အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅)

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု (၃)

ထော့ဂန်းသည် သူ၏ အစေခံများ၏ ကူညီမှုဖြင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး၊ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ၊ အရက်နာကျမှုကြောင့် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ကို ပြန်လည်တက်ကြွအောင် ပြုလုပ်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော် ကမ်းလှမ်းပေးသော ဓားမြှောင်ကို ယူဆောင်ကာ ကျိန်းအူမြို့၏ မြို့ပြင်သို့ လှမ်းချီခဲ့သည်။ ဟယ်ရယ်သည် မျိုးနွယ်စု ရွှေ့ပြောင်းရေးကို စီစဉ်ရန်အတွက် သူ့ထံ စစ်သည်အင်အား သုံးထောင် အပ်နှံထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့သည် မြို့ပြင်တွင် စုဝေးပြီးသား ဖြစ်နေကြပြီ။

ထော့ဂန်း မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ပေါ်လွင်သွားပြီး သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်မိသည်။

သစ္စာရှိသော ယုံကြည်ရသည့် လက်အောက်ငယ်သား အချို့က သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်ဆုံတွေ့ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောကြသည်။

"မျိုးနွယ်စု သခင်လေး။ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အခုလို အဝေးကို စေလွှတ်လိုက်တာ... သူ ပိုနာကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သစ်အဖြစ် ရာထူးဆက်ခံခွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးလည်း ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့..."

၎င်းတို့ စကားမဆုံးမီမှာပင် ထော့ဂန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လူတိုင်းကို ချိန်ရွယ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

ထိုလူများသည် လန့်ဖျန့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ထော့ဂန်း၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ့ခမျာ အတူတူ တက်လှမ်းပြီး အတူတူ ကျဆုံးမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထော့ဂန်းသာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပါက ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းသည်လည်း မြင့်မားလာမည် မဟုတ်ပါလား။

ထော့ဂန်းသည် ၎င်းတို့၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသူများအားလုံးသည် သူနှင့်အတူ သေအတူရှင်မက အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒီအကြောင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ဖခင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုမှတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဒါ့အပြင်... နောင်အနာဂတ်မှာ ငါဟာ အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မယုံကြည်ဘူး။ ငါက ပိုနာ့လောက် ဉာဏ်မကောင်းဘူးလေ။ သူက မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝနဲ့ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ဆားတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို ယူဆောင်ပေးနိုင်တယ်။"

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထော့ဂန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ညှိုးငယ်သွားခဲ့သည်။

"ငါက စစ်သည်တော်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ စစ်မြေပြင်ပေါ်မှာ တိုက်ပွဲဝင်တာတော့ တော်ချင်တော်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုဆီသို့ မဦးဆောင်နိုင်ဘူး။"

ထော့ဂန်းသည် ထက်မြက်သော လူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း လူအများစုတွင် မရှိသော တာဝန်သိစိတ်နှင့် မိမိကိုယ်ကို သိရှိနားလည်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပထမဦးစားပေးအဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိသော်လည်း လူအမြောက်အမြားက သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန်နှင့် သစ္စာစောင့်သိရန် ဆန္ဒရှိကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဟယ်ရယ် တစ်ချိန်က ဝေခွဲမရ ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

မိမိရှေ့ရှိ လူများကို ကြည့်ရင်း ထော့ဂန်းက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက ကြီးထွားပြီး အင်အားတောင့်တင်းဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်တယ်။ လော့နန်နိုင်ငံလိုမျိုး ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း ရန်သူလို သဘောထားပြီး အတွင်းစစ်ဖြစ်တာ၊ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲပြားတာမျိုး ငါတို့မှာ မရှိစေရဘူး။ ဒါက ငါ လုံးဝ မမြင်တွေ့ချင်တဲ့ အရာပဲ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ပြဿနာရှာဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့။"

ထိုလူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် လေးစားမှုရော၊ ကူရာမဲ့မှုပါ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ထော့ဂန်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်ပြန်လိုက်သည်။

"ချီတက်ကြစို့။"

လူအုပ်ကြီးကို ကျောခိုင်းထားသော ထော့ဂန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထော့ဂန်းကို စောင့်ကြည့်ရန် စေလွှတ်ထားသော ပိုနာ၏ လူယုံသည် သတင်းပို့ရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူယုံ၏ သတင်းပို့မှုကို ကြားရသောအခါ ပိုနာသည် လန့်ဖျန့်သွားခဲ့သည်။ အစဉ်အဆက် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထော့ဂန်းသည် သူ့အပေါ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ပိုနာသည် ယခင်က မိမိအစ်ကိုဖြစ်သူက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဟုသာ အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါမှသာ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ခံစားချက်ကို ဗြောင်ပြတတ်ပြီး အရေးကြုံလျှင် ဉာဏ်နည်းပါးတတ်သော ဤအစ်ကိုကြီးမှာ အမှန်တကယ်တော့ စိတ်သဘောထား အလွန်ကြီးမြတ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

