အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉)

ချေမှုန်းခြင်း (၁)

ကျိန်းအူမြို့အတွင်း၌ ယန်ဖူရှန်းသည် သူ၏အစေခံများ ခြံရံလျက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အရက်သောက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း အရက်ရှိန်ကြောင့် နီရဲနေလေသည် ။

"အရက် နောက်တစ်အိုး ထပ်ယူခဲ့စမ်း။"

ဟင်းပွဲများ လိုက်လံချပေးနေသော စားပွဲထိုးလုလင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှမ်း၍ ထူးလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး လူကြီးမင်း"

သူသည် ဘေးစားပွဲသို့ ဟင်းပွဲများ အမြန်ချပေးပြီးနောက် အရက်တစ်အိုး ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်းအတွက် အရက်ရပါပြီ။"

စားပွဲထိုးလူငယ်က အရက်အိုးကို ချပေးလိုက်စဉ်မှာပင် ယန်ဖူရှန်းသည် လင်ဗန်းအောက်မှတစ်ဆင့် လိပ်ထားသော စာရွက်ငယ်တစ်ရွက်ကို စားပွဲထိုး၏လက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်ပေးလိုက်သည် ။

သူ၏အမူအရာမှာ အရက်မူးနေသည့်အတိုင်း အာရုံဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ရာ ဘေးရှိအစေခံများပင် သူ၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကို သတိမထားမိလိုက်ကြချေ ။

စာရွက်ငယ်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သော စားပွဲထိုးလူငယ်သည်လည်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ဧည့်သည်များကို လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေများ လိုက်လံငှဲ့ပေးရင်း ဆက်လက်ဧည့်ခံနေခဲ့သည်။

စားသောက်ဆိုင်၏ အရက်များ သိုလှောင်ရာ မြေအောက်ခန်းအတွင်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ဝေကျွယ်သည် ယန်ဖူရှန်း၏ လျှို့ဝှက်စာကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုနေလေသည် ။

စာကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ထုတ် ဖတ်ရှုပြီးနောက်၊ သူသည် နန်ယန်စီရင်စုသို့ ပေးပို့ရန် လျှို့ဝှက်စာအသစ်တစ်စောင်ကို ပြန်လည်ရေးသားကာ သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ထင်းခုတ်သမားအသွင် ဆင်ယင်ထားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် လူတစ်ဦးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည် ။

"နန်ယန်စီရင်စုကို အမြန်ဆုံး သွားချေ။ ဒီလျှို့ဝှက်စာကို သခင်ကြီးလက်ထဲကို အရောက်ပေးအပ်ရမယ်၊ မှတ်ထားစမ်း။ မင်း သေရင်သေပါစေ၊ စာကတော့ လုံးဝ ပျောက်ပျက်လို့မဖြစ်ဘူး။"

ထိုလူသည် လျှို့ဝှက်စာကို ယူကာ သူ၏ ဝါးခမောက်အတွင်းခံအနားသတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး "အမိန့်အတိုင်းပါ။" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

"သွားတော့။"

ထို့နောက် သူသည် မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ စားဖိုမှူးအသွင် ဆင်ယင်ထားသော အခြားလူတစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မြို့ထဲက ညီအစ်ကိုတွေကို အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီး ဘယ်အချိန်မဆို လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောလိုက်။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

ဝေကျွယ်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူအားလုံးကို ထွက်သွားစေပြီးနောက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကျိန်းအူမြို့၏ မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားစေရန် သေသေချာချာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေတော့သည် ။

သူသည် အလွန်တရာ ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားနေရ၏။ ဝမ်ကျင်းသည် ဤကြီးလေးသော တာဝန်ကို သူ့အပေါ်သို့ ပုံအပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် ခဏတာမျှပင် စိတ်မလျှော့ရဲချေ ။

