အခန်း ၅၇

အခန်း (၅၇)

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု (၅)

ပုလော့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားသော မြို့သူကြီး၏ မြင်းရထားကို ကြည့်ရင်း သူ၏အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အပေါင်းအဖော် ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

မိမိဘေးနားတွင် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသော အပေါင်းအဖော်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ မည်သူမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမြေခွေးအိုကြီး မြို့စားမင်းက လူလည်မဟုတ်ဘူး၊ သူက တကယ်ကို ဉာဏ်ဖျင်းပြီး အူတူတူအတတပဲ၊ အခုလို အချိန်အထိ ငွေကြေးအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတုန်း။"

"သူ့ရဲ့ ခွေးဦးနှောက်က ခရိုင်ဝန်က သူ့ထက်အရင် ကြိုတင်တိမ်းရှောင်သွားပြီဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မတွက်ခဲ့ဘူး။ သူက ဘယ်အရာက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မခွဲခြားတတ်ဘူး။"

ဝါကြန့်ကြန့် မျက်နှာနှင့် တြိဂံပုံစံ မျက်ဝန်းများ ရှိသည့် လူတစ်ယောက်က လက်ထဲမှ သစ်သားလှံကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ သူတို့နဲ့အတူ အသေမခံနိုင်ဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ သူတို့ကို လုယက်ပြီး ထွက်ပြေးကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ပြီးတော့ အဲဒီမြေခွေးအိုကြီးရဲ့ အိမ်က အမျိုးသမီး အနည်းငယ်ကလည်း မဆိုးလှဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ မထွက်ခွာခင် ပျော်ပါးသွားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ပုလော့က ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ပြီး ငေါက်လိုက်သည်။

"ဇန့်စုန်း။ မြို့စားမင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က အသုံးမကျဘူးဆိုပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ လူငယ်တွေကွ။ ဒါ့အပြင် မြို့စားမင်းရဲ့ မြင်းရထားကို မောင်းတဲ့ကောင်ကလည်း သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ သတိထားမိတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရလိုက်တာကတောင် ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

ပုလော့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ တောင်ဘက်ကို စစ်ဘေးရှောင်ရင်း လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြတာ။ ငါ မင်းတို့ကို အသက်ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစရှာပေးချင်လို့ ခေါ်လာခဲ့တာ။ အမျိုးသမီးတွေကြောင့်နဲ့ လူအနည်းငယ် ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ။"

ဝါကြန့်ကြန့်မျက်နှာနှင့် လူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး... ရိက္ခာမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ အဝေးကြီး မသွားနိုင်ဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တာကလည်း စားစရာတစ်ခုခု ရဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။"

ပုလော့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငတုံး။ ငါတို့ ဗြောင်မလုရဲရင် ခိုးလို့မရဘူးလား။ ဒီည မှောင်တိုက်ထဲမှာပဲ ငါတို့ ရိက္ခာအချို့ကို ခိုးယူပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြမယ်။ အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်ဘူး၊ နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီး။"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။"

လူငယ်များသည် တစ်ဦးတစ်ပေါက် အသီးသီး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။

ပုလော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ယွီဝူမျိုးနွယ်စု သိမ်းပိုက်ထားသော ကျိန်းအူမြို့၏ မြောက်ဘက်နယ်မြေမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များအားလုံးသည် ခရီးလမ်းတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့ ဆယ်ယောက်ကျော်သာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိန်းအူမြို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့၏ သိုင်းပညာအပေါ် အခြေခံကာ လမ်းစရိတ်အားလုံးကို ရောင်းချပြီး အဝတ်အစားသစ်အချို့ ဝယ်ယူခဲ့ကြကာ တရားမဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအချို့ကို လုပ်ကိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြောက်ဘက်မှ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

လမ်းခရီးတွင် သူတို့သည် မြို့စားမင်း၏ ယာဉ်တန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ အင်အားကြီးမားလှပြီး ကိုယ်ရံတော် တစ်ရာကျော် ပါဝင်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပါက အနိုင်ရရှိရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိရှိသောကြောင့် သူတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် မြို့စားမင်းသည် ဤမျှအထိ ဉာဏ်ဖျင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။ ဤအရာကို တွေးမိရင်း ပုလော့သည် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

လူအချို့မှာမူ မည်မျှပင် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားပါစေ ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ထိုငွေကြေး၊ ရိက္ခာများနှင့် ပျိုမေလေးများအတွက်မူ နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

သူ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အခြေအနေများအရ အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီးများသာ ထိုယွီဝူ လူရိုင်းဓားပြများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက၊ အို... သူတို့ ခံစားရမည့် ဒုက္ခဝေဒနာများကို မည်သို့ပင် ဖော်ပြရမည်မသိနိုင်တော့ချေ။

