အခန်း ၃၆၄

အပိုင်း(၃၆၄)

"ပြီးသွားပြီလား... အို... ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... မင်း အခုလို ပြောလိုက်မှပဲ..."

ဒရော့စ် သည် နီလာထဲရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှနေ၍ လွင့်ထွက်လာခဲ့ရာ၊ ကျောက်မျက်ရတနာမှာ မှေးမှိန် မှောင်မည်းကာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။ သူသည် အရင်ကထက် များစွာ ကွဲပြားသွားပုံ ရသည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး တိမ်တိုက်ပုံစံသည် ပိုမို တိကျသော စက်လုံးပုံစံ ဖြစ်လာပြီး၊ ရိုးရှင်းသော မျဉ်းကြောင်းများအစား ယခုအခါ ဂီယာများနှင့်တူသော ရှုပ်ထွေးသည့် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေသော ယန္တရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။ တလက်လက် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များသည် တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် ရှုပ်ထွေးသော မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား လည်ပတ်နေကြလေသည်။

"ငါ နေလို့ကောင်းတယ်... တကယ်တော့ ငါ အရမ်း နေလို့ကောင်းတယ်... ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ထားခဲ့ရပြီး၊ အခုမှ ကျန်တဲ့ ငါးဖက်ကို ဖွင့်လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ..."

လွင့်မျောနေသော တစ္ဆေစက်ယန္တရား အစုအဝေးသည် လင်းတုန်း၏ ခေါင်းပတ်လည်တွင် လွင့်မျောနေခဲ့လေ၏။

"မင်းမှာ တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခု ရှိနေတာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား... အမြုတေ နှစ်ခု... အဲဒါက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရေအတွက်လို့ ငါ ခံစားရတယ်... ပြီးတော့ အခုဆို မင်းရဲ့ မျက်နှာကို အများကြီး ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပြီ... အဲဒါကတော့... ဟိုလေ... အနည်းဆုံးတော့ မင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခု ရှိနေတယ်လေ... ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်ပါပဲ... မင်းရဲ့ အဲဒီ စိတ်ဝိညာဉ် ကြီးကတော့လေ... ဝိုး..."

၎င်းက အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လေ၏။ ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုအပြီးတွင်၊ ဒရော့စ် သည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများ ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။ နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အမြဲတမ်း အာရုံခံနိုင်ခဲ့သလော။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်သည့် အနေအထားဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး ဒရော့စ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အခု... မင်း ငါတို့ကို ကူညီနိုင်လောက်ပြီ... ဒီကနေ ထွက်ဖို့ လမ်းတစ်ခု ငါတို့ ရှာဖို့ လိုတယ်..."

"အဲဒါ ငါ့ရဲ့ အထူးပြု နယ်ပယ်ပဲလေ... လမ်းညွှန် တစ်ယောက်နဲ့ သော့တစ်ချောင်း၊ အဲဒါ ငါပဲ... လမ်းရှာဖို့ မင်း လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပြေနဲ့ တစ်ခုတည်းမှာ အကုန်ပါတယ်... ငါတို့ ပြောနေတာက တစ္ဆေရေ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးထဲကနေ ထွက်သွားဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအခန်းထဲကနေ ထွက်သွားဖို့လား..."

"နှစ်ခုစလုံးပဲ..."

"အာ... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ... အင်း... အပြင်ဘက်မှာ တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့..."

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဒရော့စ် သည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောနေခဲ့လေ၏။

"အဲဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် တံခါးပေါက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး... အဲဒါက အဆောက်အအုံရဲ့ နည်းနည်း ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ ရှိတာ... အဲဒါက... နော့သ်စထရိုက်ဒါ ရဲ့... ကိုယ်ပိုင် အဆောင်တော်ထဲမှာ ရှိတယ်..."

အင်ပါယာကြီး၏ နာမည်ကို သူက တီးတိုး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

လင်းတုန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"အင်ပါယာ တစ်ပါးရဲ့ တံခါးကို မင်း ဖွင့်နိုင်လို့လား..."

"အခု ငါက နက်ရှိုင်းမှု မျက်လုံး ပဲလေ..."

ဒရော့စ် က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီ ဧကရာဇ် က အကောင်းဆုံး လုံခြုံရေးဆိုတာ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုပဲလို့ ယူဆထားတာလေ... ငါ သူ့ရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်အောင် သွားဖို့ကတော့ အခက်အခဲ တစ်ခုပဲ..."

လင်းတုန်း၏ တင်းမာမှုများ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့လေ၏။

"ဒီအခန်းထဲက ထွက်ဖို့ကရော ဘယ်လိုလဲ..."

"အဲဒါက ပိုတောင် လွယ်သေးတယ်..."

