အခန်း ၃၅၉

အပိုင်း (၃၅၉)

ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသည် လူစိမ်းများကို ကြက်သီးထသွားစေရန် တမင်တကာ ရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ရှိလေ၏။ နံရံများပေါ်တွင် လှောင်အိမ်ဖြင့် ခတ်ထားသော ကခုန်နေသည့် အပြာရောင် မီးတောက်များဆီမှသာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို ရရှိသည်။ တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသော စင်္ကြံလမ်းမှာလည်း အရိပ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့လေ၏။ မျက်နှာကြက်မှ ဆူးချွန်များ တွဲလောင်းကျနေပြီး၊ အမှောင်ထုထဲတွင် ၎င်းတို့က ခေါင်းပေါ်၌ မည်မျှအထိ ဝေးကွာနေသည်ကို ပြောပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ယီရင်သည် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ဖြန့်ကြက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ မလုပ်ဘဲ နေခြင်းကပင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အမှောင်ထုက ခန်းမများကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကိုသာမက အာရုံများကိုပါ ကွယ်ပျောက်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူတို့သည် လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကိုပင် မျက်ခြည်ပြတ်သွားသည်အထိ ရဲတိုက်ကြီးထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်မည်ဟု ယီရင် ထင်မှတ်မိလေ၏။ အလှည့်အကွေ့များသော ခရီးစဉ်တစ်ခုအပြီးတွင်၊ လို သည် သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော လေးလံသည့် သတ္တဝါတံခါးတစ်ခုပေါ်သို့ လက်ကို ဖိချလိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် မြူခိုးများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားပြီး သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ရိုနှင့် ယီရင်တို့က သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့သည် အခန်း၏ အကျယ်က ခွင့်ပြုသလောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတတ်နိုင်ဆုံး ဝေးဝေးတွင် နေခဲ့ကြလေ၏။ မြူခိုးများသည် အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လာသဖြင့် ယီရင် တုန်ချမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးသောအခါ တံခါးသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ခိုင်မာစွာ ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အတွင်းဘက်ရှိ အခန်းကို နံရံများ၊ ကြမ်းပြင်နှင့် ကိုက်ပေါင်းများစွာ အမြင့်ရှိသော မျက်နှာကြက်များပေါ်ရှိ မှုန်ဝါးဝါး ဖန်လုံးများက အလင်းပေးထားလေ၏။ ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို မီးခိုးရောင် အရိပ်အယောင်များအဖြစ် ဖန်တီးပေးထားသော်လည်း၊ ဧည့်သည်များအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်းတော့ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအလင်းရောင်များသည် ရုပ်တုများကို ထင်ရှားစွာ ပြသရန်အတွက်သာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

အဆောက်အအုံများ အရွယ်အစားရှိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများသည် သူတို့၏ အပေါ်စီးတွင် ခန့်ညားစွာ ရှိနေကြပြီး၊ အခန်း၏ ဘေးဘက်များတွင် အတန်းလိုက် စီစဉ်ထားလေ၏။ ယီရင်နှင့် အနီးဆုံးရှိ ရုပ်တုမှာ ခြေထောက်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် အားပြုထားပြီး လက်များကို ကားထားကာ၊ ကြမ်းတမ်းစွာ ဟိန်းဟောက်ရန် ပါးစပ် ဟထားသော မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ၎င်း၏ ခြေချောင်းကို စားပွဲတစ်လုံးအဖြစ်ပင် အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်း၏ တစ်ဖက်ရှိ ရုပ်တုမှာ သံချပ်ကာ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်တွင် ဓား၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူသားပုံစံ ဖြစ်လေ၏။ ဓားမှာ ချိုင့်ခွက်နေပြီး၊ ဒိုင်းမှာ ကွဲအက်နေကာ၊ သံချပ်ကာမှာလည်း ပိန်လိမ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုပုံရိပ်၏ ဒူးများသည် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အနေအထားဖြင့် ကွေးညွတ်နေလေ၏။ သို့သော် ၎င်းသည် မျောက်ဝံကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ လက်နက်များကို မြှောက်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် အခန်းထဲရှိ ရုပ်တုအားလုံးကြားတွင် တူညီသော အပြင်အဆင်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။ နံရံတစ်ဖက် တစ်လျှောက်လုံးတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ခုန်ပျံနေသော ဧရာမ အထွတ်အမြတ် သားရဲများ ရှိနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာရနေသော လူသားပုံရိပ်များက ၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်နေကြလေ၏။

အခန်းထဲတွင် ပုံရိပ် ကိုးခု ရှိလေသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ရုပ်တု ရှစ်ခုနှင့် အထွတ်အမြတ် သားရဲများဘက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဗလာကျင်းနေသော ခုံအလွတ်တစ်ခုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေလေ၏။

