အခန်း ၄၀၃

အပိုင်း (၄၀၃) - မြောက်ဘက်ကန္တာရဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း - ၁

ကူမော့သည် စာအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်ကာ အတွင်းက စာကို ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကို ကူ... ဒီစာကို မင်း ဖတ်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့၊ ငါဟာ မြောက်ဘက်ကန္တာရ ကို ရောက်နေလောက်ပါပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီအခြေအနေနဲ့တော့ နီးကပ်နေတာပေါ့..."

"မင်း ဖုန်လိုင်ကျွန်း ဆီကို မသွားခင်တုန်းက၊ မင်း ပြန်လာတဲ့ အခါကျရင် ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ငါ ပြောပြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အဲဒီတုန်းက ငါ မပြောပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊ မင်းက သတင်း ကြားတာနဲ့ ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ဆီကို ချက်ချင်း သွားရှာမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား က မြေအောက် တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့လို့လေ..."

"ကပ်ဆိုးနတ်ဘုရား က အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှပါတယ်။ တကယ်လို့ သူသာ မြို့တော်ထဲမှာ သောင်းကျန်းလာမယ် ဆိုရင်တော့၊ တစ်နိုင်ငံလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း၊ တစ္ဆေမြို့တော် ဆီကို သွားနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

“ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား က အခုဆိုရင် တစ္ဆေမြို့တော် ထဲမှာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ငါ အခု ရောက်နေတဲ့ မြောက်ဘက်ကန္တာရ ထဲကို ရောက်နေမှာ မို့လို့ပါပဲ..."

"ငါ မြောက်ဘက်ကန္တာရ ကို သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်း နှစ်ခု ရှိပါတယ် - ပထမ တစ်ခုကတော့၊ အခု နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကြောင့်၊ အပျက်အစီးများ ထဲက ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ အတွက်ပါ၊ ဒုတိယ တစ်ခုကတော့၊ ငါ့ရဲ့ အနောက်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ သူက အပျက်အစီးများ ထဲကို ဝင်ပြီး မီးချီလင် ကို သတ်ချင်နေလို့ပါပဲ..."

"မီးချီလင် ကတော့ အပျက်အစီးများ ရဲ့ ဗဟိုထဲမှာ ရှိနေတာပါ... ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ကတော့ မီးချီလင် ရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်တာကြောင့်၊ ဒီတစ်ခေါက် အပျက်အစီးများ ဆီကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်ဟာ တကယ်ကို အန္တရာယ် များလှပါတယ်”

“ဒီခရီးမှာ ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ရော၊ မီးချီလင် ပါ ရှိနေသလို၊ ငါ့ရဲ့ အနောက်က လူလည်း ပါလာမှာပေါ့ အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အနောက်က လူကတော့ မင်းရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် ပေါ့လေ..."

"ဒါပေမဲ့ ချီမြောင်ရွှမ် ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ရာပေါင်းများစွာသော သရုပ်သဏ္ဌာန်တွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ သူက အနှစ် ရာနဲ့ချီ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ထောင်နဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်နေတဲ့ မသေမျိုး တစ်ဦး ပေါ့... သူက မီးချီလင် ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို လိုချင်နေပုံ ရပါတယ်”

“ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့တာကြောင့်၊ အနှစ် ရာနဲ့ချီပြီး စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်လာခဲ့တာပေါ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ နည်းလမ်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး၊ အဲဒီနည်းလမ်းက ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်ဖြစ်တယ် ဆိုတာကိုလည်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီလေ... ဒါကြောင့်မို့လို့၊ သူက အခု အပျက်အစီးများ ဆီကို သွားနေတာပါ..."

"ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ မင်းကို ပြောပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊ ဒီတစ်ခေါက် အပျက်အစီးများ ထဲမှာ ငါဟာ သေချာပေါက် မိစ္ဆာ ဝင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ခံစားမိနေလို့ပါပဲ... ချီမြောင်ရွှမ် ကတော့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အသက်ကိုရော၊ ကန်နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားမှာကိုပါ ဂရုစိုက်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မတူဘူးလေ... ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား ကို တားဆီးဖို့နဲ့ အပျက်အစီးများ ထဲက ရတနာတွေကို ယူလာနိုင်ဖို့ ဆိုရင်တော့၊ ငါဟာ မိစ္ဆာ ဝင်သွားရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ချီလင်သွေးတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးရမှာပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါ အထဲမှာ သေသွားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါသာ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... ညီအစ်ကို ကူ... ငါ့ကို ပေးထားခဲ့တဲ့ ကတိကိုတော့ မမေ့ပါနဲ့ဦးနော်... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ၊ ငါ့ကို ဒီလောကအတွက် ဘေးဒုက္ခရဲ့ အရင်းအမြစ် မဖြစ်ပါစေနဲ့”

“ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင်တော့၊ အပျက်အစီးများ ထဲက ရတနာတွေကို နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ရှိသွားအောင် မင်းဘက်ကနေ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါဦး..."

