အခန်း ၄၀၉

အပိုင်း (၄၀၉) - မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်

နံနက်ခင်းတွင် ယုရှီကျိုသည် မြင်းကိုစီး၍ ဟန်ရှကျူးတောင်ကြားရှိ ဧရာမကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် မန္တန်ရွတ်ဆိုကာ အစိမ်းရောင်အလင်းဖြင့် ကျောက်ဆောင်ကို ရေလှိုင်းအလား ပြောင်းလဲစေပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ သေမင်း အရှိန်အဝါများဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ‘ခို့ရွှီး’ ဟုခေါ်သည့် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယုရှီကျိုသည် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည့် ထိုမြို့ပျက်ကြီးအတွင်း၌ ဝင်္ကပါနည်းလမ်းအတိုင်း ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွားသည်။

ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးမှ ထွက်လာသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ငြိမ်းချမ်းသာယာလှသော တောင်တန်းရွာလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုရွာတွင် မြင့်မားသောရာထူးရှိသည့် ယုရှီကျိုကို ရွာသားအားလုံးက " တမန်တော်" ဟု ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ယုရှီကျို သည် ရွာထဲရှိ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး

"ရွာသူကြီး၊ ကျွန်တော်ပါ၊ ရှီကျို။ ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်လို့!"

"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း!"

"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း!"

ယုရှီကျို တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

သိပ်မကြာမီ အိမ်ထဲမှ အဘိုးအို တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကြားတယ်၊ ကြားတယ်… တံခါးကို မရိုက်ပါနဲ့!"

တံခါးပွင့်လာသောအခါ သွက်လက်ကျန်းမာသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် ဆံပင်ဖြူနေသော်လည်း မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်း သိပ်မရှိသဖြင့် အသက် ၆၀ ခန့်သာ ထင်ရသည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ အသက် ၁၁၀ ကျော်ပြီဖြစ်သော မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ရွာသူကြီး 'ယုတုန်' ဖြစ်သည်။ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သက်တမ်းအလွန်ရှည်လျားပြီး အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ အိုမင်းရင့်ရော်ကြသည်။

ယုတုန် တံခါးဖွင့်ပြီး ဆိုသည်။

"ရှီကျို၊ ဘာလို့ အလျင်စလို ဖြစ်နေတာလဲ... မင်း ပြန်လာရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ဘာလို့ စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ..."

ယုရှီကျို ယုတုန် ကို အထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး၊ ခင်ဗျား ယုရှီအာ ကို သိလား..."

ယုတုန် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆိုသည်။

"သူ မင်းဆီ လာတွေ့တာလား.."

"ခင်ဗျား တကယ်သိတာပဲ"

ယုရှီကျို အံ့ဩစွာဖြင့် မေးသည်။

ယုတုန် ယုရှီကျို ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး ဆိုသည်မှာ ။

"သူ မင်းဆီ လာတွေ့တယ် ဆိုရင်တော့၊ မင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ၊ မင်းက အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ သူ ထင်လို့ပေါ့..."

"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ယုရှီကျို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"ယုရှီအာ က သစ္စာဖောက် မဟုတ်ဘူးလား..."

ယုတုန် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်။

"သူက သစ္စာဖောက် မဟုတ်ပါဘူး။ သူက မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ သူရဲကောင်း ပါ။ အဲဒီတုန်းက လူတိုင်းက ယုရှီအာ က ရွာရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာကို ခိုးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ၊ အဲဒါကြောင့် မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဟာ အစောင့်အရှောက် မရှိဘဲ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ရတာပေါ့”

"အစောင့်အရှောက် ယုရှီဆန်း ပေါ်လာပြီး အပျက်အစီးများ ကို စွန့်ခွာသွားတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ သူတို့တွေ သိခဲ့ကြတာပါ၊ ယုရှီအာ ဟာ တကယ်တမ်းတော့ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူ တစ်ယောက်က မီးနတ်ဘုရား ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ရတနာကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ အဲဒီလူက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလေ..."

"ကံကောင်းတာက အဲဒီလူကိုလည်း မီးနတ်ဘုရား က ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယုရှီအာ ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နဲ့ပဲ ရတနာ ရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့လို့ အဲဒီ ရန်သူကို သီသီလေးပဲ တားဆီးနိုင်ခဲ့တာပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ အချိန်တွေမှာ ယုရှီအာ ဟာ အဲဒီ ရန်သူ ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေခဲ့တာပါ... သူက သူ့အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ အဆိပ်ကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ အဆိပ်သင့်သတ္တဝါ တစ်ကောင်အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲခဲ့တာလေ..."