ရွေ့လျားနေသော ယာဉ်တန်းကြီးနှင့် ကိုယ်စီကိုယ်ငှ လျှို့ဝှက်အကြံစည်များ ရှိနေကြသော ပြည်သူများသည် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကုန်းကမူငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် မြင်းတစ်စီးနှင့် ရပ်ကြည့်နေသော လူရိပ်တစ်ခုကို သတိမထားမိကြချေ။ ထိုသူသည် သူတို့ကို လောဘဇောများ၊ တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ခါးမှ သားရေရေအိတ်ကို ဖြုတ်ကာ အငမ်းမရ သောက်လိုက်ပြီးနောက် မေးစေ့မှ ရေများကို သုတ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ ပြန်လည်သတင်းပို့နိုင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရေကို ချွေတာရန် မလိုတော့ချေ။ သူသည် မြင်းကို လှည့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ညမှောင်ရိပ်သည် ကမ္ဘာမြေကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာသောအခါ ရွေ့လျားနေသော ယာဉ်တန်းကြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ မီးဖိုများ ဆောက်လုပ်လိုက်ကြပြီး အစားအစာများ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့အသက်များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

ပုလော့သည် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို စုဝေးရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ယာဉ်တန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ အချင်းချင်း နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်း အစားအသောက် လာရောက်ပြင်ဆင်ပေးသည့် ရွာသူလေးများကို စနောက်ရန်ပင် အားလပ်နေကြသေးသည်။

ဤလူအုပ်စုကို ကြည့်ပြီး ပုလော့သည် အလွန်အမင်း အထင်သေးမိသွားသည်။ သူနှင့် သူ၏လူများသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သူစိမ်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ထိုသူများက အနည်းငယ်မျှပင် သတိဝီရိယ မရှိကြချေ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် သေထိုက်လှပေသည်။

အဝစားသောက်ပြီးနောက် လူနည်းစုသည် မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ယာဉ်တန်းလုံး တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ကလေးငယ်များ၏ တစ်ခါတစ်ရံ ငိုယိုဆူညံသံများသာ ထွက်ပေါ်တော့သည်။

ပုလော့သည် ကောင်းကင်ထက်မှ လင်းထိန်နေသော လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိဘေးနားရှိ ညီအစ်ကိုများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ငါးနာရီကြာရင် ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမယ်။ ဇန့်စုန်း... မင်း မအိပ်ဘဲ အချိန်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ ကျန်တဲ့လူတွေ အနားယူကြ။ မှတ်ထားဦး။ ရိက္ခာတွေယူတဲ့အခါ လောဘမကြီးကြနဲ့။ စားလောက်ရုံပဲ ယူကြ။"

လူအနည်းငယ်က သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အရုဏ်ဦး ကျရောက်ခါနီး အချိန်တွင် ဇန့်စုန်းက ပုလော့နှင့် ကျန်ရှိသူများကို နှိုးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သူတို့အားလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ၊ လှုပ်ရှားကြစို့။"

ပုလော့သည် သူ၏အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာစေရန် မျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ သတိရှိကြစမ်း။ သွားကြမယ်။"

လူအနည်းငယ်သည် ရိက္ခာများ သိုလှောင်ထားရာ နေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ခြေဖွနင်းကာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။ ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရိက္ခာများ ရှိရာနေရာကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရိက္ခာလှည်းကို မှီကာ သစ်သားလှံများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော လူငယ်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုလော့၏ မျက်နှာက ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဇန့်စုန်းကို အချက်ပြ အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ပျော်နေသော ကိုယ်ရံတော်များထံသို့ လျှောက်သွားကာ ခါးမှ ဓားမြှောင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရန်သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်ကြသည်။

မိမိရှေ့မှောက်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ဒေါသမာန်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြူးကျယ်နေသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ပုလော့သည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တောက်... ဒီအစုတ်ပလုတ် ကမ္ဘာကြီးက လူအချင်းချင်း ပြန်လည်ဝါးမြိုဖို့ ဖိအားပေးနေတာပဲ။

ရုပ်အလောင်းနှစ်ခုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားပြီးနောက် အဖွဲ့သားများသည် သူတို့၏ ကျောပိုးအိတ်များထဲသို့ ရိက္ခာများကို စတင်ဖြည့်တင်းကြတော့သည်။ နောက်ထပ် သယ်ဆောင်ရန် မတတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ပြတ်သားစွာဖြင့် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုလူနည်းစုသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်လှမ်းရသေးခင် ညမှောင်ထုထဲတွင် အလွန်စူးရှလှသော မြင်းခွာသံများနှင့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပုလော့နှင့် ကျန်ရှိသူများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်သည်းလှသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ပုလော့သည် ဆွံ့အမှင်တက်နေဆဲဖြစ်သော မိမိ၏ အပေါင်းအဖော်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ကာ အသံနှိမ့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြေးကြစမ်း။ ဟိုငတုံးတွေ အဲဒီမှာ ရှိနေတော့ ဘယ်သူမှ ငါတို့နောက်ကို လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အမြန်ပြေး။"

လူအုပ်စုသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်လုကာ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

ယာဉ်တန်းအတွင်းရှိ သတိရှိသော အချို့လူများသည် နိုးထလာကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြတော့သည်။

"နိုးကြပါဦး။ ယွီဝူလူမျိုးတွေ ရောက်လာပြီဗျို့။ နိုးကြပါဦး။"

