အခန်း ၃၅၄

အပိုင်း(၃၅၄)

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားနိုင်သည်အထိ လင်းတုန်းသည် တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် အသက်ရှူသွင်း၊ အသက်ရှူထုတ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေ၏။

ရန်သူများ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တွေးတောရန် အချိန်ရသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မှတ်ဉာဏ်များသည် တစ္ဆေရေ၏ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော သမုဒ္ဒရာရေပြင်ကြီးအလား သူ့အပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့လေ၏။

သူ့ကို ကယ်တင်ရန် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိအောင် ကြိုးစားနေစဉ် ယီရင်၏ အမာရွတ်များနှင့် မျက်နှာ...

စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် သူမ၏ ခေါင်းထိပ်မှနေ၍ အနီရောင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု အောက်သို့ ဖြတ်ဆင်းသွားခဲ့သော ရန်ဖေး...

မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသော သူ၏ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်...

သဲပြင်ပေါ်တွင် ကျဆင်းနေသော အပြာလေး၏ ရေကန်လေးမှ ကွဲအက်နေသည့် အခြမ်းနှစ်ခု...

ရန်ဖေး၏ သေဆုံးမှုက သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်ထက် သူ့ကို ပိုမို ထိခိုက်စေခဲ့လေ၏။ သူသည် သူမကို ကောင်းစွာ မသိခဲ့သလို၊ မယုံကြည်ခဲ့သလို၊ အထူးတလည်လည်း မနှစ်သက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ အသတ်ခံရသည်ကို ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ... ဤမျှ လွယ်ကူစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းက...

သူမသည် သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ရှင်လျက်မှ သေဆုံးသွားခဲ့လေ၏။ သူမ ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ပေ။

ထိုအရာသည် အလွယ်တကူပင် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်သွားနိုင်ခဲ့လေ၏။ ပို၍ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ များသေးသည်။

ထို့နောက် ယီရင်...

အပြင်ဘက်တွင် သူမ ဘာတွေ ဖြစ်နေမည်နည်း။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များထက်တော့ ပိုမဆိုးနိုင်လောက်ချေ။ ထို့ကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ သူမ ၎င်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို တွေးတောခြင်းမှ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ရန်ဖေး မရှိတော့သည့်အတွက်၊ သူတို့ မရှိလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု ပိုင်ရိုက ဆုံးဖြတ်သွားနိုင်လေ၏။ မာစီနှင့် ယီရင်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းလျှင်ပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ မာစီသည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သာ ရှိသေးလေ၏။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး ရန်ဖေးနှင့်အတူ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီဟု ပြောနိုင်ပေသည်။ ထိုအပေါ် အီသန်မှ လွဲ၍ မည်သူမှ မေးခွန်းထုတ်မည် မဟုတ်ချေ။

လက်မောင်း ဆုံးရှုံးသွားပြီးကတည်းက၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လင်းတုန်းသည် မေ့လျော့နေတတ်လေ၏။ တစ်ခုခုကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး၊ အဖြူရောင် မာဒြာ များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အရိုးစုနှင့်တူသည့် လက်မောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထိုမြင်ကွင်းက မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ခံစားရတတ်လေ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်မောင်း မဟုတ်ချေ။ အမှန်တရားကို ဆက်စပ်တွေးတောမိရန် သူ၏ ဦးနှောက်က အချိန်အနည်းငယ် ယူရတတ်လေ၏။

ယီရင်နှင့် ကွဲကွာသွားခြင်းကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရလေသည်။ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို မတွေ့ရခြင်းက သူ၏ လက်မောင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တူနေလေ၏။

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံလေးတစ်ခုက သူ၏ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှု ဈာန်ထဲမှ သူ့ကို လှုပ်နှိုးလိုက်ရာ၊ သူသည် လက်ကို မျက်နှာမှ ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများ စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ လူမြင်ကွင်းတွင် ငိုကြွေးခြင်းအတွက် သူ၏ ဖခင်က သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပေလိမ့်မည်။ ဤနေရာတွင် မြင်မည့်သူ မရှိသော်လည်း၊ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အနေအထားဖြင့် မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သော အရင်က ကြောက်ရွံ့မှုဟောင်းများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

အပြာရောင် အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ့ကို မော့ကြည့်နေသော အပြာလေးကို မြေကြီးပေါ်တွင် မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရလေ၏။ သူမသည် ဖြူလျော်နေပြီး ပါးလွှာနေသည်။ သူမကို ဖောက်ထွင်း၍ပင် မြင်နိုင်လေ၏။

ထိုအခါမှသာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမြုတေ နှစ်ခုစလုံးတွင် ဘာမျှ မကျန်တော့သလောက် ဖြစ်နေသေးသော်လည်း၊ သူ၏ လမ်းကြောင်းများကို တိုက်ချွတ်သန့်စင်ပေးထားပြီး ဖြစ်လေ၏။ သူ တိုက်ခိုက်လိုမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ဗလာ လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝိညာဉ် ထာဝရ ဒဏ်ရာရရှိမည့် အန္တရာယ်မျိုး မရှိနိုင်တော့ချေ။

လင်းတုန်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းလိုက်ပြီး၊ အပြာလေးဆီသို့ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ..."

