အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆)

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု (၄)

ကျိန်းအူမြို့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်း၌ သိုင်းပြိုင်ပွဲများ ကျင်းပရန်အတွက် မြင့်မားသော စင်မြင့်အချို့ကို ယာယီ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခံထားရသော သူရဲကောင်းများသည် သူတို့၏ ကြွက်သားများကို လှုပ်ခါပြရင်း စွမ်းရည်ပြသရန် အလွန်ပင် ထက်သန်နေကြ၏။

ဟယ်ရယ်သည် စိတ်ဓာတ်ထက်သန်တက်ကြွနေသော စစ်သည်တော်များနှင့် မျိုးနွယ်စုငယ်များမှ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ၏ နွားသိုးကဲ့သို့ ရဲရဲတောက် စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်အားရနေမိသည်။

ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ မန်လော့မျိုးနွယ်စုနှင့် ဆင်တူပြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ မျိုးနွယ်စုငယ်အသီးသီးနှင့် ပင်မမျိုးနွယ်စုတို့ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ဤမျိုးနွယ်စုငယ်များမှ ခေါင်းဆောင်များသာ အမှန်တကယ် စည်းလုံးညီညွတ်သွားကြပါက ပင်မမျိုးနွယ်စုကို ယှဉ်ပြိုင်အန်တုနိုင်သည့် အင်အားမျိုး ရှိလာနိုင်သဖြင့် ယင်းအခြေအနေမျိုးကို ဟယ်ရယ်အနေဖြင့် လုံးဝ မမြင်တွေ့လိုပေ။

ယွီဝူမျိုးနွယ်စုသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ နယ်မြေချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုငယ် အမြောက်အမြားကို ဝါးမြိုခဲ့ခြင်းကြောင့် တိုတောင်းသော ကာလအတွင်း ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ ပေါင်းစည်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ မိမိ၏ လက်ထက်တွင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် ထိုသို့ပေါင်းစည်းရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဟယ်ရယ် သိရှိသော်လည်း သူသည် ပိုနာကိုမူ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားစွာ ထားရှိလေသည်။

မိမိသားဖြစ်သူ၏ အရည်အချင်း လှည့်ကွက်များဖြင့် ထိုမျိုးနွယ်စုငယ်များကို ဖြိုခွဲခြင်း၊ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပင်မမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွတ်သွင်းခြင်းတို့ကို ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

နေမင်းသည် ကောင်းကင်အလယ်သို့ မြင့်တက်လာပြီး ပြင်းထန်သော နေရောင်ခြည်က လူတို့၏ အရေပြားကို စူးရှပူလောင်စေသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟယ်ရယ်က အမိန့်တော် ချမှတ်လိုက်သဖြင့် ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်လေတော့သည်။

မျိုးနွယ်စု သူရဲကောင်းများသည် အပေါ်အင်္ကျီများကို ချွတ်ကာ ရင်ဘတ်ဗလာဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တက်လာကြပြီး အသက်အန္တရာယ် မရှိစေရန်အတွက် သစ်သားလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ယင်းက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေပါက ရန်သူကို မိမိ၏ သွားများဖြင့်ပင် ကိုက်သတ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်ပါ တိုက်ခိုက်နေရသည့် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူမျှ အစွမ်းကုန် မထုတ်ဘဲ မနေရဲကြချေ။ အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံ ပြန်လည်အစီရင်ခံရန် မဝံ့ရဲကြတော့သလို၊ ထို့ထက်မက စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြမည့် မိသားစုဝင်များနှင့် မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများကို ရင်ဆိုင်ရန် မျက်နှာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုံးအကျော့မှာပင် ဒဏ်ရာရသူများနှင့် သေဆုံးသူများပါ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဟယ်ရယ်ကမူ အနည်းငယ်မျှ စိတ်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ဒုတိယအကျော့ကို တိုက်ရိုက် စတင်ရန်သာ အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ပြိုင်ပွဲ ဆယ်ကျော့ ပြီးဆုံးပြီးနောက် အနိုင်ရရှိသူ အများဆုံးရှိသည့် မျိုးနွယ်စုများကို တောင်ဘက်သို့ တိုက်ခိုက်ချီတက်မည့် ပထမဆုံး စစ်ကြောင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုမည် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အကောင်းဆုံးအုပ်စုမှာမူ ကျိန်းအူမြို့ကို စောင့်ကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ဒုတိယအကြိမ် ချီတက်စစ်ဆင်ရေးတွင်မှ လိုက်ပါခွင့်ရမည် ဖြစ်၏။ ရှုံးနိမ့်မှု အများဆုံးရှိသည့် အုပ်စုမှာမူ တတိယအကြိမ်မြောက် အခွင့်အရေးကိုသာ ရရှိလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်သို့ ရောက်ပါက စစ်သုံ့ပန်း ပစ္စည်းများကို မဆိုထားနှင့် ပထမနှင့် ဒုတိယစစ်ကြောင်းများက တစ်စုံတစ်ရာ ချန်ထားခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ဖမ်းဆီးရမိသည့် အမျိုးသမီးများမှာ သူတစ်ပါး သုံးစွဲပြီးသား အရာများသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

