အခန်း ၄၁၁

အပိုင်း (၄၁၁) - မြို့တော်ထဲဝင်ခြင်း

တပ်မတော်ကြီးသည် ဟန်ရှကျူးတောင်ကြား သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယဲ့ကျင့်လန်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ သူသည် အခြေအနေကို ညှိနှိုင်းစီမံကာ ဝင်္ကပါ တည်ဆောက်ရန် စစ်သည်များအား အရပ်ရပ်မှ ညွှန်ကြားရလေသည်။

သူသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနားရဘဲ ကြိုးပမ်းခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝင်္ကပါမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ နံနက်စောစောအချိန်၌...

ယဲ့ကျင့်လန်သည် ကူမော့ နှင့် ချီမြောင်ရွှမ် တို့ကို ဟန်ရှကျူးတောင်ကြား၏ ထိပ်ဖျားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် ယဇ်ပလ္လင် အမျိုးမျိုးကို တည်ဆောက်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ဝင်္ကပါဆရာ အများအပြားမှာလည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နေမင်းသည် ဟန်ရှကျူးတောင်ကြား၏ ထိပ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး ခရုသင်းသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝင်္ကပါဆရာ အများအပြားသည် ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းရန် အတူတကွ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်လိုက်ကြသည်။

"ဘုန်း..." "ဘုန်း..."

ဝင်္ကပါ လည်ပတ်သံသည် ကမ္ဘာမြေ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မိုးကြိုးသံကြီးနှင့် တူနေပြီး၊ ဟန်ရှကျူးတောင်ကြားရှိ သဲထုကြီးသည် လေလှိုင်းကြီးများနှင့်အတူ ရုတ်တရက် လှိမ့်တက်လာတော့သည်။

"ထွက်လာပြီ..."

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သဲမုန်တိုင်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ပဲ... အဲဒါ ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ပဲ..."

ကူမော့ နှင့် ချီမြောင်ရွှမ် တို့ကတော့ တည်ငြိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ကူမော့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ကို တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း မည်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်ကိုမူ မမြင်ဖူးခဲ့ပါချေ။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သဲမုန်တိုင်းများကြားမှ မြို့ရိုးများသည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်များ ကျလာသည်နှင့်အမျှ လင်းလက်နေကာ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာ ရုပ်လုံးကြွများနှင့် မန္တန်စာလုံးများကို ဖော်ပြနေသည်။

မြို့ရိုးအက်ကြောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်နေသော ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းများသည် လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းရှိ လျှပ်စီးများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် သဲမုန်တိုင်းကြားမှ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တိမ်တိုက်များကို ထိုးတက်သွားရာ သဲကန္တာရတစ်ခုလုံး နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားသည်။ သဲမုန်တိုင်းများသည် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ပတ်ရံထားသော တံတိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် လည်ပတ်နေသော ရွှေရောင်သဲဝဲဂယက်များသည် မြင်းအုပ်ကြီး ပြေးလွှားလာသည့်အလား ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်သည် ကန္တာရအလယ်တွင် ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး၊ မြို့ရိုးကြား၌ လျှပ်စီးများ လက်ကာ အထက်တွင်မူ ခရမ်းမည်းရောင် တိမ်တိုက်များ ဝဲပျံနေသည်။ ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် ရွှေရောင်သဲမုန်တိုင်းများ၏ ပေါင်းစပ်မှုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"တပ်တစ်ခုလုံး ရှေ့သို့ ချီတက်ကြစမ်း..."