"နောက်ဆုံး အနေနဲ့ မင်းကို အကြံပေးချင်တာကတော့၊ ညီအစ်ကို ကူ... မင်းက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ် ဆိုတာကို ငါ ဝန်ခံပါတယ်၊ မင်းက လောကမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဆိုတာကိုလည်း လက်ခံပါတယ်”

“ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အပျက်အစီးများ ထဲမှာ ရှိနေမယ့် သူတွေက လူသားတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါဖို့ကိုတော့ လုံးဝ မစဉ်းစားပါနဲ့ဦး... မင်းမှာ စောင့်ရှောက်ရမယ့် ညီမလေးလည်း ရှိသေးသလို၊ မင်းက အိမ်ထောင်လည်း မပြုရသေးဘူး မဟုတ်လား..."

"မင်းက သံယောဇဉ်တွေ နောက်ကို လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေကြောင့်နဲ့တော့ မင်းရဲ့ အသက်ကို အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့မယ့်သူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... မဟုတ်ရင်လည်း ဒီအကြောင်းတွေကို ငါ မင်းကို ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ငါ့ကို သတ်ဖို့ပဲ မှတ်ထားပေးပါဦး"

"သေချာတာပေါ့၊ တကယ်လို့ ငါသာ မိစ္ဆာ မဝင်သေးဘူး ဆိုရင်တော့၊ ငါ့ကို ဇွတ်လာပြီး မခုတ်လိုက်ပါနဲ့ဦးနော်၊ ဟီး... ငါလည်း မိစ္ဆာ မဝင်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... တကယ်လို့ ငါသာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာနိုင်မယ် ဆိုရင်တော့..."

"မင်းနဲ့ တစ်ပွဲလောက်တော့ သေချာပေါက် တိုက်ချင်သေးတာပေါ့... မင်းက လောကမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဆိုတာကို ငါ လက်ခံထားပေမဲ့၊ အခု ငါလည်း အရမ်းကို အစွမ်းထက်နေပြီ ဆိုတာကိုတော့ မင်းကို သက်သေပြချင်သေးတယ်လေ!"

ယဲ့ကျင့်လန်၏ စာကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင် ကူမော့သည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။ ယဲ့ကျင့်လန် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှပေ၏။ သူ သည် သံယောဇဉ်တွေ နောက်ကို လိုက်မည့်သူမျိုး မဟုတ်သလို၊ အန္တရာယ် ရှိနေမှန်း သိသိကြီးနှင့် ကိုယ့်၏ အရည်အချင်းထက် သာလွန်သော ကိစ္စတွေကို ဇွတ်လုပ်မည့်သူမျိုးလည်း မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော်လည်း တကယ်လို့ သူ့ဆီမှာ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိနေမယ် ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ သူ အမြဲတမ်း လိုချင်နေခဲ့သော ဝရမ်းပြေးတွေနှင့်လည်း ဆုံတွေ့ရမယ် ဆိုရင်တော့၊ သေချာပေါက် အဲဒီပွဲကို သွားပြီး ပါဝင်ဆင်နွှဲမှာ ဖြစ်လေသည်။

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် - မီးချီလင်]

[တာဝန် အဆင့် - ကြယ်ခုနစ်ပွင့်]

[တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ထာဂတာလက်ဖဝါး]

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် - ကပ်ရောဂါနတ်ဘုရား]

[တာဝန် အဆင့် - ကြယ်ရှစ်ပွင့်]

[တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် စစ်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ]

ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဝရမ်းပြေးကို သုတ်သင်နိုင်လျှင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာဖြစ်သော 'ထာဂတာလက်ဖဝါး' ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြယ်ရှစ်ပွင့် ဝရမ်းပြေးအတွက်မူ 'စစ်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ' ကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသိုင်းပညာ နှစ်ခုစလုံးသည် အင်မတန် ရှားပါးပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အဆမတန် မြှင့်တင်ပေးနိုင်လှသည်။ အထူးသဖြင့် 'စစ်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ' ၏ နိယာမများကို နားလည်သွားပါက မည်သည့်သိုင်းပညာမျိုးကိုမဆို ပိုမိုအစွမ်းထက်လာစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကူမော့သည် မြောက်ဘက်ကန္တာရတွင် ကျင်းပမည့် ပွဲတော်ကြီး၌ ပါဝင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကူမော့သည် ယဲ့ကျင့်လန်၏ စာကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တော်ဝင်တမန်တော်၏ နောက်မှလိုက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ နှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသည့် ကြားမှပင် ကန်ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်တံခါးဝ၌ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြိုဆိုနေခဲ့သည်။

ကူမော့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် ကန်ဧကရာဇ်သည် အရင်ကလိုပင် အလွန်ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတင်၊ ကျွန်ုပ်ဟာ ဆရာကြီး ကူ ကို အိပ်မက် မက်ခဲ့တာလေ... ဒီနေ့မှာ ဆရာကြီး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတော့၊ တကယ့်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်ဗျာ..."