စင်မြင့်ထက်မှ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ပြီးနောက် ထော့ရှန်းသည် သူ၏ဘေးနား၌ ရှိနေသော ယန်ဖူရှန်းကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အသာတို့ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ထင်တာတော့ ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ငါတို့ကို ဒီတိုက်ပွဲလာကြည့်ခိုင်းတာက သူတို့ရဲ့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဘယ်လောက် ရဲရင့်သစ္စာရှိလဲဆိုတာ ကြွားဝါချင်လို့သက်သက်ပဲလား။"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူတို့မှာ ရဲစွမ်းသတ္တိ တော်တော်လေး ရှိကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ ပျမ်းမျှလောက်ပဲ ရှိတာပါ။ သူတို့က စည်းကမ်းမရှိတဲ့ စစ်သည်တွေ၊ လူစုလူဝေး သက်သက်ပဲ။ အကယ်၍ သူတို့မှာ လူအင်အားသာ မများဘူးဆိုရင် ဒီလိုအောက်တန်းစားတွေက ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ဖို့ ထိုက်တန်ပါ့မလား။"

ယန်ဖူရှန်းက ထော့ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားဆိုသည်။ "ဒီလုပ်ရပ်က သူတို့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသပြီး ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်တဲ့ သဘော ရှိတာတော့ သေချာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိကရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဟယ်ရယ်က အကျိုးအမြတ်တွေကို ဦးဦးဖျားဖျား 'စားခွင့်ရမယ့်' လူတွေကို ရွေးချယ်ဖို့ ဒီပြိုင်ပွဲကို စတင်ခဲ့တာပါ။ ဒါက တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပဲလေ၊ နိုင်တဲ့သူက သဘာဝအတိုင်း ပျော်ရွှင်ရမှာဖြစ်ပြီး ရှုံးတဲ့သူကလည်း အငြိုးအတေး ထားရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မိမိရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေထဲမှာ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်မအဖွဲ့က တစ်ယောက်မှ မပါဝင်ပါဘူး။ ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ငါတို့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး သတိပေးနေတာကတော့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပင်မအဖွဲ့ထဲကို ဝင်ရောက်မှသာ ဤလူအုပ်ကြီးနဲ့ အစာလုစရာ မလိုဘဲ နေနိုင်မယ်ဆိုတာပဲ ဖြစ်တယ်။"

"သူက ငါတို့ကို ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် မပေးဘဲ ဘေးကနေ ကြည့်ရှုဖို့သက်သက်ပဲ ဖိတ်ကြားခဲ့တာမို့လို့ တောင်ဘက်ကရရှိမယ့် စစ်သုံ့ပန်း အကျိုးအမြတ်တွေဟာ ငါတို့နဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ သတိပေးနေတာပဲပေါ့။"

ယင်းကို ကြားရသောအခါ ထော့ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောမိသွားသည်။ ဟယ်ရယ်ဆိုသည့် ဤမြေခွေးအိုကြီးသည် အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပြီး ဉာဏ်ပညာမကြီးမားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အတွင်းစိတ်၌ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အကြံအစည်နှင့် လှည့်ကွက် အမြောက်အမြား ရှိနေပေသည်။

