အခန်း ၃၅၇

အပိုင်း(၃၅၇)

လင်းတုန်းသည် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုထဲသို့ သူ၏ မျက်လုံးကို ကပ်၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ပုံရိပ်များသည် ဒရော့စ် ကို ဖွဲ့စည်းထားသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် သူ့အထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်ထဲတွင် မျဉ်းကြောင်းသစ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ထို မှော်ပစ္စည်း အတွင်း၌ အလင်းရောင်သစ်များ တလက်လက် တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

"အင်း... အဲဒါက တော်တော်လေး ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်သွားတာပဲ..."

"အဲဒါတွေကို စားနေရသလိုမျိုး ခံစားရလား..."

လုပ်ဆောင်ချက်တူညီသော မှော်ပစ္စည်း အများအပြားသည် အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ ပေါင်းစပ်ရခြင်းက မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုအတွက် မည်သို့ ခံစားရမည်ကို သူ တစ်ခါမျှ စဉ်းစားမကြည့်မိခဲ့ဖူးချေ။

"အဲဒီအထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ သိပ်အများကြီး မကျန်တော့လို့ တကယ်တော့ သိပ်ထူးခြားတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး... လူတွေ သွေးမျှဝေကြသလိုမျိုးပေါ့..."

"လူတွေက သွေးမမျှဝေကြဘူး..."

"သူတို့ လုပ်သင့်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခု ငါ ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတချို့ကို ရယူနိုင်သွားပြီ... တစ္ဆေရေ ကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်၊ သံတမန် တချို့ ရောက်လာပြီး ဒီနေရာကို လုယက်သွားကြတယ်... သူတို့က ရေတွင်းထဲက ရေနည်းနည်းပါးပါး သောက်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး... သူတို့က သံတမန် တွေလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့က အိပ်တောင် အိပ်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အို... အခု ငါ မြင်ရပြီ... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ငါ့ကို ကောက်ကိုင်နေတယ်... ဟယ်လို၊ ငါရေ..."

သူသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"အင်း... အဲဒါက နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား... သူက ငါ့ကို ရေတွင်းထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်... အော့... ပယ်ချခံရတာပေါ့... ဘယ်တော့မှ မကောင်းပါဘူး... အဲဒီတုန်းက ငါဟာ ငါ မဟုတ်ခဲ့သေးပေမဲ့၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် နာကျင်ရပါတယ်..."

"မင်း ဘယ်တုန်းက နိုးလာတာလဲ..."

"ငါ့ကို ဟို... အခွံမာမာနဲ့ ညှပ်တတ်တဲ့ ကောင်မျိုးနဲ့ တူတဲ့အရာဆီ ခေါ်သွားပေးပါ..."

လင်းတုန်းသည် ဒရော့စ် ကို သူ အရင်က ဘေးဖယ်ထားခဲ့သော ဂဏန်းပုံစံ မှော်ပစ္စည်း ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ဒရော့စ် က ထို မှော်ပစ္စည်း ၏ ကျန်ရစ်နေသော အရာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှူသွင်းလိုက်ပြန်လေ၏။

အိပ်မက် မာဒြာ ကို ရှူသွင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ဒရော့စ် ၏ အတွင်းပိုင်း ယန္တရားများ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာသည်ကို လင်းတုန်း နောက်တစ်ကြိမ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မိခင်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ သက်တမ်း ငါးနှစ်ကိုပင် ပေးကောင်း ပေးရဲပေလိမ့်မည်။

"...နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ့်ခြောက်နှစ်..."

ဒရော့စ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဒီရေတွင်းထဲမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိနေခဲ့တဲ့ အချိန်ပဲ... ဝိုး... ငါ အကောင်းဆုံး ပြောနိုင်တာကတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ သိလာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်ကမှပဲ... အဲဒါ ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ အဟောင်းဆုံး မှတ်ဉာဏ်ပဲ..."

လင်းတုန်းသည် အခြား မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း များ ပြည့်နှက်နေသော စင်တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

"ဒါတွေ အားလုံးက တစ္ဆေရေ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ပါတာလား..."

"တချိန်တုန်းကတော့ ပါခဲ့မှာ သေချာတာပေါ့... ဒီနေရာက ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီးကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့နဲ့ တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခုရဲ့ ဌာနချုပ်ပဲ... ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... သိရသလောက်တော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲကို မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု ထည့်လိုက်ရင်၊ မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရသွားရုံပဲ ရှိတာလေ..."