ထော့ဂန်းက သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားချိန်မှာပင် ကျိန်းအူမြို့အတွင်းရှိ သေးငယ်သော မျိုးနွယ်စုအသီးသီးသည်လည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာကြတော့သည်။

စစ်ပွဲ၊ အထူးသဖြင့် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများသည် တိုက်ခိုက်သည့်ဘက်အတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေလေ့ရှိသည်။ စစ်သည်တော်များသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားတွင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် အောင်ပွဲရရှိပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲ၌ စုပုံနေသော ဆိုးဝါးသည့် စိတ်ခံစားချက်များကို ဖွင့်ချရန်အတွက် အမျိုးသမီးများကို စော်ကားခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနှင့် အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းများကို မလွဲမသွေ လုပ်ဆောင်တတ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ယွီဝူမျိုးနွယ်စု ကျိန်းအူမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ၎င်းတို့သည် ဟယ်ရယ်၏ တစ်ကိုယ်ရည် အရှိန်အဝါဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံထားရပြီး၊ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သူ မည်သူ့ကိုမဆို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ဤလုပ်ဆောင်ချက်က သက်ဆိုင်ရာ မျိုးနွယ်စုများ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသမီးတောက်များကို ပိုမို၍သာ တောက်လောင်စေခဲ့တော့သည်။

အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားခြင်းက ကပ်ဘေးကို ဦးတည်သွားစေနိုင်ကြောင်း ဟယ်ရယ် ကောင်းစွာ သိရှိသဖြင့်၊ သူသည် ကျိန်းအူမြို့အတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုဝင် ခြောက်သောင်းကို အုပ်စုသုံးစု ခွဲလိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ အလှည့်ကျ သွားရောက်လုယက်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ မူလက ထော့ရှန်းနေထိုင်ခဲ့သော မြို့စားမင်းအိမ်တော်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

"အန်ထူ။ မင်းလို ဝက်ခေါင်းနဲ့ လူမိုက်ကောင်။ ဘာလို့ မင်းတို့အဖွဲ့က အရင်ဆုံး တောင်ဘက်ကို သွားရမှာလဲ။ တိုက်ပွဲတုန်းကတော့ မင်း ရဲရဲတောက် တိုက်တာ ငါမမြင်မိပါဘူးဟ။ ပစ္စည်းလုရမယ်ဆိုမှတော့ ဘာလို့ ချက်ချင်း ရှေ့ဆုံးက ထွက်လာရတာလဲ။"

"ပိစုန့်။ မင်း ဒီကိုလာခဲ့စမ်း။ ငါ မင်းကို ခုတ်သတ်ပစ်မယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုက ထိခိုက်ကျဆုံးမှု အများဆုံးပဲ၊ အဲဒါကို မင်းက ငါ့ကို တိုက်ပွဲမှာ မရဲရင့်ဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မတားနဲ့။ ဒီနေ့ ငါ သူ့အရေခွန်းကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲခွာပစ်မယ်။"

"ဒါဆိုရင် လူအသေများတာက ပိုပြီး အကျိုးပြုတာပေါ့လေ။ မင်းတို့အားလုံးက အတာမို့လို့ သေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လာစမ်းပါ၊ လာစမ်းပါ၊ ဘယ်သူမှ မတားနဲ့၊ ဒီနေ့ ငါ သူ့သွားတွေကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်..."

ပထမဆုံးအကြိမ် လုယက်ခွင့်ရမည့် အလှည့်ကို လုယူနေကြသော သေးငယ်သည့် မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခုတ်သတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် လူဦးရေမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် အရင်ဆုံး လုယက်သူက အသာစီးရမည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အကြွင်းအကျန်တွေကိုပဲ ရကြလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်၊ မိမိမျိုးနွယ်စုအတွက်နှင့် မိမိတို့ မျိုးနွယ်စု၏ ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်တော်များအတွက် ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းမှာ လုံးဝ ဆုတ်နစ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

အောက်ဘက်တွင် အဆုံးမရှိ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဟယ်ရယ်မှာလည်း ခေါင်းကိုက်ခဲလုမတတ် ခံစားနေရသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုချင်းစီက လူအင်အားနှင့် လုပ်အားများကို ပေးဆပ်ခဲ့ကြရာ၊ အကယ်၍ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျေနပ်လောက်သော အကျိုးအမြတ်များကို မရရှိပါက မလွဲမသွေ မကျေမနပ် ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မည်သို့ ခွဲဝေရမည်နည်း။ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုမကြီးကတော့ သေချာပေါက် အဓိကဝေစုကို ရရှိမည်ဖြစ်ရာ ယင်းမှာ မလွဲမသွေဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်ရှိသော ဝေစုများကိုမူ ခွဲဝေရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