ရာက္ခသဂိုဏ်းဝင်များကို ကယ်တင်ကာ ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့သော ဝမ်ကျင်း၏ အသက်ကယ်ကျေးဇူး၊ ကလဲ့စားချေနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်၊ ထို့အပြင် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ရာက္ခသဂိုဏ်းဝင်များထက် မနိမ့်ကျသော ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည် ရှိသည့် လူကျဲကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းရင်းများကြောင့် ဝေကျွယ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ဖျက်မိပြီး မျက်နှာသာပေးမှုကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် အမှားအယွင်းမရှိစေရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည် ။

ထိရောက်သော ထောက်လှမ်းရေးကွန်ရက်ကို အမှီပြု၍ လျှို့ဝှက်စာသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည် ။

ဝမ်ကျင်းသည် လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှလောက် ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆွတ်ခူးရိတ်သိမ်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

ဆင့်ခေါ်ခြင်းခံရသော စီမာယီ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဝမ်ကျင်းသည် လျှို့ဝှက်စာကို ကိုင်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည် ။

"စီမာယီ... အခုအချိန်မှာ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ အဓိကအင်အားစုတွေအားလုံးက ကျိန်းအူမြို့ထဲနဲ့ ကျိန်းအူမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရှိနေကြတာ ။ ငါတို့ဘက်က ဝန်ယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ နယ်မြေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းကာ ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရုံပဲ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... လိုအပ်ချက် ဒါမှမဟုတ် မပြည့်စုံတာမျိုး ရှိသေးလား။"

စီမာယီသည် ဝမ်ကျင်းထံမှ လျှို့ဝှက်စာကို လှမ်းယူဖတ်ရှုပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည် ။

"အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အခုချက်ချင်း စစ်သည်တွေ စေလွှတ်မယ်ဆိုရင် အချိန်အခါက သိပ်ပြီးတော့ မမှန်ကန်သေးပါဘူး သခင်ကြီး။"

"ပထမအချက်ကတော့... ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွေဟာ မြို့ပြင်ကို အခုမှ စတင်ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်နေတာဖြစ်လို့ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူလူထုအပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကျည်းမှုနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေကို လုံလောက်အောင် မဖန်တီးရသေးပါဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နှိမ်နင်းပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုနဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။"

"ဒုတိယအချက်ကတော့... ကျိန်းအူမြို့ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပေမယ့် ဒီသတင်းဟာ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ဆီကို အခုမှ ရောက်ရှိသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ချီယန်နဲ့ အခြားလူတွေလည်း ရောက်မလာသေးပါဘူး ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်ရမှာဖြစ်လို့ ဒီအချက်ကို အကြောင်းပြပြီး လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ တောင်းဆိုဖို့အတွက်ကတော့ စစ်တပ်စေလွှတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။"

"တတိယအချက်ကတော့... သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး ဝန်ယွမ်ရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုနဲ့အတူ ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ကာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လော့နန်နိုင်ငံ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်သင့်ပါတယ် ။ ဒါမှသာ သခင်ကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါကို ပိုမိုမြှင့်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ် ။"

"စတုတ္ထအချက်ကတော့... ဂိုဏ်းချုပ် ဝေကျွယ်ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေသေးတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိပါတယ် ။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ လူအင်အားတွေ ဆက်လက်ဖြည့်တင်းပေးဖို့ လိုအပ်သလို၊ ဘေးကင်းလုံခြုံစေဖို့အတွက် ကျိန်းအူမြို့ထဲကို တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အမြောက်အမြား ထပ်မံစေလွှတ်ပြီး အသွင်ယူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခိုင်းသင့်ပါတယ်။"

