ကျားမိစ္ဆာသည် သူ၏ ကနဦး မေးခွန်းကို ဖြေကြားနေပုံရကြောင်း ချိုးယွီနင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ကြယ်ကိုးပွင့်ပန်း တွေက သိပ်ပြီး ရှားပါးတာ မဟုတ်ဘူး... မြောက်ဘက်မှာ နေရာတိုင်း ရှိတယ်..."

"တကယ် အဖိုးတန်တာက နွေဦးနွယ်ပင်ပဲ... ပြီးတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ နွေဦးနွယ်ပင် ရှိတယ်လို့ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချိုးယွီနင်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

‘ငါက မင်းကို ယုံမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား…’

ကျားမိစ္ဆာ က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒီ နွယ်ပင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာကတည်းက သေသွားပြီ..."

"သူ့ရဲ့ မျိုးစေ့ကို ကြဲချထားပြီးပြီဆိုပေမဲ့ နွေဦးနွယ်ပင် တစ်ပင် ကြီးထွားလာဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ထောင် ကြာတယ်..."

"အကယ်၍ မင်းက နွေဦးနွယ်ပင် ကို နောက်နှစ်တစ်ထောင်နေမှ လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ကျားမိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ချိုးယွီနင်သည် ဒေါသလှိုင်းကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကြီးမားသော အားကိုးရာမဲ့မှု ခံစားချက်တစ်ခုက ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်သွားခဲ့သည်။

နွေဦးနွယ်ပင် သည် ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင်သာ ရရှိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ လိုအပ်ပါက ကိစ္စမရှိပေ။ ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူသည် ဤအပြစ်ကင်းသော မြွေမိစ္ဆာများကို ကာကွယ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ပြဿနာမှာ ဤရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်းသာ လိုအပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများလည်း လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြောင့်မတ်တာအိုသည် မိစ္ဆာတာအိုကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အချိန်တိုအတွင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ့အဖေ ချိုးဖုန်းလီက ဖြောင့်မတ်တာအိုမှ အကြီးအကဲများကို ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံး အကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး ၊ ဆေးလုံးကို မျှဝေပေးမည် ဆိုသော ကတိကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ထိုစဉ်က ဖြောင့်မတ်သောတာအို၏ အတွင်းရေးမှာလည်း မိစ္ဆာတာအိုထက် ထူးပြီး ပိုမကောင်းလှပေ။ ထိုသို့သာမဟုတ်လျှင် သူတို့သည် မိမိတို့အကြားရှိ ကွဲလွဲမှုအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားကာ ယခုကဲ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း မည်သို့ စည်းလုံးနိုင်မည်နည်း။

​တစ်ဖက်တွင်လည်း ချိုးဖုန်းလီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအရေးကြီးလှသော 'ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံး' ၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ထုတ်ပေးခဲ့ရုံမက၊ အခြား ဖြောင့်မတ်သောတာအိုဂိုဏ်းများကိုပါ လျှော့စျေးများပေးရန် သဘောတူခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သတ်၍ ထိုခေတ်က လူပြောအများဆုံး ရှင်းပြချက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ချိုးဖုန်းလီသည် ငယ်စဉ်အခါက အတော်လေး မာနကြီးခဲ့သူ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။

သူသည် မိစ္ဆာတာအိုသို့ တစ်ယောက်တည်း မကြာခဏ သွားရောက်ကာ မိစ္ဆာတာအိုမှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးမြှင့်ရန် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာတာအိုတွင် အလွန် မာနကြီးသော ချီမီးတောက်ကို ဖိနှိပ်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက သူ့ကို ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားစေနိုင်သော်လည်း ရန်သူများစွာကိုလည်း အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်က အလွန် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာတာအို ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချိုးဖုန်းလီ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာတာအို အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်၏။

သူ၏ ပြိုင်ဘက် ပိုမို အစွမ်းထက်လာခြင်းမှ တားဆီးရန် ချိုးဖုန်းလီသည် ၎င်းကို ဖယ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး လူမသိသူမသိ နေရာတွင် ထိုမိစ္ဆာတာအို ကျင့်ကြံသူကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် နတ်ဝိညာဥ်တပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ထိုမိစ္ဆာတာအို ကျင့်ကြံသူမှာ နတ်ဝိညာဉ် ကနဦးအဆင့်သာ ရှိသေး၏။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ချိုးဖုန်းလီ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အလွန် အဖိုးတန်သော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်တစ်ခုကို အသက်သွင်းကာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုက်ရီဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချိုးဖုန်းလီသည် တစ်ဖက်လူမှ လက်စားချေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

ညတွင်းချင်း ဖြောင့်မတ်သောတာအို ဂိုဏ်း ဆယ်ခုကျော်မှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများကို ရှာဖွေကာ ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံး အကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး ၎င်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာတာအိုကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအကြောင်းကို သိထားသူမှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။ ဖြောင့်မတ်သောတာအိုမှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲ အနည်းငယ်စုမှ လွဲ၍ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ချိုးဖုန်းလီ၏ သားဖြစ်သူ ချိုးယွီနင် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မသိရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ချိုးဖုန်းလီသည် ဖြောင့်မတ်သောတာအိုတွင် အလွန် မြင့်မားသော ဂုဏ်သတင်း ရှိပြီး သူသည် ရွှေရောင်အနှစ်သာရဆေးလုံး ၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းကို အားလုံးအတွက် မျှဝေပေးခဲ့သေးသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြသည်။