မည်သူမျှ ကျိန်းအူမြို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် နောက်တန်းတွင် မကျန်ရစ်လိုကြပေ။ အကယ်၍ မည်သူမျှ မစောင့်ရှောက်ပါက၊ ထော့ရှန်းသာ ပုန်ကန်ခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ခက်ခက်ခဲခဲ ရယူထားရသော ကျိန်းအူမြို့ကြီး ပြန်လည်ကျဆုံးသွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

နောက်ချန်ထားရန် လိုအပ်ရုံတင်မကဘဲ လူအင်အား အမြောက်အမြားပါ ကျန်ရစ်နေရန် လိုအပ်ပေသည်။ အုပ်စုသုံးစုခွဲပြီး နှစ်စုက ကျန်ရစ်ကာ တစ်စုက တောင်ဘက်သို့ လုယက်ရန် သွားရမည့် အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သည်။

အငြင်းပွားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ၎င်း၏ဓားကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်သော အန်ထူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဟယ်ရယ်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ စာပွဲခုံကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲခုံမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

"တော်စမ်း။ မိမိရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်ချင်းကို ဓားနဲ့ ချိန်ရွယ်ရဲတယ်ပေါ့။ အန်ထူ... မင်းရဲ့ ဒေါသက တော်တော်ကြီးပါလား။"

ဟယ်ရယ်၏ ဒေါသထွက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ဆူညံသံများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အန်ထူသည်လည်း သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ဘီဆုန်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ပိစုန့်ကမူ သူ့ကို ရန်စသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူပြလိုက်ရာ၊ အန်ထူ၏ နားထင်မှ သွေးကြောများမှာ ဒေါသကြောင့် ထောင်တက်လာခဲ့ရတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဟယ်ရယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါတို့ အငြင်းပွားလို့ အဖြေမထွက်နိုင်မှတော့။ ဒါဆိုရင်။ ငါတို့ရဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာအတိုင်းပဲ လုပ်ကြစို့။"

"မျိုးနွယ်စု တစ်ခုချင်းစီကနေ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် လူတစ်ဆယ်စီ စေလွှတ်ရမယ်၊ ရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ အောင်နိုင်မှုအပေါ် မူတည်ပြီး အလှည့်ကျ အစဉ်အလာကို သတ်မှတ်မယ်။"

"ဘယ်သူမဆို ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလား။"

မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဟယ်ရယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကန့်ကွက်သူ မရှိတဲ့အတွက် ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

"ပိုနာ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို လာရောက်မျက်မြင်တွေ့ရှိစေဖို့အတွက် စစ်သူကြီး ထော့ရှန်းကို သွားပြီး ဖိတ်ကြားလိုက်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖခင်။"

"မင်းတို့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိပြသမှုကို ငါ မျှော်လင့်နေမယ်။"

အန်ထူက ပထမဦးဆုံး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်စီးစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုနာ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိထားသော ထော့ရှန်းသည် ပိုနာကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် လှည့်ပြန်လာခဲ့ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသော ယန်ဖူရှန်းသည် ထော့ရှန်း၏ ခက်ထန်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ပြုံးနေသော ယန်ဖူရှန်းကို ကြည့်ကာ ထော့ရှန်းက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့။ ဟယ်ရယ် ဆိုတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးက ငါတို့အပေါ် သတိမလျှော့သေးဘူးဗျ။ တောင်ဘက်က အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့ စစ်သုံ့ပန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တောင် သူက ဒီလောက်အခြေအနေအထိ သတိကြီးနေတာ။"

ယန်ဖူရှန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သူက သတိမရှိရင်လည်း လုပ်စရာနည်းလမ်း ရှိသလို၊ သူက သတိကြီးနေရင်လည်း လုပ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်း ရှိတာပါပဲ။"

"ငါတို့ မြို့ရဲ့ အတွင်းရော အပြင်ကပါ တစ်ပြိုင်တည်း မချိုးဖျက်နိုင်ရင်တောင်မှ တခြားသော နည်းလမ်းတွေ ရှိပါသေးတယ်။"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ။"

"ဒီနားကို တိုးလာခဲ့၊ ငါ ပြောပြမယ်။"

"..."

ထော့ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"ဒီလို လုပ်ဆောင်ချက်က... နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား။ အလွန် ရက်စက်လွန်းရာ ကျနေတယ်..."

ယန်ဖူရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

"ဟမ်။ ရက်စက်တယ် ဟုတ်လား။ သူတို့တွေက လေတိုက်ရင် ပြန်ပေါက်လာမယ့် ပေါင်းပင်တွေ သက်သက်ပဲဥစ္စာ။"