"ပဉ္စမအချက်ကတော့... ယန်ဖူရှန်းနဲ့ ထော့ရှန်းတို့ကို စိတ်အေးစေဖို့အတွက် လူလွှတ်ပြီး ထပ်မံ ကတိပြုခိုင်းရပါမယ်။ သူတို့ကို ရာထူးအာဏာတွေ ကတိပေးနိုင်သလို ကျိန်းအူမြို့ဟာ မကြာခင် ဖရိုဖရဲဖြစ်တော့မယ့် အခြေအနေကို အကြောင်းပြပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို မဟာကျင်းနိုင်ငံထံ ခေါ်ဆောင်လာရပါမယ်။ သူတို့မှာ ဆုတ်ခွာစရာ လမ်းမရှိသလို၊ သစ္စာဖောက်ရမယ့် အကြောင်းရင်းလည်း မရှိဘူးဆိုပေမယ့် ပြင်ဆင်မှုတွေ ပိုလုပ်ထားလေလေ အောင်မြင်မှု အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေ ဖြစ်ပါတယ်။"

စီမာယီ တင်ပြလာသော ဤအချက်ငါးချက်ကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မျက်လုံးများကို မှေးပိတ်ကာ အကြံပြုချက်များကို အသေအချာ စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်ရာ ပြောသမျှအရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် စီမာယီ၏ မဟာဗျူဟာမြောက် တွေးခေါ်ပုံမှာ အဓိကအားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး စေ့စပ်သေချာလှရာ ဝမ်ကျင်း၏ အကြိုက်နှင့် အလွန် ကိုက်ညီနေပေသည်။

ဝမ်ကျင်းအတွက်မူ တည်ငြိမ်မှုရှိခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။ သူ၏ ရွှေလက်ချောင်း စွမ်းရည်နှင့်အတူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်သာ တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်သွားမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် အနှေးနှင့်အမြန် သူ၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး စည်းကမ်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်မည်ဆိုပါက စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းသော်လည်း အရင်းအမြစ်များစွာ ပိုမိုလိုအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ရွှေနှင့် ငွေကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များသည် ပြန်လည် ပြည့်လာသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် အရင်းအမြစ်များ ခန်းခြောက်သွားမည့်အပြင် သူရရှိမည့်အရာမှာလည်း စစ်မီးနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြေရိုင်းပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကံမကောင်းပါက၊ သူသည် သာမန်ထက်ထူးကဲသော ကိုယ်ပိုင်သိုင်းပညာ စွမ်းအားရှိသည့် ကန်ချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပင် ခံရနိုင်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကန်ချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သိပ်မရှိသော်လည်း တိတ်တဆိတ် မည်မျှရှိနေမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး၏ ဒေါသကို ဆွပေးမိပြီး ကန်ချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများစုပေါင်းကာ လာရောက်လုပ်ကြံကြပါက သူ၏ လက်ရှိအင်အားနှင့် ခုခံနိုင်ရန် မသေချာချေ။

တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်းသည် မလိုအပ်သော ဒုက္ခများနှင့် အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့်အပြင် အရင်းအမြစ်များကိုလည်း ပိုမိုချွေတာနိုင်ပေသည်။

စီမာယီသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တန်းစစ်ဗျူဟာမြောက် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောရပေမည်။ သူသည် စိတ်ကူးတစ်ခုအတွင်းမှာတင် ဤမျှလောက် များပြားလှသောအချက်များကို တွေးတောနိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်ပင် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်သူများကိုသာ လွှဲအပ်ကိုင်တွယ်စေရမည် ဖြစ်သည်။

အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်တော့သည်။

ပထမဦးစွာ စစ်တပ်နေရာချထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် စီရင်စုမြို့တော်ရှိ စနစ်မှ ဆင့်ခေါ်ထားခြင်းမဟုတ်သော ကျန်ရှိသည့် စစ်သည်အားလုံးကို ယွဲ့ဒေသသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများတွင် ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများ ရှိလာမည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်ရာ၊ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏အပေါ် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သစ္စာစောင့်သိသော စနစ်စစ်သည်များ အကျအဆုံးများမည်ကို မလိုလားသဖြင့် မူလစီရင်စုစစ်သည်များကို ရှေ့တန်းတပ်ဦးအဖြစ် အသုံးပြုရန် စဉ်းစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သည်များ အများအပြား သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုသူများကို တမင်သက်သက် သေတွင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမျိုး ပြုလုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် စစ်မှုထမ်းကောင်း အောင်မြင်မှုများ ရှိသရွဲ့ ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်များနှင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များကို ချီးမြှင့်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ ဓားလက်နက်များဖြင့် အောင်မြင်မှု ရှာဖွေပေးနိုင်သူများကို လက်တွန့်တိုနေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