သူသည် သော့ပေါက်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားပြီး တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားလေ၏။

"ဒီမှာလေ... တကယ်တော့ မင်း ဒါကို အရင်က သတိမထားမိခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ငါ အံ့သြမိတယ်..."

"အပြင်ဘက်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတဲ့သူ ရှိနေမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်... ဝန်ခံရရင်တော့ တခြား ထွက်ပေါက်တစ်ခုခုများ ရှိမလား မျှော်လင့်နေခဲ့တာ…”

ဒရော့စ် သည် လေထဲတွင် လှည့်ပတ်ပြီး သော့ပေါက်ဆီသို့ ပြေးဆင်းသွားလေ၏။ သူ၏ တစ်ဝက်ခန့်သည် နံရံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အတွင်းပိုင်းသည် တစ္ဆေယန္တရား အစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် တောက်ပနေပြီး၊ သူ၏ အတွင်းရှိ မီးပွားများ တိမ်တိုက်သည် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်လျက် လည်ပတ်နေခဲ့လေ၏။

"ရွှေရောင် နဂါးတွေရဲ့ အက်ခီရီနာတော့..."

အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူက ကြေညာလိုက်သည်။

"သူ(မ) ကို အက်ခီရီ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ အဲဒါက ခေါ်ရတာ ပိုမြန်လို့ ကောင်းပါတယ်... သူက အပြင်ဘက်မှာ သူ့ရဲ့ သားကောင် ထွက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာ... စကားမစပ်၊ သားကောင်ဆိုတာ မင်းကို ပြောတာနော်... မင်းက သားကောင်ပဲ..."

လင်းတုန်းသည် မှော်ပစ္စည်း မှသည် သော့ပေါက်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်လေ၏။

"မင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ..."

"ဒီနေရာ တစ်ခုလုံးက မှော်ပစ္စည်း ကွန်ရက်တစ်ခုပဲလေ... အဲဒါတွေနဲ့ အပြည့်ပဲ... ငါ အထဲဝင်သွားတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်က သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နမူနာယူလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပြန်ထွက်လာတယ်... အဲဒီအထဲမှာ မှတ်တမ်းအမျိုးမျိုး ရှိနေတာပဲ၊ တူညီတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေက အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်လောက် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ပြန်လာနေကြတာဆိုတော့၊ ငါတို့ဆီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ သတင်းတို သတင်းထွာတွေ တော်တော်လေး စုပုံနေပြီ..."

လင်းတုန်း၏ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်သွားခဲ့လေ၏။ ဤအရာက သူ အသုံးပြုနိုင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"သူ့ အကြောင်း မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ ပြောပြနိုင်မလဲ..."

"အင်း... သူ(မ)က အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့်နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီဆိုတော့၊ လူသားပုံစံ ဖန်တီးနိုင်နေပြီ မဟုတ်လား... အဆင့်မြင့် အရှင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊ သူက မင်းထက်တောင် ပိုပြီး လူသားနဲ့ တူသွားလိမ့်ဦးမယ်... ပြီးတော့ သူ အဲဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သံသယဖြစ်စရာ အကြောင်းပြချက်တိုင်း ရှိနေတယ်... သူက တိုက်ကြီးပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံသူပဲ၊ ငါ ဆိုလိုတာကို မင်း နားလည်မယ်ဆိုရင်... သူတို့က လွယ်လွယ်ကူကူ ခိုးလို့ရသမျှ အရာအားလုံးကို မခိုးဘဲနဲ့ အဲဒီလို ချမ်းသာလာတာမှ မဟုတ်တာ... သူက စီးဆင်း မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို ကျင့်ကြံတယ်၊ အဲဒါက နဂါးမီးတောက်တွေကို အရည်တစ်မျိုးလို ပြုမူအောင် လုပ်တာလေ... မင်း ပျောက်သွားပြီးနောက် တစ်နာရီလောက် တံခါးပေါ်ကို သူ ပန်းထုတ်ခဲ့တာ အဲဒါဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... သေချာတာကတော့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး... အဲဒါတွေက အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်တုံးတွေလေ..."

နောက်ထပ် အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရမည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ထောင့်ကျဉ်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လေ၏။ ဤသည်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ရှေ့သို့ တွန်းပို့ရန် အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

"သူ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်လဲဆိုတာကို သိအောင် မင်း ငါ့ကို ကူညီနိုင်မလား..."

"ငါ အရာအားလုံးကို မသိနိုင်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား... ငါ့ပုံစံက အရာအားလုံးကို သိတဲ့ မှော်ပစ္စည်း နဲ့ တူနေလို့လား... အဲဒါက တော်တော် ဆိုးတဲ့ နာမည်ပဲ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်မယ်... ငါ့ပုံစံက အရာအားလုံး ပါဝင်တဲ့ စွယ်စုံကျမ်း နဲ့ တူနေလို့လား..."