အနိုင်ရရှိသူများကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ဟယ်ရယ်က ပိုနာကို တောင်ဘက်သို့ ချီတက်မည့် ပထမဆုံး စစ်ကြောင်းကို စတင်ဖွဲ့စည်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အဝေးမှ ပြုံးပြရင်း နှုတ်ဆက်နေသော ယန်ဖူရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ယန်ဖူရှန်းသည် မိမိ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားကြောင်း သူသိရှိလိုက်၏... ထို့နောက် မြို့တော်၏ တောင်ဘက်တံခါးမကြီး ပွင့်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ဆူညံကာ အောင်ပွဲခံနေကြသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ စစ်တပ်ကြီးသည် အလုံးအရင်းဖြင့် တိုးထွက်သွားကြလေတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် လောဘဇောများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။ စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့ ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းထားခဲ့ရသော ကိလေသာရမ္မက်နှင့် လောဘဆန္ဒများကို နောက်ဆုံးတွင် လွတ်လပ်စွာ ဖော်ထုတ်ခွင့် ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုနာသည် မိမိမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ရူးသွပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်မိသွားသည်။ တစ်တပ်လုံးသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သောင်းကျန်းနေပြီး ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲနေချေပြီ။ အကယ်၍ ဤသားရဲတိရစ္ဆာန်ကို ငြိမ်သက်သွားစေချင်ပါက လုံလောက်သော အသွေးအသားများကို စားသောက်ဝါးမြိုခွင့် ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသားရဲကို အစာကျွေးရန်အတွက် လော့နန်နိုင်ငံမှ ပြည်သူများ၏ အသက်ပေါင်း မည်မျှအထိ စတေးရမည်ကို မသိနိုင်သလို၊ ဒုက္ခပေါင်း မည်မျှအထိ ခံစားကြရမည်ကိုလည်း မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

ပိုနာသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို သနားကရုဏာ သက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက်မက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်ရှိ လော့နန်ပြည်သူများသည် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးရခြင်းအတွက် မည်သူက စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ နေပါမည်နည်း။

ထို့ပြင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွင် လူဦးရေ ကျဲပါးလှသဖြင့် ပိုနာ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လုံးဝ မလုံလောက်ချေ။ ဤစစ်ဆင်ရေးသည် ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူငယ်အားလုံးနီးပါးကို စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြေကုပ်မြဲမြံစေရန်အတွက် လော့နန်ပြည်သူများ၏ ထောက်ခံအားပေးမှုမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို လွန်လွန်ကဲကဲ ဖျက်ဆီးနှိပ်စက်ပစ်ရန် သူ မလိုလားပေ။

စစ်တပ်ကြီးသည် နေ့တစ်ဝက်ခန့် ချီတက်ခဲ့ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့နေသော ကျေးရွာများနှင့် မြို့ငယ်အချို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ ပိုနာသည် ထိုအခြေအနေကို အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ ကျိန်းအူမြို့ ကျဆုံးသွားသည့် သတင်းကို မည်သူမျှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မြောက်ဘက် ခံတပ်ကြီး ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း ပြည်သူများ သိရှိပါက စစ်ပွဲဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် အလျင်အမြန် မတိမ်းရှောင်ကြလျှင်သာ ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။

လော့နန်နိုင်ငံ၏ ထူးခြားသော မျိုးစိတ်ဖြစ်သည့် ခြေတိုမြင်းကို စီးနင်းထားသော ကင်းထောက်စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပိုနာထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

"မျိုးနွယ်စု သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး။ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ကြည့်ရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် သုံးရက်လောက်ကတည်းက ထွက်ခွာသွားတာ ဖြစ်ရပါမယ်။"

ယင်းကို ကြားရသောအခါ ပိုနာသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။ နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ဟူသော ကာလသည် စစ်တပ်တစ်ခုအတွက် အဝေးကြီးအထိ ချီတက်ရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ စစ်ဘေးရှောင်နေကြသည့် သာမန်အရပ်သား အုပ်စုတစ်စုအတွက်မူ ဝေးဝေးလံလံသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့်အတူ သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာပစ္စည်းများနှင့် ရိက္ခာများကို သယ်ဆောင်လာရသဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးနေပေလိမ့်မည်။

"မြင်းစီးနိုင်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး ဆက်လက် ရှာဖွေစမ်း။ သူတို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တဲ့ လမ်းကြောင်းနောက်ကို မိအောင် ခြေရာခံလိုက်ပါ!"