"'ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီး' အကြောင်း ငါ ပိုပြီး ကြားချင်မိတယ်..."

လင်းတုန်းက စင်များကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး၊ မင်းဆီမှာ ထပ်ထည့်ဖို့ နေရာ ရှိသေးလား..."

"ငါ မင်းကို သဘောကျလာနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသိလား၊ နောက်ဆုံးကျရင်တော့လေ..."

...

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့ အော်သို ရှိရာ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အထက်သို့ ပြန်တက်လာကြစဉ် ဒရော့စ် က သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"အင်း... အဲဒါကတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ..."

လင်းတုန်းသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ရေဖြည့်ထားသော ပုလင်းငယ် နှစ်ဆယ့်လေးလုံး အပြည့်ပါသည့် စင်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် တောက်ပနေသော ခရမ်းရောင် ရေ တစ်ဝက်ခန့် ပါသည့် ရေပုံးတစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုရေပုံးကို စွန့်ပစ်ထားသော ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အခန်းတစ်ခုထဲတွင် သူ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်ချောင်းများဆီသို့ မာဒြာ လှည့်ပတ်ရန် မလိုဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ဖြင့် သယ်ဆောင်နိုင်စေရန် လက်ကိုင်တွင် အစီအရင် ပင် ရေးဆွဲထားသေးလေ၏။

"ငါ ဆိုလိုတာက ငါ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ထပ်သိမ်းထားနိုင်တယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်တောင် အံ့သြသွားရတယ်... အချက်အလက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းစာလောက်ကို ငါ မျိုချနိုင်သေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်... မိုးကြိုး လင်းယုန် ဆိုတာ ငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်တယ် ဆိုတာ မင်း သိလား... ငှက်တွေက ရေထဲကနေ မဟုတ်ဘဲ လေထဲကနေ ပျံသန်းကြတာလေ၊ မင်း သိလားတော့ မသိဘူး... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လေ့လာမှု နယ်ပယ်တစ်ခုပဲ... မင်း ဘာလို့ မပျံသန်းတာလဲ..."

ဒရော့စ် ၏ သံချေးတက်နေသော သတ္တုဘောလုံးကို သူ၏ ဝတ်ရုံခါးကြားတွင် ညှပ်ထားပြီး၊ အပြာလေး ကမူ ထိုအခွံပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့လေ၏။ သူမသည် အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ ဒရော့စ် ၏ မှော်ပစ္စည်း ပုံစံကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူကတော့ ထိုသို့ အကြည့်ခံရခြင်းကို သဘောကျပုံ မပေါ်ချေ။

"အို... သူက... သူက ဒီထဲကို ထပ်ကြည့်နေပြန်ပြီ... ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ... မင်း... ငါ ဆိုလိုတာက မင်း စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်၊ မင်းဘာသာမင်းပဲ နေပေးလို့ ရမလား... ဟုတ်ပြီ၊ ကျေးဇူးပဲ... ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ငါ ပြောပြမယ်..."

"မင်း ငါ့ကို ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီး အကြောင်း ပြောပြနေတာလေ..."