သူသည် မျက်နှာ လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

"တကယ်တော့ အဲဒါက တော်တော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ... အရာအားလုံး ပါဝင်တဲ့ စွယ်စုံကျမ်း တဲ့... အခုကစပြီး ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်..."

"ဒီကနေ ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းက..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖြတ်သွားဖို့ပဲ..."

သူ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ နက်ရှိုင်းပြီး ဩရှရှ အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"အဲဒါကမှ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ..."

အော်သို ၏ မျက်လုံးများသည် မှေးမှိန်နေသော်လည်း၊ လိမ္မော်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော အလင်းတန်းလေးများဖြင့် တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။ အမည်းရောင် လိပ်ကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အပြာလေး သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အထက်အောက် ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။

လင်းတုန်း၏ ပခုံးပေါ်မှ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့သော တင်းမာမှုများ အရည်ပျော် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် အော်သို မည်သည့်အခါမျှ ပြန်နိုးမလာတော့မည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့မိလေ၏။

လိပ်ကြီးသည် ရေပုံးဆီသို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ ကောင်းတဲ့ ရေပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားဖို့ဆိုရင်၊ ငါ အဲဒီထက် ပိုလိုတယ်... ငါ အသား လိုတယ်..."

"ဒါဆို ကျွန်တော် အက်ခီရီ ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု လိုတယ်..."

အော်သို သည် ခေါင်းကို မြေကြီးပေါ် ပြန်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြန်လည် မှိတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ပါးစပ်ကမူ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

"မင်းအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမယ်... နဂါးတွေကလည်း ခြေသံလုံအောင် လုပ်တတ်တယ်..."

...

အက်ခီရီ...

အက်ခီရီသည် ကျောက်သားထဲရှိ လျှို့ဝှက် ဝင်ပေါက်မှ ဆယ်ကိုက်ခန့်သာ ဝေးသော နေရာရှိ သူမ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော ခိုလှုံရာ အိမ်လေးထဲတွင် အနားယူနေခဲ့လေ၏။ ထိုကိရိယာသည် တစ်နာရီအတွင်း ဘာမျှမရှိရာမှ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းကို အဆင်ပြေစေရန်အတွက်သာ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေရန် မဟုတ်ချေ။ ခိုလှုံရာ အိမ်လေးထဲရှိ အခန်းများကို မာဒြာ များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ သူမသည် သူမ၏ ပရိဘောဂ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရလေ၏။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲမှ ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နိုင်ရန် နေရာချထားလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကျောက်သားထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် မြေကြီး အော်ရာ များဖြင့် သိပ်သည်းနေခြင်း သို့မဟုတ် ခိုင်မာသော အစီအရင် များဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံးလည်း ဖြစ်နိုင်လေ၏။ သူမ၏... အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုရှိသော တိုက်ခိုက်မှုများအပြီးတွင် ကျောက်တုံးသည် မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

ထိုနည်းလမ်း အလုပ်မဖြစ်သောအခါ၊ သူမသည် သူမ၏ ကြီးမားလှသော ဒေါသများကို အနီးနားရှိ အပင်များအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်လေ၏။ ယခုအခါ ခိုလှုံရာအိမ်လေး ပတ်လည်ရှိ ပင်လယ်မြက်ပင်များသည် မီးလောင်ပြာကျသွားပြီး သဲများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေပြီ။ သူမ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ရန် ဟန့်တားနေသော အရာ ဘာတစ်ခုမျှ မရှိတော့ချေ။

ပထမဆုံး တစ်နာရီတွင် သူမသည် ပြီးပြည့်စုံသော စိတ်ရှည်မှုဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ ဒုတိယ တစ်နာရီတွင် သူမသည် နံရံပေါ်သို့ သူမ၏ လက်သည်းများကို ဆွဲချကာ စတင် ကုတ်ခြစ်နေခဲ့သည်။ တတိယမြောက် နာရီသို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ပြတင်းပေါက်ကို သိသိသာသာ ပိုမို ကျယ်ဝန်းလာအောင် ကုတ်ခြစ်ဖောက်ထားခဲ့လေပြီ။

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

သူမ၏ အစေခံများကို တောင်းဆိုလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အသံတွင် လူသားတစ်ဦးထက် နဂါးတစ်ကောင်၏ အသံများ ပိုမို ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူမ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဧကရာဇ်သည် လူသားပုံစံဖြင့် နေထိုင်ပြီး၊ သူမသည် သူ့ကို အစစအရာရာ အတုယူရန် ကြိုးပမ်းနေသူ ဖြစ်လေ၏။ သူမ၏ ဝိညာဉ်မီးလျှံ များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲပေးနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလာမည့် အချိန်ကို သူမ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

"မြင့်မြတ်လှတဲ့ သခင်မလေးကို အကြောင်းပြန်ရရင်... သူတို့ဆီမှာ ရိက္ခာတွေ ကုန်သွားတဲ့အထိ အထဲမှာပဲ နေနိုင်ပါတယ်... သခင်မလေးအတွက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်တွေက အဆောက်အအုံရဲ့ တခြား အပိုင်းမှာ ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်... ဒီကနေ ရေကူးသွားရင် သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ သဘာဝ ရတနာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အထွတ်အမြတ် ဥယျာဉ် တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပုံတွေက ညွှန်ပြနေပါတယ်..."

