အခန်း ၃၅၁

အပိုင်း(၃၅၁)

အာကူရာ ဟာမိုနီ...

အာကူရာ ဟာမိုနီသည် အမှောင်ထုကို ရှူသွင်းနေခဲ့သည်။

ဤနေထိုင်ရာ နေရာသည် လင်းထိန်နေသော်လည်း၊ အဆုံးမဲ့ ညဉ့်ယံက ပြင်ပ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှနေ၍ ဖိနှိပ်နေခဲ့လေ၏။ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပါက သူသည် အပြင်ဘက် ရေများထဲမှ အရိပ် အော်ရာ ကို စစ်ထုတ်ပြီး သူ့အထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ၊ သူ၏ အမြုတေ ထဲရှိ အရိပ်များကို သန့်စင်ပြီး စွမ်းအင်များ ဖြည့်တင်းနိုင်လေသည်။

သူသည် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး၊ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသာ လိုတော့လေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင် မှာ ပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အလယ်ဗဟိုတွင် ဝိညာဉ်မီးလျှံ မီးပွားလေးတစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။ သူ အရှင်သခင် နယ်ပယ်သို့ မဖောက်ထွက်နိုင်မချင်း ဤကဲ့သို့သော သာမန် စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှုမျိုးက သူ့အတွက် များစွာ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဟာမိုနီ သည် အဆင့်ကျော်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဆိုလျှင် သူသည် စွမ်းအင် လှည့်ပတ်နေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ အားလပ်ချိန် တစ်ခဏ ရခဲ့ပါက သူသည် လေ့ကျင့်နေလိမ့်မည်။ လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ နောက်ထပ် ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေဦးမည် ဖြစ်လေ၏။

သူ့ထက် အာကူရာ မဲလစ် ၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာရန် ပိုမို နီးစပ်နေသော အခြား ဆွေမျိုးများ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဟာမိုနီ ထက် မျိုးဆက်များစွာ ပိုမို ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေပြီး ဧကရာဇ် များ ဖြစ်လာမည့်အစား၊ သူတော်စင် များနှင့် သံတမန် များ သွားရာ နေရာတစ်ခုခုဆီသို့ တက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ကောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

ဟာမိုနီသည် တစ်နေ့တွင် ထိုရွေးချယ်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရင်ဆိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေ၏။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိရန်၊ သူသည် အသက်ရှူချိန် တစ်ခဏကိုမျှ အလဟဿ မဖြုန်းတီးနိုင်ချေ။

ဤအခြားသူများသည် သူတို့၏ ဆူညံသံများဖြင့် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သူတို့ကို နေရာယူခွင့်ပြုသည့် အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဖြန့်ကြက်၍ သူတို့ကို စူးစမ်းလေ့လာရန်ပင် သူ အားမထုတ်ခဲ့ချေ။ ၎င်းက သူ၏ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှုအတွက် အလွန်အမင်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

သူ့ကိုယ်ထဲတွင် အဘွား၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ သူ၏ အသံထက်ပင် ပိုမို ငယ်ရွယ်နေပုံ ရလေ၏။

"စတော့..."

ငွေရောင် နှလုံးသား သူတော်စင် က သူ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ စက္ကန့်လေးတစ်စိတ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ ဟာမိုနီ သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အမှောင်ထုထဲသို့ ချီတက်သွားလေတော့သည်။ သဲကန္တာရမြေ မှ ဇီးရယ် ပင်လျှင် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် နောက်ဆုံးမှ ထွက်ခွာသူ ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေခဲ့ချေ။

တစ္ဆေရေ၏ ဗဟိုချက်ရှိ အစစ်အမှန် ဆုလာဘ်အကြောင်းကို အာကူရာ မိသားစု တစ်ခုတည်းကသာ သိရှိထားလေ၏။ သူ ပွဲခံနေချိန်တွင်၊ အခြားသူများမှာ အကြွင်းအကျန်များအတွက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြရလိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက် မရှိပေ။

...

လင်းတုန်းသည် နောက်ထပ် ပူဖောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တုန်ရီနေပြီး လေကို အငမ်းမရ ရှူသွင်းနေရလေ၏။ သူ၏ အဆုတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေစဉ် အရောင်အစက်အပြောက်များက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ကွယ်ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမည်ဆိုပါက သူသည် ရေများကို ရှူသွင်းမိတော့မည် ဖြစ်လေ၏။

အပြာလေးသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ ရေထဲတွင် သတ္တဝါအချို့ ရှိနေခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ဘေးဘက်များတွင် တောက်ပသော အပြာရောင် အကွက်များ ပါရှိသည့် ရှည်လျားသော မြွေပုံစံ သတ္တဝါကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အဝေးမှ ကြည့်စဉ်က ၎င်းတို့ကို ငါးအုပ်စုများဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိလေ၏။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့နောက်သို့ မည်သူမျှ လိုက်မလာခဲ့ချေ။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အနောက်ဘက်သို့ ဖြန့်ကြက်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ အာရုံမခံမိခဲ့ပေ။ ထို ဧရာမ မြွေပြောက်ကြီးများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မရှိချေ။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခြောက်သွားခဲ့လေ၏။

