အခန်း ၃၅၆

အပိုင်း(၃၅၆)

"မင်းမှာ နာမည်ရှိလား..."

လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းလိုက်ပြီး၊ အိပ်မက်ရေ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ခုခံနိုင်ရန် မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်ရင်း ထိုသံချေးတက်နေသော မှော်ပစ္စည်း ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့ချေ။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သာမန် စိုစွတ်နေသော သတ္တုတစ်ခုလိုသာ ခံစားရလေသည်။

"ရေတွင်းထဲ မကျခင်တုန်းကတော့ ငါက အသံထွက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ဘောလုံးကြီး တစ်ခုသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်... အဲဒီတော့ သာမန် စကားပြောဆိုမှုတွေ လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ အများကြီး မရှိခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို နာမည်တချို့တော့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်... ငါ မှတ်မိသလောက် ပြောပြရရင်... အမှိုက်... အဲဒါကတော့ အခေါ်အများဆုံးပဲ... ချို့ယွင်းချက်၊ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း၊ ဖွဲနု၊ စွန့်ပစ်အမှိုက်၊ ကျရှုံးသွားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုရဲ့ ဘေးထွက်ပစ္စည်း... ကျရှုံးမှု... အဲဒါလည်း အကြိုက်ဆုံး နောက်တစ်ခုပဲ... အနည်အနှစ်၊ သံချေး၊ အမြှုပ်၊ အညစ်အကြေး... ဒရော့စ်... ဒါတွေက သိပ်ပြီး မြှောက်ပင့်ပေးတဲ့ နာမည်တွေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား..."

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ဒရော့စ်..."

လင်းတုန်းက မှော်ပစ္စည်း ထံသို့ ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ပါ..."

"အို... မင်းမှာလည်း နာမည်ရှိတာပဲ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ... ဒါက ငါ ပထမဆုံး အစစ်အမှန် စကားပြောခွင့်ရတာပဲ... စကားမစပ်... အဲဒါကို ငါ တော်တော် သဘောကျတယ်... ငါ စိတ်ကူးထားခဲ့တာလောက်တော့... ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အရ မလှုံ့ဆော်နိုင်ဘူးပေါ့လေ... ကြီးကျယ်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေနဲ့ အချေအတင် ဆွေးနွေးရမယ်လို့ ငါ ပုံဖော်ထားခဲ့တာကိုး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေတုန်းပါပဲ... အခုထိ မင်းနဲ့... စကားပြောနေရတာကို ငါ စိတ်လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ..."

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်မိနစ်လောက်က မင်း ဇွန်း ဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိခဲ့ဘူးလေ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ 'ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အရ လှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်း' တို့၊ 'အညစ်အကြေး' တို့ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ငါ သိတယ်လေ... သရေကျတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်..."

လင်းတုန်းသည် တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင် ရေကန်ဆီသို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းက ရေတွင်းထဲ ကျပြီးမှ ပြောင်းလဲသွားတာလား..."

"ဒါက လူတွေမှာ အာရုံစူးစိုက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးဖို့နဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ဖန်တီးထားတာ..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်တာနဲ့ မင်း တစ်ညလုံး အမြင့်ဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်... အဲဒါက ငါ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေတုန်းက ဒီရေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရတဲ့ စကားတွေထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ..."

လင်းတုန်းသည် ရေကန်နှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်အောင် တိုးသွားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ရမလားလို့..."

စိတ်ကို ကြည်လင်သန့်စင်ပေးသော ဆေးရည်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အလွန် ဈေးကြီးလှလေ၏။

"တစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ပိုပြီး နိုးကြားတက်ကြွလာစေမယ်... ပိုတောင် ဉာဏ်ကောင်းသွားနိုင်သေးတယ်... အဲဒါက ဟိုလေ... စိတ်မဆိုးနဲ့နော်... ငါ ဆိုလိုတာက... မင်း သောက်သာ သောက်လိုက်ပါ... အဲဒီမှာတင် ထားလိုက်ကြရအောင်... မင်းရဲ့ ညာဘက် စင်ပေါ်မှာ ပုလင်းလေးတွေ ရှိတယ်..."