ကူမော့က နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အနေနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ရုံပါပဲ... နှင်းတွေ ကျနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အပြင်အထိ ထွက်လာပြီး ဆီးကြိုနေဖို့ မလိုပါဘူး..."

"အဲဒါက မတူဘူးလေ..."

ကန်ဧကရာဇ်သည် မိန်းမစိုးထံမှ ထီးကို ယူလိုက်ပြီး ကူမော့အတွက် ကိုယ်တိုင် မိုးပေးလိုက်ရင်း ဆက်ပြောလေသည်။

"တကယ်တော့၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သိနေခဲ့တာကတော့၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ သာမန် ပြည်သူတွေအတွက်တော့ အလွန် မြင့်မြတ်လှတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဆရာကြီး ကူ လိုမျိုး သေမျိုးလောကထဲက နတ်ဘုရား တစ်ပါးရဲ့ ရှေ့မှာတော့၊ သာမန်လူ တစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှ ကွာခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"တောင်ပုနိုင်ငံက စုချန်းချိုး ဆိုရင်လည်း၊ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ဘယ်သူက ဧကရာဇ် ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တာ မဟုတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျန်းဆရာကြီးတို့၊ ချူနိုင်ငံက ဆရာကြီး လျန်ရှန်းတို့၊ နောက်ပြီး နောက်ပိုင်းချင်နိုင်ငံက စာပေပညာရှင်ကြီး လူထျန်းရှင်းတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်တွေသာ၊ သူတို့တွေရဲ့ ဂိုဏ်းဂဏတွေနဲ့ ချည်နှောင်မထားဘူး ဆိုရင်တော့၊ သူတို့တွေလည်း ဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာထက် သာလွန်တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေနိုင်ကြတာပဲလေ..."

"တကယ်တော့၊ ကျွန်ုပ်ဟာ သည်အချက်တွေကို အသေအချာ သိထားပြီးသားပါ၊ အခုတော့ ဆရာကြီး ကူ..."

ကန်ဧကရာဇ်က အလေးအနက် ဆိုလေသည်။

"ဆရာကြီး အနေဖြင့် ဘာမှ ထပ်ပြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့... ဆရာကြီးဟာ သေမျိုးတွေကြားက နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလေ... ဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်ကို အရှင်မင်းကြီး လို့ ဆက်ပြီး ခေါ်ဆိုနေသလို နိုင်ငံတော်၏ စည်းမျဉ်းတွေကိုလည်း လေးစားနေတာဟာ၊ အဲဒါက ဆရာကြီး၏ မြင့်မြတ်လှသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

“ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က ဆရာကြီး၏ ရှေ့မှာ ကျွန်ုပ်က ဧကရာဇ် တစ်ပါးလိုမျိုး မောက်မာလို့ ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရိုးရိုး စကားနဲ့ ပြောရမယ် ဆိုရင်တော့၊ ဆရာကြီးက ကျွန်ုပ်ကို ရပ်တည်ဖို့အတွက် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ပေးထားတာ မှန်ပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ် အနေနဲ့ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် ဆရာကြီးထက် သာလွန်နေပြီလို့တော့ မတွေးမိပါဘူး..."

ကူမော့သည် ခေတ္တမျှ စကားပင် မဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မွေးရာပါ အသိဉာဏ်များ နိုးထလာသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤခေတ်ကာလ လူများက တော်ဝင်အာဏာစက်အပေါ် ထားရှိသည့် ကြီးမားသော ရိုသေလေးစားမှုမျိုး သူ့တွင် မရှိချေ။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ တော်ဝင်အာဏာအပေါ် မည်သည့် စိတ်ကူးယဉ်မှုမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်လော။

ကူမော့နှင့် ဧကရာဇ်မင်းတို့သည် အတူယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကြောင့် လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နှင်းမှုန်အချို့မှာ ထီးစွန်းအောက်သို့ လွင့်ပျံ့ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဧကရာဇ်၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ မီးဖိုမှာ တောက်လောင်နေပြီး လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုးကိုလည်း တည်ထားသည်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် ကူမော့အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့၊ ဆရာကြီးကို တွေ့ချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ တခြား ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ..."

ကူမော့သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မလိုက်ပြီး ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြောစရာ ရှိတာကို မိန့်ကြားတော်မူပါ..."