ယခုအခါ သူ၏ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေ မှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ချေ။ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများသည် နေလောင်ထားသော အရေပြားကို ကော်ဖတ်ဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ နာကျင်နေခဲ့သည်။ အပြာလေးကို သူ့အား သက်သာစေရန် အလွန်အမင်း အလိုရှိနေခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူမက ကူညီပေးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူက သူမကို တားဆီးလိုက်လေ၏။

သူမသည် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ စွမ်းအားများကို အခြားနေရာတွင် လိုအပ်နေသေးလေ၏။

အော်သိုသည် သူ၏နောက်မှ ရေထဲမှ ယိမ်းယိုင်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကွဲအက်နေသော အခွံမှ ယိုဖိတ်နေသည့် အလင်းရောင်များမှာ မှေးမှိန်ပြီး အားနည်းနေခဲ့လေ၏။ သူ ခြောက်သွေ့သော ကုန်းမြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ မျက်လုံးများ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားပြီး လဲကျသွားလေတော့သည်။

လင်းတုန်းသည် သေတ္တာကို ချထားခဲ့ပြီး၊ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ကို သူ့ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ သူမက လိပ်ကြီးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ သက်သာစေသော စွမ်းအားများကို သူ၏ လမ်းကြောင်းများထဲသို့ ပေးပို့လိုက်လေ၏။ အော်သိုနှင့် ချိတ်ဆက်မှုမှတစ်ဆင့် လင်းတုန်းသည် ထိုအရာကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ထူးခြားမှု ရှိမရှိကိုမူ သူ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

ခြေလက်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ လင်းတုန်းသည် သူတို့၏ ပူဖောင်းအသစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပတ်လည် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။ ထိုသို့ ကြည့်ရှုရန် အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ရပေ။

သူ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ လွင့်မျောနေသော မြက်ပင်ရှည်ကြီးများ ပေါက်ရောက်နေသည့် သစ်တောတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို "မြက်" ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ၊ အကယ်၍ သူသာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် အရွယ်အစား ရှိနေပါက မြက်ပင်များသည် ဤကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေမည်ဟု သူ စိတ်ကူးမိသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။ မြက်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီသည် အစိမ်းရင့်ရောင်ရှိပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အမြင့်ခန့်အထိ မြင့်မားနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သည့်အလား မမြင်နိုင်သော သမုဒ္ဒရာရေစီးကြောင်းတစ်ခုထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေကြလေ၏။ အပင်တစ်ပင်နှင့် တစ်ပင်ကြားတွင် နေရာလွတ်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် လင်းတုန်းသည် အတော်အတန် အလှမ်းဝေးသော နေရာအထိ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မြင်ရသမျှမှာ အခြားသော အပင်များသာ ဖြစ်လေ၏။

ဝင်ပေါက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာသည် မှေးမှိန်ပြီး အရိပ်များ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ အလင်းရောင် အများစုမှာ သဲပြင်ထဲမှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်နေသော အဝါရောင် အပြားများဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို အစီအရင် များဖြင့် ရေးဆွဲထားသော မှော်မီးအိမ်များဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်သောအခါ သဘာဝအလျောက် တောက်ပနေသော အပင်များနှင့် ပို၍ တူနေလေ၏။ သစ်ပင်အရွယ်အစားရှိသော ပင်စည်များဖြင့် ဝန်းရံထားသောကြောင့် ထိုအလင်းရောင်သည် လွင့်မျော ကခုန်နေသော အရိပ်ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားလေသည်။

ကြယ်ရောင် လင်းလက်သွားသကဲ့သို့ အပြာရောင် အလင်းတစ်ခုသည် သဲပြင်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ လင်းတုန်းက အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။ အပေါ်ဘက်ရှိ မည်းမှောင်နေသော ရေများထဲတွင် အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်တန်းသည် ပျင်းရိလေးတွဲစွာ လျှောတိုက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အသက်ဝင်နေသော မြွေပုံစံ ကြယ်တာရာ အစုအဝေးတစ်ခုနှင့် တူနေလေ၏။ လင်းတုန်းသည် တုန်ခြောက်သွားပြီး ရေတံတိုင်းမှ ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ပူဖောင်းသည် သူ့ကို ဝင်ရောက်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤဧရာမ မြွေကြီးများထဲမှ တစ်ကောင်ကောင်ကိုလည်း တားဆီးနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ရဲချေ။

ပခုံးပေါ်ရှိ နေရာမှနေ၍ အပြာလေးသည် သူ၏ နားထဲသို့ ခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ အသံပြုလိုက်သည်။ သူသည် အော်သိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။ လိပ်ကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း မတည်ငြိမ်သေးပေ။ အခြား မည်သည့်အရာမတိုင်မီ အော်သိုအတွက် အကူအညီတစ်ခုခုကို သူ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေ၏။

မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ခွန်အားရရှိရန်အတွက်ပင် သူ၏ ခြေလက်များဆီသို့ သန့်စင်သော မာဒြာ များကို သူ လှည့်ပတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ သွေးရည်ကြို သံမဏိအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိခဲ့သော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများနှင့် အညိုအမည်းစွဲခြင်းများကို ပြုပြင်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလုပ်လုပ်နေရလေ၏။ သူ့တွင် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ရှိနေသောကြောင့် တံခါးတစ်ချပ်ကို ရှာဖွေရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။ ထိုတံခါး၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်မည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းက အတိအကျ ဘာဖြစ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူ ယုံကြည်ထားရမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

သဲများနှင့် လှုပ်ခါနေသော ပင်လယ်မြက်ပင် တောအုပ်ကြီးသည် မည်သည့် ဦးတည်ချက်ကိုမျှ ပြသနေခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ထွက်ပေါက် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ဖြစ်စေ နံရံတစ်ခုနှင့် ကပ်လျက် ရှိနေမည်မှာ ယုတ္တိတန်လှပေသည်။ အကယ်၍ နံရံတစ်ခုမျှ မရှိဘဲ၊ အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာကမ္ဘာကြီး၏ အောက်ခြေရှိ ပူဖောင်းတစ်ခုထဲတွင် သူ ပိတ်မိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့... သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အခြားသူများ လမ်းရှာတွေ့မည့် အချိန်ကို သူ စောင့်ဆိုင်းရတော့မည် ဖြစ်လေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ယီရင်က သူ့ကို ဤနေရာတွင် ထားရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

တံခါးပေါက် ပျက်စီးသွားပြီး သော့က ဤဘက်တွင် ရှိနေသရွေ့ သူတို့ သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် နည်းလမ်း ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဓိက အရေးကြီးသော အချက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

လင်းတုန်းသည် သေတ္တာထဲ ထည့်ထားသော သူ၏ ပစ္စည်းများကို လူသားလက်ဖြင့် သယ်ဆောင်ကာ ရေတံတိုင်းမှ ဝေးရာသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သည် သေတ္တာကို ဖောက်ထွက်မသွားစေရန် ထိုလက်ထဲသို့ မာဒြာ များ လှည့်ပတ်ပေးဖို့ရာ သူ့တွင် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များ မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် အော်သိုထံသို့ ပြန်သွားနိုင်ရန် သဲပြင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ခြေရာများကိုသာ အားကိုးနေခဲ့ရသည်။ သူသည် အထွတ်အမြတ် လိပ်ကြီးကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားလိုခဲ့သည်။ သို့သော် အော်သို၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ပြောသလောက် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ သူက အရင်ဆုံး လမ်းကြိုရှာရမည် ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်မလာမီအထိ အော်သို တောင့်ခံနိုင်ပါစေဟုသာ မျှော်လင့်ရလေတော့၏။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့သည် ပူဖောင်းအပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကဲ့သို့ အတင်း တွန်းအန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို ယူရန် သေတ္တာထဲသို့ နှိုက်လိုက်လေ၏။

လုံးဝန်းပြီး သွေးထားသော ထိုကျောက်မျက်ရတနာသည် သူ၏ လက်သီးဆုပ်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးလေ၏။ အပြင်ဘက်ရှိ ရေများ၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ပင်လယ်မြက်ပင်ကြီးများ၏ လွင့်မျောနေသော အရိပ်များကြားတွင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတစ်လေကိုမျှ လက်လွတ်မခံမိစေရန် ကြိုးစားရင်း သူသည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဘေးဘယ်ညာသို့ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မာဒြာ ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုကို နီလာထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။

နီလာရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှနေ၍ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားမည့် မာဒြာ နောက်ထပ် တစ်ခါစာ ယိုစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ အတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်း မှာ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံ လုံးဝ မပျက်စီးသွားမီ နီလာရှိ အက်ကွဲကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ခြင်း သို့မဟုတ် မှော်ပစ္စည်း ကို အခြားသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်း ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။ ယိုစိမ့်ထွက်သွားသော မာဒြာ အခိုးအငွေ့တိုင်းသည် မှော်ပစ္စည်း ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ မဖြစ်မီ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့မည်သာ ဖြစ်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မှော်ပစ္စည်း က သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆွဲငင်မှုတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရှိ မြက်ပင်ကြီးများအထက်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ မြင်တွေ့နိုင်သော အပြာရောင် အလင်းပွားလေးတစ်ခု လွင့်မျောနေခဲ့လေ၏။ မှော်ပစ္စည်း က သူ့ကို မည်သည့်အရာ အတိအကျ ပြသနေသည်ကို သူ သေချာ မသိခဲ့ချေ။ ဤ မှော်ပစ္စည်း ကို အသုံးပြုရန် သူ လေ့ကျင့်သင်ကြားထားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုဆီသို့ သွားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို တံမြက်စည်းထားသည့် ဘီရိုတစ်ခုဆီသို့ သွားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေ၏။ ထိုအရာနှစ်ခုကြားမှ မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်းက လမ်းစတစ်ခုတော့ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ဆက်လျှောက်သွားလေတော့၏။

***