ထိုကျောက်တုံးရှေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် စုစည်း ချည်နှောင်ထားပြီး၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံများအပေါ်တွင် အပေါ်ရုံအင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ထပ်ဝတ်ထားလေ၏။ သူမသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဆောက်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်သည့် အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ယီရင်သည် သူမ၏ စွမ်းအားကို မခံစားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ ပတ်လည်ရှိ အော်ရာ များကိုမူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့လေ၏။ သက်စောင့် အော်ရာ များ အားလုံးသည် အသက်အောင့်ထားသည့်အလား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူတော်စင် ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် ထိုကျောက်တုံးကြီးအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ သမုဒ္ဒရာ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ၎င်းကို ရိုက်ခတ်ကာ နစ်မြုပ်စေနေခဲ့လေ၏။

လိုက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ စောင့်နေရမယ်..."

သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူ(မ)က လိုအပ်တယ်ဆိုရင်၊ မင်းတို့ ခြေထောက်ပေါ်မှာပဲ သေဆုံးသွားတဲ့အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်နေရမယ်..."

"ငါ အဲဒီလောက် မလိုအပ်ပါဘူး..."

ကျင့်ကြံခြင်း ဈာန်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာရင်း ငွေရောင် နှလုံးသား သူတော်စင် က ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မာစီ၏ မျက်လုံးများထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ခရမ်းရောင် ဖြစ်လေ၏။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ယီရင်အား သူမ၏ ဆရာကို သတိရသွားစေလောက်အောင် နက်ရှိုင်းမှုနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတို့ကို သယ်ဆောင်ထားလေတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူမှာ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် လူရွယ်တစ်ဦးနှင့် တူလေသည်။ ဤအမျိုးသမီးကမူ အသက်နှစ်ဆယ်ပင် ပြည့်သေးပုံမပေါ်ချေ။

သူမက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မှန်းဆဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး..."

အဘိုးအို လို က ပြောလိုက်သည်။ ပိုင်ရိုကလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

"နဂါးတစ်ကောင်ပေါ့..."

ယီရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒါက ရှင်တို့ မျှော်လင့်ထားမယ့် အရာပဲလေ..."

အာကူရာ ချာရီတီက သူမ ထိုအတိုင်း မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက အရမ်း သိသာလွန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယီရင်သည် ရုပ်တုတစ်ခုမှ အခြားတစ်ခုဆီသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သိသာတာမျိုး မလိုချင်ရင်၊ ဒီလောက် အကြီးကြီးတွေ မလုပ်နဲ့လေ..."

"သူတို့ ကိုယ်စားပြုတဲ့ အရာတွေရဲ့ ပမာဏနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ ဒါတွေက အရုပ်လေးတွေလောက်ပဲ ရှိတာပါ..."

ယီရင်က ထိုစကားကို နားမလည်သောကြောင့် ဟွန့်ကနဲ အသံပြုလိုက်လေ၏။

ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက ပိုင်ရိုထံသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူတို့ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူတော်စင် က ပြောလိုက်လေ၏။

"သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး သီးသန့် စစ်မေးလိုက်ပါ၊ သူ(မ)ကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် မေးမယ်..."

လိုသည် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်သွားလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာပင် မကြာလိုက်သော အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ သူသည် ပိုင်ရိုကို အခန်းထဲမှ အသံမထွက်စေဘဲ ခေါ်ထုတ်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေ၏။ အရာအားလုံးက အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် အိပ်မက်တစ်ခုအလား ခံစားရလေသည်။

"ငါတို့ သိချင်တာ သိရပြီဆိုရင် သူ့ကို လွှတ်ပေးကောင်း လွှတ်ပေးပါလိမ့်မယ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

"သူ့ကို အဲဒီအတိုင်း ဖမ်းထားလိုက်ပါ..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။ သူတော်စင် က သူမကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ တကယ် အတည်ပြောနေတာ..."

ချာရီတီ သည် ဆောက်ကို အကြွေစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မျက်နှာကြက်ဆီသို့ လည်ထွက်ကာ ပျံတက်သွားလေ၏။

"တံခါးပေါက် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါတို့ သိဖို့ လိုတယ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။ ဆောက်သည် ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး အမှတ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် မျက်နှာကြက်၏ ကျောက်သားကို ဖွဖွလေး ပွတ်တိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အောက်သို့ ပြန်ကျလာလေ၏။

"ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ဘာအရိပ်အယောင်မှ မသိရပါဘူး..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။ သူမက ယီရင်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြင့် ဆောက်ကို ပြန်ဖမ်းလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မတို့ စကိုင်းဆွန်း နဲ့ တွဲအလုပ်လုပ်နေတာ..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။

"မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာလေ၊ ဒီအပြင်ဘက်က တစ္ဆေရေ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်ဆိုလို့ လာစစ်ဆေးကြတာ၊ ကျွန်မတို့ထဲက သုံးယောက် အထဲဝင်သွားတယ်..."