"မှန်လှပါ။"

ကင်းထောက်စစ်သည် ဒုန်းစိုင်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပိုနာသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ထိုလူများသာ ဖမ်းဆီးခံရပါက ဧကန်မုချ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများသည် သေချင်လျှင်ပင် လွယ်လွယ်ကူကူ သေခွင့်ရရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

...တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရှည်လျားလှသော စစ်ဘေးရှောင်လူအုပ်ကြီးသည် အသည်းအသန် ခရီးနှင်နေကြ၏။ လူဦးရေ နှစ်ထောင်နီးပါး ပါဝင်သော ဤစစ်ဘေးရှောင်အုပ်စုသည် ယခုအခါတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးဒေါခနဲ ထွက်နေကြပြီး ညည်းညူသံများ၊ ကလေးငယ်များ၏ ငိုယိုသံများနှင့်အတူ ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့မှ လူငယ်များ၏ အလျင်စလို တိုက်တွန်းနှိုးဆော်သံများ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

မျက်ခုံးထူထူနှင့် ထွားကျိုင်းသန်မာကာ ကြံ့ခိုင်သော အရပ်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်သည် သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သစ်သားလှံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလောက်အောင် နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေသည့် စစ်ဘေးရှောင်ယာဉ်တန်းကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်ခုံးထူထူနှစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။

သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး မိမိဘေးနားရှိ ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားသော အပေါင်းအဖော်အချို့ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစမ်း။ သွားပြီး သူတို့ကို ခရီးအရှိန်မြှင့်ဖို့ ထပ်ပြီး တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်ကြဦး။"

"အစ်ကိုပုလော့... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းပြီးပါပြီဗျာ။ ဒီပျင်းရိတဲ့ လူတွေက လုံးဝ နားမထောင်ကြဘူး။ ဟွန်း။ သူတို့က စစ်ပွဲရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေကို မကြုံတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ။ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီလောက် မောပန်းနွမ်းနယ်တာက ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ။"

ပုလော့က စကားပြောသူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်လိုက်သည်။

"စကားများမနေနဲ့။ အမြန်သွားစမ်း။"

ထိုလူငယ်အနည်းငယ်သည် မချင့်မရဲဖြင့် လူစုခွဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ပုလော့သည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လက်ရှိ စစ်ဘေးရှောင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ ဆီလျော်မှုမရှိဘဲ သားနားထည်ဝါလှသည့် မြင်းရထားတစ်စီးထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ပုလော့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို လွယ်ထားသည့် ရထားမောင်းသူ အစေခံသည် မြင်းရထားကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်၏။

မြင်းရထား၏ လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ ပိန်ချုံးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ပုလော့ကို ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပုလော့... ငါတို့တွေ ဒီထက် ပိုပြီး မြန်မြန် မသွားနိုင်တော့ဘူးကွယ်။ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အနားမရဘဲ ခရီးနှင်လာခဲ့ရတာဆိုတော့ လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ။"

ပုလော့သည် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မြင်းရထား၏ နောက်ကွယ်မှ ဆွဲယူလာသော သေတ္တာကြီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စားမင်း... မလိုလားအပ်တဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ။ ဝူချီမြို့ကို ရောက်ရှိဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ရိက္ခာတွေကိုပဲ ချန်ထားပါတော့။"

"ပြီးတော့ ခြေလှမ်းနှေးကွေးနေတဲ့ လူတွေကိုလည်း... စွန့်ပစ်ခဲ့လိုက်ပါ။"

"အကယ်၍ ငါတို့ ခရီးအရှိန်မမြှင့်ရင်၊ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက လူရိုင်းဓားပြတွေ ငါတို့နောက်ကို မိအောင် လိုက်လာခဲ့ရင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။"

မြို့စားမင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လန့်ဖျန့်သွားပြီး သူ၏ ဆံပင်ဖြူ ဖွေးဖွေး ခေါင်းကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးကွယ်။ ဒီအဖိုးကြီးက မိမိရဲ့ ပြည်သူတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ပြေးရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ ခရီးနှင်လာတာ သုံးရက်တောင် ရှိနေပြီပဲ။ ထိုယွီဝူ လူရိုင်းဓားပြတွေက ငါတို့နောက်ကို မိအောင် လိုက်နိုင်ပါ့မလား။"

ထိုသေတ္တာကြီးများထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာပတ်လုံး သူ အပတ်တကုတ် စုဆောင်းထားခဲ့သော အဖိုးတန် ရတနာပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်းတို့ကို လွှင့်ပစ်ရန် လုံးဝ လက်မနှမြောနိုင်ချေ။ ပြည်သူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ၎င်းတို့ကို အတူတကွ ခေါ်ဆောင်သွားရမည် ဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့၍ မရချေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသူများအားလုံးသည် မိမိထံတွင် ငွေကြေးများစွာ အကြွေးတင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လူအများအပြားမှာ မိမိကိုယ်ကို သူ့ထံတွင် ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချထားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤသူများအားလုံးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းစိမ်ဥစ္စာများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ပုလော့သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မြို့စားမင်းကို ခေတ္တမျှ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ။ ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။"