အခန်း ၃၅၂

အပိုင်း(၃၅၂)

လင်းတုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားပြီး အာရုံများကို ဖြန့်ကြက်လျက် ချီတက်သွားလေ၏။ ရန်သူများကို မတော်တဆ ထိတွေ့မိခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပေါ့ပါးစွာနှင့် အနီးကပ်သာ ထားရှိခဲ့သည်။ ပင်လယ်ကမ်းစပ် ဥယျာဉ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရသကဲ့သို့၊ လေထုထဲတွင် ငါးညှီနံ့၊ ဆားငန်ရေနံ့များနှင့်အတူ ပန်းရနံ့ သင်းသင်းလေးများကိုပါ ရရှိနေခဲ့လေ၏။

သဲပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခြေရာများမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ဤအောက်ခြေတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပါစေဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ္ဆေရေ သည် မကြာသေးမီကအထိ စွန့်ပစ်ထားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရုတ်တရက် တီးတိုး အော်ဟစ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဖြန့်ကြက်ရမည့် အန္တရာယ်ကို ချိန်ဆရင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ ထိုအရာက မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်ပါစေ အနီးအနားတွင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်လေ၏။

အနီးနားရှိ မြက်ပင်တစ်ပင်၏ အရိပ်ပတ်လည်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

အထက်ဘက် မည်းမှောင်သော ရေများထဲရှိ တောက်ပနေသည့် မြွေကြီးများထဲမှ နောက်တစ်ကောင်ဟု သူ ထင်မှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံများက သတိပေးချက်တစ်ခု အော်ဟစ်လိုက်သောကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ဖြတ်ကနဲ အထက်သို့ ကြည့်လိုက်မိလေ၏။

အနီးဆုံး မြက်ပင်၏ အနောက်မှ ဝက်ဝံတစ်ကောင် အရွယ်အစားရှိသော ငါးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ကူးခတ်နေလေ၏။ ၎င်း၏ အစွယ်များ ပါရှိသော ပါးစပ်သည် အပ်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော သွားများကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ ကြေးအဆင့် အမြင်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အပြာနှင့် အစိမ်းရောင် ရောယှက်နေသော အော်ရာ များသည် ၎င်း၏ ဆူးတောင်များအောက်တွင် အခုအခံတစ်ခုကဲ့သို့ စုစည်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

၎င်းသည် ရေ အော်ရာ များထဲတွင် ကူးခတ်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ငါး၏ ငွေရောင် အကြေးခွံများသည် လင်းတုန်း၏ ခေါင်းနှင့် နှစ်ပေခန့်သာ ကွာဝေးသော နေရာမှ ကူးခတ်သွားစဉ် လှိုင်းတွန့်များ ထသွားလေ၏။ ထိုသွားများကို အလွန် နီးကပ်စွာ တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ဦးရေပြား တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသတ္တဝါက သူ့ကို မြင်တွေ့သွားခြင်း သို့မဟုတ် အာရုံခံမိသွားခြင်းမျိုး မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားပြီး မြင့်မားသော မြက်ခင်းကြီးများကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

လင်းတုန်း လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာများတွင် နားများ ရှိမရှိကိုပင် မသိရသော်လည်း လင်းတုန်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကာ ၎င်း၏ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် တောတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသော ကျားတစ်ကောင်နောက်သို့ လိုက်သွားမည့် အရူးမျိုး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ငါးကြီးက သူ့အရှေ့ရှိ မြက်ပင်အနောက်မှနေ၍ ပါးစပ်ဟလျက် ဖြတ်ကနဲ ထွက်ပေါ်လာမည့် ပုံရိပ်များကလည်း သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းက အော်သိုဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ထိုကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် များစွာ ပိုမို နီးကပ်နေလေ၏။ ၎င်းက သူ၏ နားများကို စူးရှသွားစေခဲ့ပြီးနောက်၊ သဲများကို တူးဆွနေသည့်အလား ပွတ်တိုက်သံတစ်ခုကို ဆက်လက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

လင်းတုန်း ပြေးလေတော့၏။

သူ အဝေးသို့ မရောက်သေးချေ။ အော်သိုကို ထားခဲ့သော မြက်ပင်များကြားရှိ နေရာလွတ်သို့ သူ၏ ခြေရာများအတိုင်း ပြန်သွားရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