လက်မအရွယ်အစားရှိပြီး ဖယောင်းကဲ့သို့သော အရာဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည့် သတ္တုပုလင်းငယ်လေးများ ထည့်ထားသော စင်တစ်ခုကို လင်းတုန်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရေတွင်းထဲသို့ နှစ်လိုက်လေ၏။ ရေအနည်းငယ်က သူ၏ လက်မပေါ်သို့ စင်ကျလာသော်လည်း၊ သာမန်ရေတစ်ခုလိုသာ ခံစားရဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ခရမ်းရောင် အရည်စိမ်းတစ်ခုကို သောက်သုံးရမည့်အပေါ် သူ သံသယဝင်နေမိဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရေတွင်းဆီမှ မည်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကိုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကြောင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ အလုပ်သမားများကို ရေတိုက်ရန် ဆိုသည်မှာလည်း ယုတ္တိတန်လှလေ၏။ အကယ်၍ အခြားသူများ ၎င်းကို သောက်သုံးခဲ့ဖူးပါက သူလည်း သောက်သုံးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ရေငတ်ခြင်းကလည်း နာကျင်လောက်အောင် ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူသည် ခေါင်းကို အနောက်သို့ လန်ချလိုက်ပြီး ပုလင်းထဲမှ ရေတစ်ငုံကို မျိုချလိုက်လေသည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပိုမို ပြင်းထန်သော အရသာတစ်ခု သို့မဟုတ် စွမ်းအားများ အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ရေသက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။ စမ်းချောင်းရေ၏ ဓာတ်သတ္တု အရသာမျိုး ရှိလေသည်။

နောက်တစ်ခဏအကြာတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုများက စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ အတွေးများ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှုန်ဝါးမှုများသည် တံမြက်စည်းလှည်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဆေးကြောသန့်စင်ထားလိုက်သည့်အလား သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးသည် ကြည်လင်ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် အသက်ရှူလိုက်ရသကဲ့သို့ လေကို အားပါးတရ ရှူသွင်းလိုက်လေ၏။

အပြာလေးသည် သူ၏ ကျောဘက်မှတစ်ဆင့် ခေါင်းပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး၊ သူ၏ နဖူးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ..."

မှော်ပစ္စည်း က ပြောလိုက်သည်။

"လှုံ့ဆော်မှုရှိတဲ့ လှုပ်ရှားသူတွေကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားနိုင်အောင်နဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ တွေးတောသူတွေကို ဆက်လက် တွေးတောနိုင်အောင် စွမ်းအားတွေ ဖြည့်တင်းပေးတယ်... အဲဒါက အိပ်မက် ရေတွင်း အတွက် ငါ စဉ်းစားနေတဲ့ ဆောင်ပုဒ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ဒါက ပုလင်းတစ်လုံးထဲမှာ တစ်ညစာ အိပ်ရေးဝသွားအောင် ထည့်ထားတာနဲ့ တူတယ်..."

လင်းတုန်းသည် ဗလာကျင်းနေသော ပုလင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"အို... အဲဒါက ရေတွင်းအတွက် ကောင်းတဲ့ ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုပဲ၊ အဲဒါကို ငါ သုံးမယ်... မင်း အာရုံလွင့်နေတဲ့အခါ အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့လည်း ဒီရေက ကူညီပေးတယ်၊ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတွေကို စိတ်ကူးသစ်တွေနဲ့ ချဉ်းကပ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ရေခဲတုံးသေးသေးလေးတွေအဖြစ် ခဲလိုက်ပြီး သာမန်သောက်စရာတစ်ခုကို ခရမ်းရောင် တောက်ပသွားအောင် လုပ်ဖို့ သုံးလို့ရတယ်..."

လင်းတုန်းသည် ပုလင်းလေးကို ဖြည့်လိုက်လေ၏။

"အခု ဒီအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးကြီးတယ်... ဒုတိယတစ်ကြိမ် ယူဖို့ မင်းမှာ ခွင့်ပြုချက် ရှိမရှိ ငါ စစ်ဆေးကြည့်ရဦးမယ်... အို... မင်း သောက်နေပြီပဲ၊ မင်း အခု သောက်နေပြီပဲ..."

ဒုတိယမြောက် သောက်သုံးမှုက သိပ်ပြီး ထူးခြားပုံ မပေါ်ချေ။ လန်းဆန်းစေသော သာမန်ရေကို သောက်သုံးရသည်နှင့်သာ အများအားဖြင့် တူညီနေလေ၏။

"ဒါကနေ ငါ ဘာမှ သိပ်မရလိုက်ဘူး... အဲဒီလို အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ပြန်ရဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ..."