သူသည် စစ်တပ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အမိန့်စာကို ရေးသားကာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပြီးနောက် စစ်စခန်းသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဈေးဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသည့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် ၅၀၀ ကို လဲလှယ်ယူလိုက်ပြီး၊ သူတို့ကို ရုပ်ဖျက်ကာ အသုတ်လိုက် ခွဲ၍ ကျိန်းအူမြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဝေကျွယ်နှင့် အခြားလူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကူညီပံ့ပိုးပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်း၌ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဝါဒဖြန့်ကာ လော့နန်ပြည်သူများ၏ မကျေနပ်မှုနှင့် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ဖူရှန်းနှင့် ထော့ရှန်းတို့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ဝေကျွယ်ထံသို့ လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် ရေးသားကာ ထော့ရှန်းနှင့် ယန်ဖူရှန်းတို့ကို စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ မြေကွက်များ၊ အိမ်ဂေဟာများ၊ လှပသော ကိုယ်လုပ်တော်များ၊ ရာထူးကြီးများနှင့် လစာရိက္ခာအမြောက်အမြား ပေးမည်ဟု ကတိပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဤအရာအားလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့်အပြင် စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်မှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို မဟာကျင်းနိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရန်ပါ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ဖြစ်စေ သူတို့၏ မိသားစုများကို ပြောင်းရွှေ့ရန် ငြင်းဆန်ပါက အဖိုးအခ မည်မျှပင် ပေးရပါစေ၊ ထိုသူနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်သူလျှိုများမှလွဲ၍ ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ကျိန်းအူမြို့မှ ဆုတ်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် လူတိုင်းအပေါ်၊ အထူးသဖြင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးသော လူများအပေါ် သံသယစိတ် ထားရှိတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ အတွေးတွင် အကယ်၍ ယန်ဖူရှန်းနှင့် ထော့ရှန်းတို့သည် သူတို့၏ မိသားစုများကို ဝမ်ကျင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မထားရဲပါက သူတို့၌ အခြားအကြံအစည်များ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်ကာလရှိ လူများသည် မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများကို အလွန်တရာ အလေးထားကြပေသည်။ အကယ်၍ ထော့ရှန်း၏ မိသားစုသာ လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် ရှိနေခဲ့ပါက၊ သူသည် မြို့ကို ခုခံကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားလျှင်ပင် သစ္စာဖောက် ပုန်ကန်လိမ့်မည် မဟုတ်သလို ယန်ဖူရှန်း၏ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းမှုကိုလည်း လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လော့နန်နိုင်ငံ မြို့တော်ရှိ လူများ မည်သို့ တွေးတောနေကြသည်ကို သူ အမှန်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ ထော့ရှန်း၏ လည်ပင်းတွင် တင်းကျပ်သော သံခြေကျင်းကို ခတ်မထားဘဲနှင့် ကျိန်းအူမြို့ကို သူ့ထံ အပ်နှံဝံ့ကြသေးသည်။ ထို့အပြင် အပ်နှံပြီးနောက်တွင်လည်း စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း သို့မဟုတ် ဂရုစိုက်ခြင်းမျိုး မရှိဘဲ သူ့ဘာသာသူသာ ရုန်းကန်စေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ ပုန်ကန်မသွားလျှင်သာ ထူးဆန်းပေလိမ့်မည်။