ငါးကြီးသည် သူ့ကို စားနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ အစွယ်များကြားတွင် လိပ်၏ အခွံကို ကိုက်ထားပြီး၊ မာကျောသော အခွံကို ဝါးဖြတ်ရန် ကြိုးစားရင်း ရှေ့နောက် ရမ်းခါနေခဲ့လေ၏။ အော်သို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခွေးတစ်ကောင် ကိုက်ခဲထားသော အဝတ်စုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေပြီး၊ သဲများကို နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ ငါးကြီးသည် အခွံကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းက အခြားနေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ကိုက်လိုက်ရာ အော်သို၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် ပို၍ လည်ထွက်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖော်ပြရန် ပိုမို နီးစပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များသည် လင်းတုန်း၏ လမ်းကြောင်းများ တစ်လျှောက် ဒေါသတကြီး စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းအားများသည် သူ၏ လူသားလက်ဖဝါးထဲတွင် စုစည်းလာပြီး၊ မည်းမှောင်သော မီးတောက်အရည် အလုံးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းကို တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်တစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ရန် လုံလောက်အောင် သိပ်သည်းလာစေရန် အသက်တစ်ခါရှူစာမျှ အချိန် ယူရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းတုန်း စွမ်းအားများကို စတင် စုစည်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ငါးကြီးသည် အော်သိုကို လွှတ်ချလိုက်လေ၏။ ၎င်းသည် လှည့်ပတ်လာပြီး သူ့ကို အစွယ်များပြကာ ရှဲကနဲ အသံပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ငွေရောင် လင်းလက်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ ၎င်းက တိုက်ခိုက်လာခဲ့လေ၏။

မီးတောက်ခြုံလွှာကို ဖန်တီးရန် လင်းတုန်း၏ အာရုံကို ခွဲဝေ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ ညာဘက်လက်က သူ၏ အမိန့်မပါဘဲ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အရိုးကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသော လက်မောင်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လေထဲသို့ ထောင်တက်သွားပြီး ထိုသတ္တဝါကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေ၏။

အနည်းငယ် ချွန်ထက်နေသော လက်သည်းများသည် သတ္တဝါ၏ အကြေးခွံများနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ထိုအထွတ်အမြတ် သားရဲကြီး၏ ကိုယ်တွင်းတွင် မာဒြာ များ စီးဆင်းနေသောကြောင့်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်သည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏။ သို့သော် ၎င်းသည် လက်တစ်ဆုပ်စာမျှနှင့် ကျေနပ်မနေခဲ့ချေ။

သူ၏ လက်သည် ငါးကြီးကို တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားအောင် ဆွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ရုန်းကန်မှု အင်အားကြောင့် လင်းတုန်းသည် သဲပြင်တစ်လျှောက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရလေ၏။ သူသည် နဂါး အသက်ရှူခြင်း နည်းစနစ်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် လုံးပန်းရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင် မရှိတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် မဟူရာ မီးတောက်များသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ မည်းမှောင်သော မီးတောက်တန်းသည် ငါးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုကို လှံဖြင့် ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး၊ အတွင်းမှနေ၍ အပြင်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါး၏ အမြီးမှနေ၍ မီးခိုးများနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော အသားစများ လွင့်စင်လျက် ထွက်ပေါ်သွားလေတော့သည်။

မာဒြာသည် အထက်သို့ စောင်းယိမ်း၍ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အထက်ရှိ ရေများကို ထိမှန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူ၏ ညာဘက်လက်သည် သွေးစုပ်နေသော ခြင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မာဒြာ လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကို စုပ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းက အနည်းငယ် ပို၍ တောက်ပလာပုံ ရလေသည်။ မာဒြာ သည် အနှစ်သာရအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားစဉ်၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲတွင် ကျေနပ်နေသော ဆာလောင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု တစ်ခဏမျှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ၏။

ငါးကြီး ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော အသံနှင့် ထပ်တူကျသည့် အော်ဟစ်သံများစွာသည် အဝေးမှနေ၍ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထဲတွင် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော သန့်စင်သည့် အမြုတေ ထံမှ စွမ်းအင်များကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ သူသည် ထိုစွမ်းအားများကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သေတ္တာကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်လေ၏။ မာဒြာ သည် သူ၏ အစားထိုး လက်မောင်းတစ်လျှောက်လည်း စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ၊ သူသည် အော်သို၏ အခွံအောက်ဘက်ကို သူ၏ အဖြူရောင် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လက်မောင်းအောက်တွင် သေတ္တာကို ညှပ်ထားပြီး ပခုံးပေါ်တွင် အပြာလေးကို တင်ထားလျက်၊ လင်းတုန်းသည် အော်သိုကို တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ငွေရောင်နှင့် အပြာရောင် ရောယှက်နေသော အလင်းတန်းများ မြင့်တက်လာပြီး၊ သူ မြက်ပင်များကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လွင့်မျောနေသော အရိပ်များကို ပိုမို ဖန်တီးပေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ရှေ့သို့ တိုးသွားရန်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေ၏။ နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို ထုတ်ယူရန် သူ့တွင် ပိုလျှံနေသော လက် မရှိတော့ချေ။ သို့သော် ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်မှာ သူ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော နံရံမှ တည့်တည့် ဝေးရာသို့သာ ဖြစ်လေ၏။

