အခန်း ၃၅၃

အပိုင်း(၃၅၃)

သဲပြင်ပေါ်ရှိ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လင်းတုန်း၏ သန့်စင်သော မာဒြာ အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။ အော်သို၏ တည်ရှိမှုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အားနည်းခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြည့်နှက်နေသော မှောင်မိုက်သည့် ရေတွင်းကြီးတစ်ခုအလား အမြဲတမ်း နေရာယူထားလေ၏။ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အခွံကို ဆွဲယူလိုက်တိုင်း၊ မကြာမီတွင် အလောင်းကောင်တစ်ခုကို ဆွဲနေရတော့မည်လားဟု စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိသည်။

သို့သော် သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက အခြားသူများအတွက် စိုးရိမ်ပေးရန် အချိန်များများစားစား မချန်ထားပေးခဲ့ချေ။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အမြင်အာရုံသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ ထိုအမှတ်အသား တစ်ခုတည်းဆီသို့သာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း နောက်ထပ် လှမ်းရမည့် ခြေလှမ်းတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှ ရှိမနေခဲ့တော့ပေ။

သူ ရောက်ရှိသွားချိန်ကိုပင် သူ သတိမထားမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါးတစ်ကောင်က သူ့အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီဟု တစ်ခဏမျှ သေချာသွားကာ သူသည် အထက်သို့ ဖြတ်ကနဲ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

သဲပြင်ထဲမှ ကျောက်သား မျှော်စင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ပတ်လည်ရှိ ယိမ်းနွဲ့နေသော ပေါင်းပင်များထက် အနည်းငယ် ပိုမို မြင့်မားနေလေ၏။ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် လင်းတုန်းသည် ဘယ်ဘက်လက်ထဲရှိ သေတ္တာနှင့် ညာဘက်လက်ထဲရှိ ဧရာမ လိပ်ကြီးကို ချထားလိုက်သည်။ သူသည် သော့ကို ဖွင့်ရန် စမ်းသပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အဖြူရောင် လက်က ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အာရုံစူးစိုက်လိုက်ပြီး၊ သန့်စင်သော မာဒြာ များကို သူ၏ လက်ထဲသို့ လှည့်ပတ်ကာ သေတ္တာကို ပွင့်သွားစေလိုက်လေ၏။

အမောတကောဖြင့် နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်မျှ ရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ နီလာကို ထုတ်ယူလိုက်နိုင်သည်။ ၎င်းထဲသို့ မာဒြာ အနည်းငယ် ထပ်မံ လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ စွမ်းအင်များ မည်မျှအထိ လျော့နည်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အတိအကျ သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။ ထို မှော်ပစ္စည်း သည် သူ့ထံတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော စွမ်းအင်တစ်ဝက်တိတိကို အပြည့်အဝ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။

၎င်းက သူ့ကို ကျောက်မျှော်စင်၏ အောက်ခြေဆီသို့ ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။

သူက ၎င်းကို မျှော်စင်တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ရာစုနှစ်များစွာကြာ မြစ်တစ်မြစ်က ကမ်းပါးယံကို တိုက်စားသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသည့် ကျောက်တိုင်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ သဘာဝကျလှပေသည်။ ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံတွင် လူသားတို့ ဖန်တီးထားဟန်တူသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေ၏။ ၎င်းမှာ သိမ်မွေ့သော မျဉ်းကြောင်းများနှင့် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော အစီအရင် များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ပန်းကန်လုံးအရွယ်ခန့် ကျောက်သားကို ဖောက်ထုတ်ထားသော နေရာလေးပင် ဖြစ်သည်။

နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံးသည် ထို အခွက်နေရာလေးအပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို သူ့အား ပြသနေခဲ့သည်။ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အတွေးများ ဆက်စပ်မိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရလေ၏။ သို့သော် ဆက်စပ်မိသွားသောအခါ ထိုပန်းကန်လုံးပုံစံ အခွက်မှာ ဘာဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။ သော့ပေါက် တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

လင်းတုန်းသည် ရှေ့သို့ ယိမ်းယိုင် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး၊ ဒူးထောက်ကျသွားကာ နီလာကို အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။