ယုရှီကျို ၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားပြီး ဆိုသည်။

"တကယ်ကို အမှန် ပါပဲလား"

ယုတုန် ဆက်ပြောသည်။

"ငါတို့ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပါ၊ ငါတို့ ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ဆိုးရွားလွန်းလှပါတယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသလို၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်တောင် ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ကာလမျိုး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးပါဘူး”

" လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော်ကတည်းက ယုရှီအာ အပျက်အစီး ထဲရောက်ရှိလာတဲ့ အချိန်အထိပါပဲ၊ အဲဒီအချိန်မှသာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဟာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရခဲ့တယ်... မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု က လူတွေဟာ အမြဲတမ်း တောထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေကြတာမို့လို့ ရိုးသားလွန်းပြီး အလိမ်ခံရလွယ်ပါတယ်”

“ နောက်ပြီး မျိုးဆက် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာမို့လို့ စွမ်းအားကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသလို အမှားတွေ လုပ်မိတာကြောင့် ရွာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါက်ကြားသွားပြီး အကျပ်အတည်းတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော် ကတည်းက၊ အပြင်လောကမှာ ယုရှီအာ က စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့လို့သာ ကျွန်တော်တို့ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဟာ ဒီလောက်အထိ ကြာရှည် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

ယုရှီကျို သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သို့ ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

သူသည် ဆရာတော် ကျင်ကုန်း ကို ယုရှီအာ သတ်လိုက်သည်ကို ဒေါသထွက်မိသော်လည်း၊ ယုရှီအာ သည် မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကိုလည်း သိရှိထား၏။ ဤ ဒေါသ နှင့် မုန်းတီးမှု တွေကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမှန်း သူ မသိတော့ပါချေ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်၊ ယုရှီအာ သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အဆိပ်ပုလဲကို ထုတ်ယူကာ ဆိုသည်။

"ဒါက ယုရှီအာ ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ... အဲဒီ မသေမျိုး ဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီကို အနှစ်ရာနဲ့ချီပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်္ကပါ ကို ဖောက်ထွင်းဖို့ စစ်တပ်နဲ့ ရောက်လာပြီ... ယုရှီအာ က ဒီ အဆိပ်ပုလဲ ကို ဝင်္ကပါ ရဲ့ အူတိုင်ထဲကို ထည့်ခိုင်းတယ်”

“ အဲဒီအခါကျရင် သူက နယ်မြေ တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ အနိုင်ရသူ ဖြစ်လာမှာပါ၊ အဲဒီအခါကျရင်တော့ အဲဒီ မသေမျိုး နဲ့ သူရဲ့ စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူပြီး ဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မှာပေါ့... ပြီးတော့ သူ က မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ကျိန်စာ ကို ဖယ်ရှားပေးပြီး နောက်နောင်မှာ သာမန် လူသားတွေလို နေထိုင်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်..."

ယုတုန် သည် အဆိပ်ပုလဲကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ယုရှီအာ ကို ကူညီပြီး ရန်သူကို တိုက်ခိုက်တာက ကောင်းပေမဲ့၊ မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ ကောင်းချီးကို ဖယ်ရှားတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ခေတ္တလောက် ရွှေ့ဆိုင်းထားကြရအောင်"

"ဘာလို့လဲ..."

ယုရှီကျို က အံ့ဩစွာဖြင့် မေးသည်။

"အဲဒီ ကျိန်စာကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတာ မလုံလောက်သေးလို့လား... ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု ဟာ မွေးကတည်းက ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတာပါ... အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာပြီ၊ ကျွန်တော်တို့တွေ အပြင်လူတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ အဆက်အသွယ် မရခဲ့ဘူး... အဲ့ဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား..."

ယုတုန် က ဆိုသည်။

"အဲဒါက မင်းရဲ့ အမြင်ပါ"

"မဟုတ်ဘူး..."

ယုရှီကျို က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါတို့ အားလုံးရဲ့ အမြင်ပဲ”

ယုတုန် သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ အမြင် မဟုတ်ဘူး..."

ယုရှီကျို မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ.."

ယုတုန် သည် ယုရှီကျို ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားပြီးနောက် သေတ္တာ တစ်ခုထဲမှ သစ်သားသေတ္တာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ယုရှီကျို ထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်ဦး... တကယ်ဆိုရင် မင်း အစောင့်အရှောက် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာ အမှန်တရားကို သိသင့်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငယ်လွန်းသေးလို့ မပြောပြခဲ့တာ... အခု ယုရှီအာ က မင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ ဆိုမှတော့၊ သိသင့်တာပေါ့..."

ယုရှီကျို သည် သစ်သားသေတ္တာကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်း တစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာပြီး မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု မှသာ ဖတ်နိုင်သော စာလုံးများ ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ စာချုပ်တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

မီးနတ်ဘုရား နှင့် မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု တို့၏ သခင်နှင့် ကျွန် စာချုပ်၊ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု သည် မီးနတ်ဘုရား အတွက် ထာဝရ ကျွန်များ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အစားအစာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ ရေးသားထားလေသည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ယုရှီကျို က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့တွေက မီးနတ်ဘုရား ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်များ၊ တိရစ္ဆာန်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲဟင်..."

ယုတုန် သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလျက် ဆိုသည်။

"တကယ်လို့ မီးနတ်ဘုရား က ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရား ဆိုရင်၊ ဘာလို့ ငါတို့ မီးဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု ဟာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ..."