အက်ခီရီသည် သူမ ဟိန်းဟောက်နေမိကြောင်း သတိပြုမိသွားသောအခါ သူမကိုယ်သူမ ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ အစေခံမှာ အသက် နှစ်ဆယ်အောက် အရွယ်ရှိ သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာသည် သူ၏ အဖော်နှင့် အလွန်တူလေသည်။ သို့မဟုတ် သူမက သူတို့ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ညံ့ဖျင်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"အဲဒီအထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်..."

သူမက လက်သည်းကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်က မဟူရာ နဂါးပေါက်စ တစ်ကောင်နဲ့အတူ ဒီကို အကြောင်းမဲ့ ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ဆီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ငါ လိုချင်တယ်..."

အစေခံ နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဗလာကျင်းနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖတ်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

"မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်မလေးသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် အဆိုပြုချက်တစ်ခုလောက် တင်ပြခွင့်ပြုပါ... အနီးနားက နေထိုင်ရာ နေရာတွေကို သွားရောက် စူးစမ်းလေ့လာပြီး၊ တွေ့ရှိရသမျှကို သခင်မလေးဆီ ပြန်လည် သတင်းပို့ပါ့မယ်... ဒီ မဟူရာ နဂါးပေါက်စ ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကိုတောင် ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်..."

အက်ခီရီသည် စဉ်းစားနေရင်း လက်သည်းကို ဆက်လက် ကိုက်နေခဲ့လေ၏။ သူမ လိုချင်သော ဆုလာဘ်မှာ မှားယွင်းနေသည်ဟု သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် ပြောဆိုမှုကို သူမ သဘောမကျသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်နေရာတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခြင်းဖြင့် တစ္ဆေရေ ၏ အခြားသော ရတနာများကိုလည်း လက်လွှတ်မခံချင်ခဲ့ချေ။ အထူးသဖြင့် ဤကမ္ဘာကြီးသည် တကယ်ပဲ မကြာမီ ပြိုလဲတော့မည် ဆိုပါက ပို၍ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ နေခဲ့..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း ဒီပြတင်းပေါက်ကနေ တစ်နေကုန် ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး..."

"သခင်မလေးနဲ့အတူ နေခဲ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့်တူသော မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က သခင်မလေးရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်..."

၎င်းသည် မှန်ကန်လေ၏။ မဟူရာ နဂါးပေါက်စ သို့မဟုတ် သူ၏ နဂါးစွမ်းအားကို ငှားရမ်းအသုံးပြုနေသော လူသားတို့အနေဖြင့် သူမထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရေ အော်ရာ များ ပြည့်နှက်နေသော ဤနေရာမျိုးတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူတို့၏ မာဒြာ သည် ဆီးနှင်းထဲရှိ မီးပုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရှားနေမည် ဖြစ်လေသည်။

သူမက စိတ်တိုတိုဖြင့် သူတို့ကို ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်လေ၏။ သူတို့ မှန်ကန်နေချိန်တွင် အလျှော့ပေးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာက သူမ၏ အကြေးခွံများကို ပြောင်းပြန် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ရေ၏ စွမ်းအားက အခြားအရာ အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသောကြောင့်၊ ဤနေရာတွင် သူမ အော်ရာ ကိုပင် လှည့်ပတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

"တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေကို သတိထားဦး..."

သူတို့ ထွက်သွားချိန်တွင် သူမက အနောက်မှ လှမ်းအော် သတိပေးလိုက်လေ၏။ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်သော သူမအတွက်ပင် ငါးများသည် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲခဲ့ရာ၊ သူမ၏ အစေခံများမှာမူ များစွာ ပိုမို အားနည်းနေကြလေသည်။

အက်ခီရီ သည် သူမ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်လိုက်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် နေရခြင်းက သူမ၏ အချိန်များကို ဖြုန်းတီးနေခြင်း မဟုတ်ဟု ခံစားရရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေ၏။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် သူမ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း၏ အစွန်းဘက်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖိနှိပ်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းသည် နွေးထွေးပြီး ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်သွားလေတော့၏။

***