ပိုက်ဖြင့် နို့စုပ်သောက်လိုက်သကဲ့သို့ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်သားသည် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သော့ပေါက်ပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူသည် နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို ကိုင်ဆောင်လျက် မည်းမှောင်သော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေရစ်ခဲ့လေ၏။

ဖုန်မှုန့်အနံ့များနှင့်အတူ... ကြေးနီရောင် သွေးနံ့ သဲ့သဲ့နှင့် အမှိုက်ပုံမှ ရလာသော အနံ့မျိုးကဲ့သို့ မူးဝေအော့အန်ချင်စရာကောင်းအောင် ချိုအီအီ အနံ့တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာလျက် ခြောက်သွေ့သော လေများ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းသည် အပြင်ဘက်ရှိ သဲပြင်အောက်ဘက်သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသွားပြီး၊ နံရံများတွင် ရှည်လျားသော ကုတ်ခြစ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေ၏။ အခြား သော့ပေါက် တစ်ခုသည် ညာဘက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း နံရံတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ လေများ တဝီဝီ တိုက်ခတ်လာပြီးနောက်၊ ငါးများ၏ အော်ဟစ်သံများကို သူ မကြားရတော့ကြောင်း လင်းတုန်း သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

ပြောင်လက်နေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် လူတစ်ယောက်သည် လင်းတုန်း၏ ညာဘက်တွင် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များကို နောက်ကျောတွင် ယှက်ထားလေ၏။ သူက လင်းတုန်းကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်ရမလား..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မာဒြာ ဖြင့် အော်သိုကို ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ အောက်ဘက်သို့ တွန်းချလိုက်လေ၏။ လိပ်ကြီးမှာ အံဝင်ခွင်ကျပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီး၊ ချောမွေ့သော ဆင်ခြေလျှော ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပေအနည်းငယ်မျှ လျှောကျသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်များကမူ ပြန်လည် နိုးကြားလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ငါတို့ အပေးအယူ လုပ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ရမယ်ထင်တယ်..."

မြက်ပင်ရှည်ကြီးများကြားမှ ထွက်လာရင်း ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးက လေပြေလေးလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော ရွှေရောင် အရည်ပြားတစ်ခုသည် သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အလင်းကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်မျောနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ထို မာဒြာ မျိုးဖြင့်ပင် ပြုလုပ်ထားသော ကြာပွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ခြေသံများက သဲပြင်ပေါ်တွင် ရှဲကနဲ မြည်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ရွှေရောင် အကြေးခွံများပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး ဖြူလျော်နေသော ကုတ်ခြစ်ရာများ ရှိနေခဲ့လေ၏။ ငါးများက သူမကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံရသော်လည်း၊ သူမ၏ သားရေကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် လက်သည်းတစ်ခုဖြင့် ကျောက်မျက်ရတနာကို လှမ်းညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ငါ့ကို ပေး၊ ဒါဆို မင်း အသက်ရှင်ခွင့် ရမယ်... မင်းရဲ့ သေတ္တာကို မညည်းမညူဘဲ ငါ့ကို ပေး၊ ဒါဆို ငါ ဒီကနေ ပြန်မဆုတ်ခွာမချင်း မင်းကို ငါ့ရဲ့ အစေခံအဖြစ် လိုက်ပါခွင့် ပြုမယ်..."

လင်းတုန်းသည် သေတ္တာကို သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်က ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မလွန်ဆန်ပါစေနှင့်ဟုသာ သူ မျှော်လင့်ရပေတော့မည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် လေးစားရတဲ့ သခင်မ... တစ်ညလောက် အိပ်ရေးဝဝ အိပ်ပြီးရင်တော့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လာမှာပါ..."