၎င်းက ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအနောက်ဘက်တွင် အထွတ်အမြတ် ငါးတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ထွက်ပေါ်လာနေသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ဒူးများ ခွေကျသွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသော်လည်း၊ သူသည် ကိုယ်ကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ တွန်းအားပေးလိုက်လေသည်။ ဤနေရာသည် မီးတောက်ခြုံလွှာ ကို သူ လိုအပ်နေသည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို လုံးဝ အကုန်အစင် အသုံးပြုထားပြီးဖြစ်ရုံသာမက၊ သူ၏ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများကို ဆက်လက် တွန်းအားပေးနေပါက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိမည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေခဲ့လေ၏။ သန့်စင်သော မာဒြာက မဟူရာ မီးတောက် ထက် လမ်းကြောင်းများအပေါ် များစွာ ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေလေသည်။

ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေရန် အပြာလေး၏ အကူအညီကို သူ လိုအပ်နေခဲ့သည်။ ပို၍ ကောင်းသည်က ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသနိုင်စွမ်းရှိသော အသက်စင် ဆေးရည် တစ်ပုလင်း၊ ကောင်းမွန်သော အစားအစာ အနည်းငယ်နှင့် သုံးရက်ကြာ အနားယူမှုတို့ကို သူ လိုအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ပထမငါးနှင့် ပုံစံတူ အခြားငါးများသည် မြက်ပင်တောထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရချေ။ သို့သော် အခြားငါးများက သူ့ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် တစ်ပတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေ၏။ ထို့နောက် ငါးအုပ်စုတစ်ခု၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက် စည်းလုံးမှုဖြင့်၊ သူတို့အားလုံး လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လာကြလေတော့သည်။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို သူတို့အပေါ်သို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်လေ၏။ ငါးများသည် ဒေါသတကြီး လည်ပတ်နေသော ရေဝဲကြီးများကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မှာမူ အမျက်ဒေါသ ထွက်နေသော မြစ်တစ်စင်းနှင့် တူနေလေ၏။ သို့သော် သူ့ ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော အခြားအရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ အရုဏ်တက်ချိန်ကဲ့သို့ အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

ငါးများ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်မီမှာပင် ရွှေရောင် ကြာပွတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါး၏ အကြေးခွံများကို ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ငွေရောင်ပေါ်တွင် မီးလောင်ရာတစ်ခု ကျန်ရစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ငါးသုံးကောင်စလုံးသည် ထိုအပူရှိရာ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လှည့်သွားကြလေသည်။ လင်းတုန်းသည် ထိုအထွတ်အမြတ် သားရဲများနှင့် နဂါးကောင်မလေးတို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်မနေခဲ့ချေ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် အော်သိုကို ဆွဲယူ၍ ထွက်ပြေးလေတော့၏။

သူသည် အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် အတွက် တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် တစ်ခုကို မည်သည့်အခါမျှ တီထွင်ထားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ခွန်အားရရှိရန် သူ၏ ခြေလက်များဆီသို့ မာဒြာ များကို ထိရောက်စွာ လှည့်ပတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဤကဲ့သို့ မာဒြာ များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများသာ မရှိပါက၊ အော်သို၏ အလေးချိန်ကို သူ မည်သည့်အခါမျှ ဆွဲနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျနေ၏။ သူ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်၏ အဖြူရောင် အပိုင်းနှင့် ဆက်နေသော တံတောင်ဆစ်မှာ တုန်ရီနေခဲ့သည်။ အသက်ရှူတိုင်း ခက်ခဲပင်ပန်းလှပေသည်။

သို့တိုင်အောင် သူသည် ကိုယ်ကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ တွန်းအားပေးလိုက်လေ၏။ သူမက သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ထွက်လာပြီးနောက် သူမ ချက်ချင်း လိုက်မလာခဲ့ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိထားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ဖုံးကွယ်ထားရန်ပင် အားမထုတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ ခံစားမိလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

ဆိုလိုသည်က သူမသည် သူ့နောက်သို့ မလိုက်မီ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်နည်း။ သူမ ဘာကြောင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ချင်နေရသနည်း ဆိုတာကိုပင် သူ သေချာ မသိခဲ့ချေ။ သို့သော် သူမ လိုက်ချင်သည်ဆိုလျှင်ပင်၊ သူ့ကို ဘာကြောင့် ကြိုတင် ထွက်ပြေးခွင့် ပေးထားရသနည်း။ တရားမျှတစွာ ကစားခြင်းများလော။

သူမ၏ အသံသည် အော်ဟစ်နေသော ငါးများနှင့်အပြိုင် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများအတွက် အပြစ်ပေးမည်ဟု ကြိမ်းဝါးရင်း စော်ကားပြောဆိုနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် ငါးတစ်စုကို စတင် လှောင်ပြောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့က အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်နှင့် တူညီသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အထွတ်အမြတ် သားရဲများ ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ သူမပြောသည်ကို နားလည်နိုင်လောက်အောင် ဉာဏ်ရည်မြင့်မားကောင်း မြင့်မားနိုင်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်သော အချိန်တစ်ခုအထိ ထိုသတ္တဝါများက သူမကို ဟန့်တားထားပေးနိုင်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်ရလေတော့၏။

ထို့အပြင် ဤခရီးပန်းတိုင်က သူ့ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်ပါစေဟုလည်း မျှော်လင့်မိသည်။

***