အခန်း ၉၀၅

အခန်း (၉၀၅) ရွှေအမြုတေ ဓားသွားဝိညာဉ်။ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ လေးခု။ (၂)

လီစုန့်သည် သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူကာ ထူလိုက်ပြီး ပန်းချီလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်၍ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ဖြင့် အတင်းအဓမ္မ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ပန်းချီလိပ်ထဲမှ ဧရာမ ဝံပုလွေတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လီစုန့်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ခဲကာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာမှ ဝေးရာသို့ အမြန်ပြေးလွှားတိမ်းရှောင်သွားသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

"တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားပဲ... ဒါဟာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ အစွမ်းလား။ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် ရှီကျင့်ထျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသော လေပြင်းကို ခံစားလိုက်ရကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်ရသည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခုထက်မက ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းတို့က အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုကာ ပေါင်းစပ်သွားလျှင် ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းမှာ အဆမတန် ကြီးမားလှသည်။

ရှီကျင့်ထျန်း၏ 'ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နိယာမ' နှင့် 'လေးလံသော တောင်ကြီး' နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန်လိုက်ဖက်သဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ 'မျောက်ဝံနတ်ဆိုး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖမ်းဆီးခြင်း' ဖြင့်ပင် သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သာမန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင်လျှင် ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေချေပြီ။

"ရှူး"

လေပြင်းဒဏ် မငြိမ်သက်သေးမီမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် လေးကို အသင့်ပြင်ကာ မြှားတစ်စင်း တပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရွှေအမြုတေမှ စွမ်းအင်များကို မြှားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အမြောက်အမြား စုပ်ယူကာ ရှီကျင့်ထျန်းထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လေပြင်းများ မြန်ဆန်လာပြီး လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ပေါ်လာကာ ယင်နှင့်ယန် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြှားမှာ နှစ်စင်းအဖြစ် ကွဲထွက်သွားကာ နေနှင့်လမြှားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှေရောင်အတွင်းအားလုံး စွမ်းအင်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဤမြှားကို သာမန် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦးဆိုလျှင် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ရှီကျင့်ထျန်းသည် သူ၏ ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်လာသော မြှားနှစ်စင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နှိုးဆော်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရောင် နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

နေနှင့်လမြှားမှာ ရှီကျင့်ထျန်း၏ လက်မောင်းများကို ထိမှန်ကာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ နေမင်း၏ တောက်ပမှုနှင့် လမင်း၏ အေးမြသော အလင်းတန်းများကြောင့် ကျောက်ဝါ ကောင်းကင်ဂူနန်း တစ်ခုလုံးမှာ နေနှင့်လ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားသည်။ အဝေးမှ ကြည့်နေသော မော့ယန်လန်နှင့် မော့ယန်ချင်တို့မှာပင် ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။

"ဒီ... ဒီတာ့ဝူဖုန်းက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ သူလည်း သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ငါ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေရတာလဲ" မော့ယန်ချင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး အဝေးမှ ပေါက်ကွဲမှုကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။

"ငါသာဆိုရင်... ကျိန်းသေပေါက် သေမှာပဲ။" မော့ယန်လန်သည်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြှားဒဏ်ကို ခံရလျှင် သူ ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားရသည်။

နေအလင်းနှင့် လအလင်းတို့မှာ ရှီကျင့်ထျန်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဝန်းရံကာ တိုက်စား လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း "သူ့ကို အနာတရ သိပ်မဖြစ်စေဘူးပဲ..." ဟု စူးချန်ခုန်းက သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှီကျင့်ထျန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။ သူ ဒဏ်ရာရသည်မှာ မှန်သော်လည်း အရေပြားပေါ်ရှိ အပေါ်ယံဒဏ်ရာလောက်သာ ဖြစ်သည်။

'ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နိယာမ' နှင့် 'လေးလံသော တောင်ကြီး' နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခုလုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသော ပညာရပ်များ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် ရှီကျင့်ထျန်း၏ ခံစစ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ လေမိုးကြိုးလေးအတတ်ပင်လျှင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

"ဝီ... ဝီ... ဝီ"

ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများကြားမှ ရှီကျင့်ထျန်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ တတိယမျက်လုံးမှာ ပွင့်လာပြန်သည်။ သူသည် 'လေးလံသော တောင်ကြီး စစ်ခန္ဓာ' မှ ဆင်းသက်လာသော 'ကျောက်တုံးဘုရင် မျက်လုံး' အစွမ်းကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုလိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေနှင့်လ အလင်းတန်းများကို ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အေးခဲသွားစေသည်။

ထိုမီးခိုးရောင် အလင်းတန်းမှာ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ နတ်သမင်ခြေလှမ်း ဖြင့်ပင် မလွတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဆန်းကြယ်လိပ်၏ ရွှေချပ်ဝတ်ကို အစွမ်းကုန်မြှင့်ကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံလိုက်ရသည်။

"ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်"

စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထဲသော မီးခိုးရောင် ကျောက်သားလွှာများ ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ၎င်းကို ချိုးဖျက်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ လိုသော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း" ရှီကျင့်ထျန်းက သူ၏ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဤလူကို သတ်ရန် ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထက်ရှသော ဓားအလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ရှီကျင့်ထျန်းသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် သူ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် ပြိုင်ဘက်ထက်မဆို ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းတွင်လည်း မထုတ်သုံးရသေးသော ဝှက်ဖဲများ ရှိသေးသည်။

"ရွှေအမြုတေ ဓားသွားဝိညာဉ်"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ စွမ်းအားသိုလှောင်ရာအတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းအတွင်းရှိ ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် သွားရောက် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း ငွေရောင် ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ကြည်လင်တောက်ပလာပြီး ဓားအိမ်ပေါ်တွင် အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးအုပ်သွားကာ အရည်အသွေးရော ပမာဏပါ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဓားသွားဝိညာဉ်ရော ရွှေအမြုတေပါ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ဒဏ်ရာရရှိပါက စူးချန်ခုန်းအတွက် အလွန်စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင်မူ သူ၏ လက်ရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး ဝှက်ဖဲ ဖြစ်လာတော့သည်။

"ရှူး"

ရွှေအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ စူးချန်ခုန်း၏ နဖူးကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာသော ဧရာမ လက်ဖဝါးကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ရှပ်"

ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ရေကူးနေသော ငါးတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာဖြင့် ရှီကျင့်ထျန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ပတ်ပတ်လိုက်သည်။ ရှီကျင့်ထျန်းမှာ စူးချန်ခုန်းကို ဖမ်းမမိဘဲ မှင်တက်သွားရသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှ ဘာမှမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဧရာမ လက်ဖဝါးကြီးမှာ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

ဧရာမ လက်ဖဝါးကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှီကျင့်ထျန်းသည် သွေးထွက်ခြင်းမရှိသော သူ၏ ပြတ်တောက်နေသည့် လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် 'ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ' ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ 'ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး နိယာမ' နှင့် 'လေးလံသော တောင်ကြီး' နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ခိုင်ခံ့နေပြီး မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ထိုထူးဆန်းသော ဓားအလင်းတန်းလေးက သူ၏ လက်ကို တို့ဟူးတုံးကို လှီးသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးရအောင် ဖိအားပေးနိုင်တဲ့အတွက်... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူသင့်တယ်။"

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော ဓားအလင်းများ တောက်ပနေသည်။ ရွှေအမြုတေ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး အချက်မှာ အခြားကျင့်စဉ်များကို အထောက်အပံ့ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းကိုယ်တိုင်၏ အနှစ်သာရဖြင့် ရန်သူကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။