ထို့နောက် သူသည် အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ နီလာကို နံရံပေါ်ရှိ သော့ပေါက်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ နံရံသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှေရောင် မာဒြာ များ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပန်းဝင်လာပြီး လောင်ကျွမ်းစေတတ်သော အပူရှိန်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ နံရံသည် အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့သွားပြီး သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေ၏။

အသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ရာ၊ အော်သို၏ အခွံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှေးမှိန်သည့် အနီရောင် အလင်းတန်းလေးသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ သေတ္တာကို ဆင်ခြေလျှော ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် လျှောကျသွားစေကာ အော်သို၏ ဘေးနားတွင် ရပ်တန့်သွားစေလိုက်လေ၏။

သူသည် ထိုအနားသို့ တွားသွားသွားပြီး အော်သို၏ ခြေထောက်ကို မှီထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုအထွတ်အမြတ် သားရဲကြီး၏ အခွံမှ မှားယွင်းသည့် နေရာ တစ်ခုကို ထိမိပါက၊ သူ၏ ဆံပင်များ မီးလောင်သွားနိုင်လေ၏။ အော်သို နိုးနေချိန်တွင် ထိုအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း၊ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင်မူ မရနိုင်ချေ။

လိပ်ကြီး၏ သားရေကဲ့သို့ အရေပြားကို မှီထားရင်း၊ သူသည် အပြာလေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် စိုးရိမ်နေပုံရပြီး၊ သူ၏ နဖူးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"တစ်မိနစ်လောက်ပါပဲ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်မိနစ်လောက်ပဲ အနားယူလိုက်ရင် ရပါပြီ..."

သူသည် အနောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

သူ မည်သည့်အချိန်က အိပ်မောကျသွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။

...

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လင်းတုန်း နိုးလာချိန်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများကို စူးရှစွာ ထိုးဟပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အဆစ်များတစ်လျှောက် နာကျင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မညီမညာဖြစ်ပြီး နာကျင်စွာ အသက်လုရှူနေရသော်လည်း၊ သူ၏ မာဒြာ များ စီးဆင်းနိုင်စေရန် အသက်ရှူနှုန်းကို မှန်ကန်အောင် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

‘သူတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာကြပြီ’

သူ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ငါ ဒီမှာ နေလို့ မဖြစ်ဘူး... ငါ ပြေးမှ ရမယ်...’

သူသည် နောက်ထပ် ထိတ်လန့်မှု တစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

‘ယီရင် ဘယ်မှာလဲ...’

သူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဗလာ လက်ဝါး ကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် စုစည်းလိုက်လေ၏။ အော်သို၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွန်၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ အပြာရောင် လင်းထိန်နေသော ဆင်ခြေလျှော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုနှင့် နံရံတစ်လျှောက် အောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော ရှည်လျားသည့် ကုတ်ခြစ်ရာများမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတွေ့ရချေ။ သူသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဗလာကျင်းနေသော ကျောက်သားနံရံကိုသာ တွေ့ရလေ၏။ သူ၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံများက ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အသိစိတ်များ အပြည့်အဝ နိုးကြားလာသောအခါ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရောက်နေကြောင်းကို ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့လေ၏။ အင်ပါယာကြီး တစ်ပါး၏ အိတ်ဆောင်ကမ္ဘာထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများက သူ့ကို အောက်သို့ ပြန်လည် ဆွဲချသွားစေခဲ့သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းက ခြောက်သွေ့နာကျင်နေပြီး၊ နံရိုးများမှာ ပွန်းပဲ့နေကာ၊ ကျောပြင်မှာလည်း ကိုက်ခဲနေခဲ့လေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

မှော်သင်္ကေတ စက်ဝိုင်းသည် အပြာရောင် တောက်ပနေပြီး သူတို့ကို ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေ၏။ သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်သင့်ပေသည်။ အော်သို အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သူ အာရုံခံနိုင်သော်လည်း၊ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အားနည်းနေသေးလေ၏။ သူတို့အားလုံး အန္တရာယ် ရှိနေနိုင်သေးသည်။

အကျင့်တစ်ခုအနေဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး သန့်စင်ခြင်းဘီး စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှု နည်းစနစ်အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်လေ၏။ ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင်၏ နှလုံးသားကို အပေါက်ဖောက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို တူးဆွနေပြီး၊ သံကြိုးကွင်းများက သူ၏ အဆုတ်များကို တင်းကျပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။ သို့သော် ၎င်းက သူ့အား အာရုံစိုက်ထားနိုင်မည့် ခိုင်မာသော အရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

***