"လူတစ်ယောက် ပင်ပန်းဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာပေါ်ပဲ မူတည်မယ် ထင်တယ်... မင်းက အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ နိုးကြားနေပြီဆိုတော့ ဒါက မင်းအတွက် တခြား ဘာလုပ်ပေးနိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာ ငါ သေချာ မသိဘူး... စကားမစပ်၊ အဲဒါက တစ်ခါသောက်စာကို အဆင့်မြင့် မာဒြာပြား တစ်ထောင် တန်တယ်... မင်း သိချင်နေလောက်မလားလို့ပါ..."

အလားတူ ပုလင်းများ အပြည့်တင်ထားသော စင်တစ်ခု ရှိနေပြီး လင်းတုန်းက ၎င်းတို့ကို ဖြည့်တင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် ရေစီးကြောင်းလေးများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဤတန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးရည်များ နှစ်ကာလများစွာအတွင်း ရေဆင်းပေါက် ဆန်ခါများထဲသို့ မည်မျှအထိ အလဟဿ စီးဆင်းသွားခဲ့မည်ကို တွေးမိပြီး သူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပင် နာကျင်သွားရလေ၏။

"ဒီအောက်ကို တခြား ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးဘူးလား..."

အခြား ကျင့်ကြံသူ များက ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့မည်ဟု သူ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်ချေ။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ သေချာ မသိဘူး... ငါ နိုးလာကတည်းက ဒီထဲကို ဘယ်သူမှ မရောက်လာခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရေတွင်းထဲကနေဆိုတော့ ငါလည်း အများကြီး မမြင်နိုင်ပါဘူး..."

လင်းတုန်းသည် ပုလင်းတစ်လုံးကို အဖုံးပိတ်လိုက်ပြီး သံချေးတက်နေသော ဘောလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"မင်းက မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု မဟုတ်လား..."

"မင်းက ငါ့ကို သယ်နေတယ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အရမ်း မြန်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက် နှေးပေးပါလား..."

လင်းတုန်းသည် သူ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးရှိသည့် စင်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို မှော်ပစ္စည်း မျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"အဲဒါက တခြား အဆောက်အအုံတွေဆီက ပုံရိပ်ယောင် မှတ်တမ်းတွေကို သိမ်းဆည်းပေးတာလေ... တကယ်တော့ ဒီဟာတွေ အများစုက အဲဒီလို လုပ်ကြတာပါပဲ..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို သေတ္တာကို ဖြတ်သန်း၍ ဖြန့်ကြက်လိုက်လေ၏။ ၎င်းသည် ဒရော့စ် နှင့် တူညီသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းသောကြောင့် အဆင်ပြေသင့်ပေသည်။

"ဒီ အပိုင်းအစတွေကို မင်း ဖတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား..."

သူ အခန်းကို အရင်က စစ်ဆေးခဲ့စဉ်က၊ မှော်ပစ္စည်း များထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ သူ အသုံးပြုရန် လုံလောက်အောင် အကောင်းပကတိ ရှိမနေခဲ့ချေ။ ဒရော့စ် အနေဖြင့် ၎င်းတို့ဆီမှ တစ်ခုခု ရယူနိုင်ကောင်း ရယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ငါက ဟို... မင်းက ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ ကြိုးစားကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖိအားတွေ အောက်မှာဆို ငါ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ဘူး..."

သစ်သား၏ ကျန်ရစ်နေသော အခြမ်းပေါ်တွင် အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည့် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေလေရာ လင်းတုန်းက ၎င်းကို သူ၏ လက်မဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်လေ၏။ ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပုံရိပ်တန်းတစ်ခုသည် သေတ္တာထဲမှနေ၍ တိမ်တိုက်တစ်ခုအလား အထက်သို့ လွင့်မျောလာပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"နေဦး၊ ငါတို့ စနေပြီလား... ငါ့ကို အဲဒီအပေါ် တင်ပေး၊ မြန်မြန်... မြန်မြန်..."

လင်းတုန်းက မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့သော မှတ်ဉာဏ်များအပေါ်သို့ ဒရော့စ်ကို ကိုင်ထားပေးလိုက်သောအခါ၊ ထို မှော်ပစ္စည်းက အသက်ရှိုက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ပုံရိပ်များသည် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားမည့်အစား၊ မှော်ပစ္စည်း အခွံရှိ အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ လွင့်မျော ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

***