"မအိပ်ကြနဲ့တော့။ ပြေးကြစမ်း။"

အိပ်ပျော်နေသော ပြည်သူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လန့်နိုးလာကြပြီး တစ်စခန်းလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် မိမိတို့အဖွဲ့အား ရန်သူက ရိပ်မိသွားကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆက်လက်ပုန်းကွယ်မနေတော့ဘဲ စစ်ဘေးရှောင်လူအုပ်ကြီးအကြား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။

မြို့စားမင်းသည် သူ၏မြင်းရထားထဲမှ ထွက်လာပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စခန်းနှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော ယွီဝူလူမျိုးများကို ကြည့်ကာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများနှင့် နောင်တတရားများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သေခါနီးအချိန်သို့ ရောက်မှသာ သူသည် ငွေကြေးအပေါ် ဤမျှအထိ လောဘမကြီးသင့်ကြောင်း အမှန်တကယ် သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မြင်းရထားကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲတင်ကာ မြင်းရထား၏ အမိုးပေါ်သို့ ခဲယဉ်းစွာ တက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မလန့်ကြနဲ့။ လျှောက်မပြေးကြနဲ့။ ယွီဝူလူမျိုးတွေက မြင်းစီးလာတာကွ။ မင်းတို့ရဲ့ ခြေနှစ်ချောင်းက မြင်းရဲ့ ခြေလေးချောင်းကို ကျော်နိုင်ပါ့မလား။ လက်နက်တွေကို ကိုင်စွဲကြစမ်း။ သူတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်ကြ။ မင်းတို့ရဲ့ ဇနီးမယားတွေနဲ့ သားသမီးတွေက မင်းတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေကြတယ်။"

မြို့စားမင်း၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသောအခါ ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လူငယ်များနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသည် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။ ဤလူအုပ်စုသည် မြို့စားမင်း၏ အမိန့်ကို နာခံတတ်ကြသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဦးနှောက်က အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော နာခံမှု အလေ့အထကြောင့် ဗီဇအရ အလိုအလျောက် နာခံမိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြို့စားမင်းသည် မြင်းရထားအမိုးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ငန်းတောင်ပုံစံ ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေကာ လျှော်တေအဝတ်အစား ဆင်ယင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏မြင်းရထားကို မောင်းနှင်ပေးသည့် အစေခံပင် ဖြစ်၏။ မြို့စားမင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ထိုသူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျန်းဟွိုင်။ မင်းတို့ ကျင်းလူမျိုးတွေက ကျေးဇူးသိတတ်တယ်မဟုတ်လား။ မင်း ငါ့ထံမှာ ဆယ်နှစ်ပတ်လုံး အစေခံပါ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ အခု ငါ့ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကတိပေးနိုင်မလား။"

ကျန်းဟွိုင်သည် သူ၏ငန်းတောင်ဓားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ သိန်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှုများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ သူက မြို့စားမင်းကို လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို မေ့ပျောက်လို့ မရပါဘူး။ ကျင့်ပြည်နယ်ရဲ့ ကျန်းမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်က ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဲ့ပြီး မတရားတဲ့အမှုကို မလုပ်ပါဘူး။ မြို့စားမင်းမှာ ဘယ်လိုတောင်းဆိုချက်ပဲရှိရှိ ကျွန်တော် ကျန်းဟွိုင်အနေနဲ့ မြို့စားမင်းအတွက် အသက်ကိုပင် စတေးဝံ့ပါတယ်။"

ယင်းကို ကြားရသောအခါ မြို့စားမင်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ မိမိ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြင်းရထားထံသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပြီး လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျကာ ငိုယိုနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ကို ကျန်းဟွိုင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ မြင်းရထားထဲမှ ပိုးထည်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူကာ ကျန်းဟွိုင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ကျန်းဟွိုင်... ငါ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားကလည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ သူက ငါ့အတွက် ဒီမြေးမလေးတစ်ယောက်ပဲ ချန်ထားခဲ့တာ။ မင်းလည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူးဆိုတော့ ဒီနေ့ ငါ သူမကို မင်းထံ အပ်နှံခဲ့ပါရစေ။ ဒီအထုပ်ထဲမှာရှိတဲ့ ရွှေငွေရတနာတွေက သူမရဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ မင်း သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်နော်။"

စကားအဆုံးတွင် မြို့စားမင်းသည် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

"နာလီ... ငါ့ရဲ့ မြေးလိမ္မာလေး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျန်းဟွိုင်က မင်းရဲ့ ခင်ပွန်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟွိုင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြို့စားမင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ရိုက်ချကာ မိမိကို ဖက်တွယ်ပြီး ငိုယိုနေဆဲဖြစ်သော ထိတ်လန့်နေသည့် မိန်းကလေးကို သတိမေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားကာ မြင်းရထားနှင့် မြင်းများကို ချည်နှောင်ထားသည့် ဇက်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ ခွစီးကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ အချိန်ဆွဲခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပြတ်သားပြီး ထိရောက်လှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်တွင် အချိန်သည် အသက်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။