ယဲ့ကျင့်လန် သည် တောင်ကြားအောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ စစ်အလံကို လွှင့်ထူလိုက်လေသည်။

သူ၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ မြင်းသည်တော် တစ်ထောင်က ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး ၎င်း၏ အနောက်တွင် မြင်းသည်တော် သုံးထောင်နှင့် လက်ရွေးစင် ခြေလျင်တပ် ခြောက်ထောင်တို့ လိုက်ပါသွားကြရာ စုစုပေါင်း လက်ရွေးစင် စစ်သည် အင်အား တစ်သောင်းတို့မှာ ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ဆီသို့ ချီတက်သွားကြတော့သည်။

ကူမော့ နှင့် ချီမြောင်ရွှမ် တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ စစ်တပ်နှင့်အတူ ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း လိုက်ပါသွားကြ၏။ ၎င်းတို့ နီးကပ်လာလေလေ ခို့ရွှီး အပျက်အစီး ၏ ဖိအားမှာ ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာဝင်္ကပါမျိုးလဲ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

ချီမြောင်ရွှမ်က

"ဟင်းလင်းပြင်ဝင်္ကပါ လို့ ခေါ်တယ်... သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးသော ဝင်္ကပါ ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုအဖြစ် လူသိများခဲ့ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာနဲ့ချီကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလေ... ငါ မှန်းတာ မမှားဘူး ဆိုရင်တော့ ဒီ ခို့ရွှီး အပျက်အစီး ဟာ ဒီလောကမှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပြည့်စုံတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်္ကပါ ဖြစ်ရမယ်..."

"ဒီဝင်္ကပါကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ... သူက တကယ့် မြေကောင်းကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးမှ ဒီဝင်္ကပါကို ဖန်တီးဖို့ စိတ်ကူး ရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်... ဝင်္ကပါဟာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နယ်ပယ်လိုမျိုးပဲ အစ်မှန် နဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကြားထဲမှာ တည်ရှိနေတာ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ခင်ဗျား မချိုးဖျက်နိုင်ဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"လူသားရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ အကန့်အသတ် ရှိတာပဲလေ... ငါ ဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီး ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ လက်ရေးအလှ၊ ပန်းချီ၊ ကဗျာ၊ သိုင်းပညာ နဲ့ ဆေးပညာ စတဲ့ သာမန် အတတ်ပညာ အတော်များများကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့သေးတဲ့ အရာတွေလည်း အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်..."

"ဝင်္ကပါတွေ ဆိုတာကတော့ ငါ သိပ်ပြီး နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့... ဒါကြောင့်လည်း ယဲ့ကျင့်လန် ကို စစ်တပ်ကြီး ခေါ်လာခိုင်းဖို့ ငါ နည်းလမ်းရှာခဲ့ရတာလေ... မြို့ထဲကို ဝင်တဲ့အခါကျရင်တော့ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်္ကပါ ရဲ့ ဖိအားသက်ရောက်မှုကနေ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မီးချီလင် ရဲ့ မီးနယ်ပယ် ထဲကို ဆွဲသွင်းမခံရအောင် စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ချီစွမ်းအား တွေကို အသုံးပြုဖို့ လိုလိမ့်မယ်...”

“ အဲဒီ သားရဲကို ငါ သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပေမဲ့ အဲဒီ မီးနယ်ပယ် ထဲကို ဆွဲသွင်းခံရရင်တော့ ဒဏ်ရာ မရဘဲနဲ့ သတ်နိုင်ဖို့ မသေချာဘူးလေ... နောက်ကျရင် သတိထားဖို့ မင်းကို အကြံပေးချင်ပါတယ်..."

ကူမော့သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ

"ခင်ဗျားလို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်တောင် ကြောက်နေရတဲ့ အရာဆိုမှတော့ တကယ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်မှာပေါ့..."

ချီမြောင်ရွှမ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး

"မင်းက တကယ်ကို ရိုင်းတာပဲ ကောင်လေး... ငါ စေတနာနဲ့ သတိပေးနေတာကို မင်းက အဘိုးကြီး လို့ပဲ ပွစိစိ ပြောနေတော့တာပဲ..."

"ခင်ဗျားက အဘိုးကြီး မဟုတ်လို့လား..."