သူမက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တွယ်တက်လာချိန်တွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် သူမ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

လင်းတုန်း အော်သိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလိပ်ကြီး၏ ဒဏ်ရာက အတော်လေးကို ဆိုးရွားနေပုံ ပေါ်လေသည်။ ယီရင် သူ့ဘေးတွင် ရှိမနေနိုင်သော်လည်း သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဤနှစ်ယောက်က သူ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေခဲ့လေ၏။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား..."

သူက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ က ပုလွေသံနှင့်တူသော ရှည်လျားပြီး နှေးကွေးသည့် အသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

"ငါတို့အတွက် တစ်ခုခု ရှာပေးပါ့မယ်..."

လင်းတုန်းက အော်သိုကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို အင်ပါယာကြီး တစ်ပါးက တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ... ဒီထဲမှာ ငါတို့ စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေမှာပါ..."

သူ၏ အသံက စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် သူ့ဆီသို့ ပဲ့တင်ထပ်၍ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် မျက်လုံး ကို ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းထဲသို့ မာဒြာ များ လောင်းထည့်ခြင်းက မည်သည့် အသုံးဝင်သော အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်မပေးခဲ့ချေ။ ၎င်းက သူ့ကို အလွန်ဝေးကွာသော နေရာများသို့သာ ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။ မည်သည့် အကူအညီမျှ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာလွန်းနေလေ၏။ သို့တိုင်အောင် အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိလာပါက အသုံးပြုနိုင်ရန် သူက ၎င်းကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ပစ္စည်းများကိုမူ အော်သိုနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ကျောဘက်တွင် ကျောပိုးအိတ် မရှိခြင်းက သူ့ကို အဝတ်ဗလာဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သို့သော် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ သတိပြုမိရန်ပင် ခက်ခဲသော အပြာလေး၏ အလေးချိန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်မှု ပေးစွမ်းခဲ့လေ၏။

သူတို့သည် ဆင်ခြေလျှော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အတူတကွ လျှောက်သွားကြလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် စင်္ကြံလမ်းကြီးက ဗလာကျင်းမနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ဝင်ပေါက်မှာကဲ့သို့ သော့ပေါက်များကို ကိုက်အနည်းငယ်တိုင်းတွင် တွေ့ရလေ၏။ သူ၏ ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အနည်းငယ်က သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့အားလုံးသာ ထွက်ပေါက်များ ဖြစ်နေခဲ့ပါက၊ နဂါးကောင်မလေး သို့မဟုတ် အစွယ်ပါသော ငါးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စရာမလိုဘဲ သူ ထွက်ခွာသွားနိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် စိတ်ပျက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ကျောက်မျက်ရတနာပတ်လည်ရှိ နံရံ အရည်ပျော်သွားသော ပထမဆုံးအကြိမ်တွင်၊ ပုံးများ ပြည့်ကျပ်နေသော သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သတ္တုပုံးအများစုမှာ သံချေးတက်၍ ဆွေးမြည့်နေပြီး၊ သစ်သားပုံးများမှာလည်း ပုပ်ဟောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သတ္တုနံ့ထွက်နေသော အရည်အိုင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

နောက်တံခါးတစ်ချပ်မှာမူ တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် မီးလောင်နေသော စက္ကူပုံကြီးမှလွဲ၍ ဗလာကျင်းနေလေ၏။

နောက်တစ်ခုမှာ မျက်နှာကြက်မှ ချိတ်များ တွဲလောင်းကျနေသော ကျယ်ဝန်းသည့် သိုလှောင်ခန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုမျှသာ။ ဗလာကျင်းနေသော ချိတ်များသက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

စတုတ္ထမြောက် အခန်းတွင် ကုတင်ဘောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ကုတင်များ မရှိဘဲ ဘောင်များသာ ရှိလေ၏။

ထုပ်ပိုးမှုများအားလုံး ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို စားသောက်ထားသော စားနပ်ရိက္ခာ သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း သူ တွေ့ခဲ့ရသည်။ သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးကိုပင် ဆံ့လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး ဗလာကျင်းနေသော ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးလေ၏။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ရှာဖွေစူးစမ်းစေကာမူ အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသတ်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် တစ်နာရီခန့်မျှ ရှာဖွေစူးစမ်းနေခဲ့ပြီဟု သူ ခန့်မှန်းမိလေ၏။ လမ်းသည် အောက်ဘက်သို့ စောင်းဆင်းနေမှု ရပ်တန့်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ အဆုံးတွင် ပြန့်ပြူးသော နံရံတစ်ခုရှိသည့် ဖြောင့်တန်းသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေတော့သည်။