မြေပြင်က အပေါ်ဘက်သို့ စတင် စောင်းတက်လာချိန်တွင် လင်းတုန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကြီးမားတဲ့ အလုပ်ကြီး ဆိုတာက တစ္ဆေရေ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုလုံးပဲ မဟုတ်လား... နော့သ်စထရိုက်ဒါ က သူ့ရဲ့ စိတ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ ဒီအိတ်ဆောင်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ... မင်းသိလား၊ အဲဒါကို ပိုပြီး ထက်မြက်လာအောင်လို့ပေါ့... သူ့မှာ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံး ရှိနေပြီဆိုတော့၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက အဲဒီစွမ်းအားတွေကို သူ အသုံးပြုပုံ တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဖို့ပဲလို့ သူ တွေးခဲ့တယ်... သူတို့ ပြောသလိုပေါ့၊ ပိုပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း တိုက်ခိုက်တာထက် ပိုပြီး ဉာဏ်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့လေ... ဒီအောက်မှာ သုတေသန ဌာနခွဲ သုံးခု ရှိတယ်... ဒီနေရာကတော့ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တွေက သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစဉ် တချို့ကို လွှဲပြောင်းရယူနိုင်မယ့် အဆင့်မြင့် မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို တီထွင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နေရာပဲ... လုံးဝ ကျရှုံးခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တွေက အဲဒီထက် ပိုပြီး ဘယ်တော့မှ ကြီးထွားမလာခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီအခန်းက မှော်ပစ္စည်း တွေနဲ့ ပြည့်နေတုန်းပဲလေ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ယခင်က ဤနေရာတွင် မည်မျှလောက်သော ရတနာများ ပြည့်နှက်နေမည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်ရုံသာ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်လေ၏။ အကယ်၍သာ ဤအဆောက်အအုံ လုယက်မခံခဲ့ရပါက၊ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ သုတေသန ပစ္စည်းများနှင့် အပြည့်အမောက် ရှိနေနိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ပထမဆုံး သံတမန် အနည်းငယ် ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူတို့က တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ယူသွားကြတယ်... အဆင့်မြင့် မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း တွေ အားလုံးရယ်၊ အဲဒါတွေကို ဖန်တီးဖို့ ကိရိယာတွေနဲ့ နည်းစနစ်တွေ အားလုံးပါ ယူသွားတာ... အဲဒီနောက်မှာ၊ ဒီအိတ်ဆောင်ကမ္ဘာဟာ သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသေးတယ်လို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါကြောင့် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် သူတို့က အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တချို့ကို လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီထဲကို စေလွှတ်ကြတယ်... စကားမစပ်၊ ဒါတွေ အားလုံးကို ဟို လုံခြုံရေး မှော်ပစ္စည်း တွေဆီကနေ ငါ သိရတာ... ငါ ယုံနိုင်တာထက်ကို သူတို့က ပိုမြင်ခဲ့ရတယ်... အဲဒီအချိန် ငါက ရေတွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာလေ... လောကကြီးက မတရားဘူး..."

အော်သို ထံသို့ ရောက်သောအခါ၊ လင်းတုန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို သစ်သားသေတ္တာဘေးရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်လေ၏။ သူသည် အနောက်ဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ကျောက်မျက်ရတနာရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှနေ၍ အနှစ်သာရများ တဖြည်းဖြည်း ယိုစိမ့်ထွက်နေဆဲဖြစ်သော နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အာ..."

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါမှ တကယ့် ကိုယ်ထည်ပဲ... ကြည့်လို့လည်း လှတယ်၊ ပြီးတော့ အက်ကွဲကြောင်းက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာ... ဇိမ်ကျလိုက်တာ... ဟေး... မင်း... အဲဒီအထဲက မင်းလေ... မင်းမှာ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ဘဝရှိလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

မျက်လုံး ကတော့ သေချာပေါက် ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။

"ဒါက တစ္ဆေရေ ရဲ့ သော့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ဝင်္ကပါတွေ ပြိုကွဲစ ပြုနေပြီ... မင်းသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီ မှော်ပစ္စည်း နဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်... အဲဒါက မျက်လုံး ရဲ့ ပျက်စီးမှုကို ပြုပြင်ပေးဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်၊ မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့ ကိုယ်ထည်တစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကိုလည်း ချဲ့ထွင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် ကျောက်မျက်ရတနာကို လက်ထဲတွင် ဆ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ပြောရရင်၊ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ရှိတဲ့ မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုက ပိုကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်မိတယ်..."

ဒရော့စ်က စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် ဟမ် ကနဲ အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"မင်းသိလား၊ အဲဒါက အချက်အလက်တွေ အများကြီး ထပ်သောက်တာထက် ပိုမြင့်တဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုပဲ... မူလ မှော်ပစ္စည်း လိုမျိုး ငါက အဲဒီ ကျောက်မျက်ရတနာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီးသွားရင်တော့ မင်းကို ပတ်ကြည့်ဖို့ ဘာလို့ လမ်းမပြပေးနိုင်ရမလဲ ဆိုတာ ငါ မမြင်ဘူး... မင်းကို လည်ပတ်ပြပေးမယ်လေ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီနေရာ တစ်ခုလုံးကို ငါကိုယ်တိုင်လည်း မြင်ဖူးချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် မင်း ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက် ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော သားရေလိပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။ သူက ၎င်းကို ဖြေလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ ကိရိယာများသည် အိတ်ကပ်လေးများနှင့် ကွင်းလေးများမှနေ၍ တွဲလောင်းကျနေလေ၏။

"ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ပဲ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။ ‘အလုပ်သင် တစ်ယောက်ပါ...’ ဟု သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ဖြစ်လေ၏။

"အို... ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း အမိုက်စားပဲ... စလိုက်ကြရအောင်…”

***