ကူမော့က ချေပလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အသက်ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာတောင် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဒါက..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက်

" သိလား၊ မင်း တကယ်ကို ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား... ငါ တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ရှင်သန်ခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာကို မေ့သွားခဲ့ပြီပဲ... ကောင်လေး၊ မင်း ထာဝရ အသက်ရှင်ချင်လား..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ မသေမျိုး ဖြစ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ကျွန်တော့်ကို ဝေမျှပေးမလို့လား.."

"ရော့ ဒီမှာ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်

"မင်း နောက်မှ နောင်တ မရဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဟားဟား၊ ကောင်လေး၊ ငါ မကြာခင် မသေမျိုး စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်တော့မှာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းကို လာရှာမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ အရမ်း အထီးကျန်နေမှာပဲ..."

ထို့နောက်တွင် ချီမြောင်ရွှမ် သည် အရှိန်မြှင့်ကာ စစ်တပ်ကြီး၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ခို့ရွှီး မြို့တော် ၏ တံခါးဝ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

ကူမော့သည် ချီမြောင်ရွှမ် ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ယခင်က ချီမြောင်ရွှမ် မှာ အတော်လေး ပုံမှန် ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ မသေမျိုး ဆိုသည့် အထောက်အထား ပေါ်လွင်သွားပြီးကတည်းက ဤလူမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသည့် စကားများကို စတင် ပြောဆိုလာခဲ့လေပြီ။

"သူ အရင်တုန်းက ပုံမှန် ဖြစ်နေခဲ့တာက သူဟာ ချီမြောင်ရွှမ် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာမှာ အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ပြီး သရုပ်ဆောင်နေခဲ့လို့ပဲ... သူပြုမူတဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းနဲ့ ပြောဆိုတဲ့ စကားလုံးတိုင်းက အဲဒီဇာတ်ကောင်စရိုက် အတိုင်းပဲ...”

“ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူဟာ ချီမြောင်ရွှမ် ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး မသေမျိုး တစ်ဦးအဖြစ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီ... သူ နောက်ထပ် အထောက်အထား တစ်ခုကို သရုပ်ဆောင်တဲ့ အခါကျမှပဲ ပြန်ပြီး ပုံမှန် ဖြစ်လာလိမ့်ဦးမှာပေါ့..."

ကူမော့သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

"ဒီအရာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါ တစ်မျိုး မဟုတ်ဘူးလား..."

ထိုသို့ မှတ်ချက်ချပြီးနောက် ကူမော့သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကာ ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် ၏ တံခါးဝ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

မြို့ကြီးမှာ ယခင်က မြို့တော် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့်အညီ ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။ ချန်အန်းမြို့ နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ အလွန်ပင် ထည်ဝါဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှေးကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖိအားပေးနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးမှာ ပွင့်ဟနေပြီး ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်များနှင့် ပြာသာဒ်ဆောင် အများအပြားမှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ပြန့်နှံ့နေသော ဖုန်မှုန့်များကြောင့် မြင်ကွင်းမှာ အကန့်အသတ် ဖြစ်နေလေသည်။

"ရှေ့သို့ ချီတက်ကြစမ်း..."

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဦးဆောင် ချီတက်သွားပြီး ၎င်း၏ နောက်မှ ကူမော့ နှင့် ချီမြောင်ရွှမ် တို့ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။ စစ်တပ်ကြီး ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကြရာ သူတို့၏ ခြေသံများကြောင့် မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။

ခို့ရွှီး ရှေးဟောင်းမြို့တော် အတွင်း၌မူ မှိုင်းညို့နေသော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးနေ၏။ နေရောင်ခြည်မှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး အမှောင်ထုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင်မူ အရိုးစုများနှင့် လက်နက်များကို ဟိုတစ်စ သည်တစ်စ မြင်တွေ့နေရပြီး ၎င်းတို့မှာ ခို့ရွှီး ပျောက်ကွယ်သွားစဉ်က သေဆုံးသွားခဲ့သူများ သို့မဟုတ် နှစ်များတစ်လျှောက် ရတနာ ရှာဖွေရန် လာရောက်ခဲ့သူများ ပင် ဖြစ်လေသည်။