သူမ၏ အသံက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ကတော့ အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်..."

"စကိုင်းဆွန်း တစ်ယောက်ဆီကနေ အခြားတစ်ယောက်ဆီကို သတင်းပို့ချက် တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်..."

ချာရီတီက ဆောက်ကို ထပ်မံ ပစ်မြှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရန်သူတွေ အများကြီးပဲ တဲ့၊ ကျွန်မတို့ကို အထဲ မဝင်လာဖို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ..."

သူတော်စင် က ပြောလိုက်သည်။

"...ဟုတ်တယ်..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချာရီတီ သည် ဆောက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ဟန်ချက်ထိန်းကာ ဖမ်းလိုက်လေ၏။

ယခုအခါ သူမသည် သက်သက်ကို အစွမ်းပြနေခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"အတွင်းပိုင်းက အခြေအနေကို ငါ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်..."

သူတော်စင် က ပြောလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘာတွေ အတိအကျ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ အခု ငါ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာက မင်း ဒီကို ရောက်လာတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်ကြံစည်ထားတာလား ဆိုတာပဲ..."

"ကျွန်မရဲ့ ကြံစည်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး ပြောလိုက်သော စကားက သူမ၏ နားထဲတွင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မရဲ့... ဆရာတူ အစ်ကိုက အထဲမှာ ရောက်နေတာ၊ သူ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိရမယ်ဆိုရင် လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ရွှေပုံကြီးတစ်ပုံတောင် ပေးဝံ့ပါတယ်..."

ချာရီတီက ဆောက်ကို ထပ်မံ ပစ်မြှောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖမ်းလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်လှတဲ့ နော့သ်စထရိုက်ဒါ က တစ္ဆေရေ ကနေ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ ကာကွယ်မှုတွေကို ရုပ်သိမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်၊ ကမ္ဘာပေါ်က ကြီးမြတ်တဲ့ သံတမန် ခြောက်ယောက်ဟာ ဒီအိတ်ဆောင်ကမ္ဘာကို စစ်ဆေးဖို့ စုဝေးခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ စစ်ရေးအင်အား တော်တော်များများကို ကိုယ်စားပြုနေကြတာ၊ တကယ်လို့ သူတို့သာ တစ္ဆေရေ ထဲမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ကြရင် ကမ္ဘာကြီးကိုတောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် တွေကို အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက် တစ်ခုနဲ့ ချည်နှောင်လိုက်ကြတယ်..."

"သူတို့က အကြီးမားဆုံး ရတနာတွေကို ယူဆောင်သွားပြီးတဲ့နောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ထဲမှာ ကန့်သတ်ချက် နောက်တစ်ခု ထပ်ထည့်ခဲ့ကြတယ်၊ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်စီဟာ အလားအလာရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ရတနာရှာဖို့ ကိုယ်တိုင် စေလွှတ်ခွင့် ရှိတယ်..."

သံတမန် များက ထိုနေရာကို အကုန်အစင် ရှင်းလင်းသွားခဲ့လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သံတမန် တစ်ယောက်၏ အမှိုက်သည်ပင် နဂါးတစ်ကောင်ကို လောဘကြောင့် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

"ကျွန်မရဲ့ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ကရော ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ငါတို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ တပည့်တွေ အားလုံးက အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တွေချည်းပဲ..."

ထိုမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က အချိန်မတူဘဲ ဝင်ရောက်လာကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ပါဝင်သူ အားလုံး မရောက်လာမချင်း သူတို့ကို ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်ခိုင်းထားတယ်..."

သူမသည် ဆောက်၏ အစွန်းကို သူမ၏ လက်မောင်းတွင် ခေါက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆောက်၏ ပတ်လည်ရှိ ဓား အော်ရာ ကို ယီရင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ၎င်းသည် အလွန် သိပ်သည်းနေသောကြောင့် အစိုင်အခဲတစ်ခုအလား ခံစားရလေသည်။

"မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာက ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူတွေထဲမှာ မပါဘူး၊ မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာကို ငါတို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါ၊ မင်းတို့ကို ဝင်ခွင့် ပြုသင့် မပြုသင့် ဆုံးဖြတ်ဖို့ ငါတို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကြားထဲမှာ ဆွေးနွေးပွဲ တစ်ခု လုပ်ခဲ့ကြတယ်..."

***