၎င်းသည် အတော်အတန် ဝေးကွာနေသောကြောင့် သူနှင့် ထိုအဆုံးသတ်ကြားတွင် နောက်ထပ် တံခါး ဆယ့်ခြောက်ချပ်ခန့် ရှိဦးမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ မည်သည့်တံခါးများကို စစ်ဆေးပြီးပြီ၊ မည်သည့်တံခါးများကို မစစ်ဆေးရသေးကြောင်း အလွယ်တကူ မှတ်သားထားနိုင်ရန် တံခါးတိုင်းကို အစီအစဉ်အလိုက် ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် သူ ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ အမှိုက်များနှင့် ဆွေးမြည့်နေသော အရာများကိုသာ သူ တွေ့ရှိခဲ့ရလေ၏။

ဤအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ရေငတ်မှုက အတွေးတိုင်းအပေါ် လွှမ်းမိုးလာပြီး၊ အစာအိမ်ကလည်း တဂွီဂွီ မြည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော လမ်းလျှောက်မှုလေးကပင် သူ၏ ခြေထောက်များကို ပျော့ခွေ တုန်ရီနေစေခဲ့လေ၏။ အကယ်၍ ဤအခန်းများထဲတွင် သူ ဘာမျှ မရှာတွေ့နိုင်ပါက၊ အော်သိုထံသို့ ပြန်သွားပြီး ရှေ့ပေါက်မှပင် ထွက်ရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ရွှေရောင် နဂါးကောင်မလေးက သူတို့ကို စောင့်နေသေးသည်ဆိုလျှင်၊ သူ ထိုအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်က သူ့ကို ဖိအားပေးလာသောကြောင့်၊ သူသည် နောက်ဆုံး တံခါးတန်းများကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ တံခါးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်လောက်သော တံခါးတစ်ချပ်သာ ရှိမည်ဆိုလျှင် ဤတံခါးပင် ဖြစ်ရမည်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အဆုံးမဲ့ အပြာရောင်နှင့် အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သွားလေ၏။

အခန်းထဲရှိ အလင်းရောင်သည် ဒူးခေါင်းခန့် အမြင့်ရှိသော ထုဆစ်ထားသည့် ကျောက်သားရေတွင်း တစ်ခုဆီမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရေတွင်းထဲတွင် တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင် အရည်များ ပြည့်လျှံနေလေ၏။ ၎င်းတို့သည် အစွန်းများမှနေ၍ လျှံကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိုင်ထွန်းနေကာ၊ ရေဆင်းပေါက် ဆန်ခါများထဲသို့ စီးကျသွားလေသည်။

“ပလုံ...”

လင်းတုန်း ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အထက်မှနေ၍ ခရမ်းရောင် အရည်တစ်စက် ပြုတ်ကျလာပြီး ရေကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေ၏။

အခန်းမှာ မကြီးမားလှဘဲ တစ်ဖက်လျှင် ခြေဆယ်လှမ်းခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ နံရံ သုံးဖက်စလုံးတွင် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အမြင့်ရှိသော စင်များ ရှိနေလေ၏။ ထိုစင်များ အားလုံးတွင် ပြည့်ကျပ်နေသည်မှာ အမှိုက်ပုံများသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ဖြင့် ခံစားရသော လေထုထဲတွင် ကစဉ့်ကလျား အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ရည်ရွယ်ချက်များ ပါဝင်သော ခဏတာ ခံစားမှုများ ရောယှက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ ဟိုတစ်ပုံ ဒီတစ်ပုံရှိ အမှိုက်ပုံများဆီမှ အလင်းရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်လာပြီး အရောင်စုံ မီးပွားများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

သူ အနီးသို့ တိုးသွားသောအခါ ပုံထားသော အရာအချို့မှာ သတ္တုများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ သစ်သားများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ အချို့မှာမူ ကြက်ဥခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး ပါးလွှာနေကြသည်။ မျက်နှာပြင် အများစုတွင် အစီအရင် စက်ဝိုင်းများ ရေးထိုးထားလေ၏။ အများစုမှာ မာဒြာ များကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ အခြား လုပ်ဆောင်ချက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအတွက် ရေးဆွဲထားသည်များလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သူက တစ်ခုကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အနှစ်သာရအဖြစ် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် မာဒြာ အကြွင်းအကျန်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူ ဘာကို ကြည့်နေမိသည်ကို သတိပြုမိသွားလေတော့၏။

မှော်ပစ္စည်း များ...

ဤသည်ကား မှော်ပစ္စည်း များအတွက် သိုလှောင်ခန်း ဖြစ်လေသည်။ တစ္ဆေရေ ကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ အားလုံး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစီအရင် များဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသော မာဒြာ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်ရေးရာ သက်သက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မှော်ပစ္စည်း များဆိုလျှင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး၊ ဒြပ်ဝတ္ထုတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ထည်များသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

***