အခန်း ၆၅၆

အခန်း(၆၅၆) တရားခံ

"ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားခ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်လုပ်တည်းပါဗျာ၊ ကျွန်တော် တစ်လုပ်ပဲ မြည်းစမ်းပါရစေ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က မျက်နှာချိုသွေးရင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီးနောက် "မင်းက အခုငါ့လက်ထဲက ဓားစာခံ ဖြစ်နေတာကို အဲ့လို တောင်းဆိုချက်မျိုး ငါ့ကို ဘယ်လိုများ တောင်းဆိုရဲရတာလဲ" ဟု ဆို၏။

"ဦးလေးရယ်... ကျွန်တော် တကယ်ကို ဆာလောင်လွန်းလို့ ဝမ်းခေါင်းထဲမှာ ပြာကျမတတ် ဖြစ်နေပါပြီ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အငတ်လွန်ပြီး သေသွားခဲ့ရင် ဦးလေးအတွက် ဘယ်လိုလုပ် ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးဝင်ပါတော့မလဲ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က ကလေးသဘာဝအတိုင်း ဉာဏ်ဆင်၍ ကပ်ချွဲနေပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သနားစဖွယ် အဆိပ်နဂါးငယ်လေးအပေါ် ရက်ရက်စက်စက် မပြုမူရက်ပေရာ ပုစွန်ထုပ်သား အတုံးကြီးတစ်တုံးကို ဓားဖြင့်လှီးဖြတ်ကာ ထိုသားကောင်ငယ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"တစ်လုပ်တည်းနော်၊ တစ်လုပ်ပဲ စားရမယ်။ တကယ်လို့ ထိုထက်ပိုပြီး လောဘတကြီး ဝါးမြိုခဲ့ရင်တော့ မင်းကို ငါ အသေအလဲ ရိုက်နှက်မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် ခေါင်းကို အလောတကြီး ညိတ်ပြရှာသည်။

ပုစွန်ထုပ်သား အသားတုံးကြီးကို ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ အနီးကပ် ယူဆောင်လာသည့် ခဏတွင်မူ ထိုသားကောင်ငယ်၏ ဦးခေါင်းသည် ရုတ်ချည်းပင် အဆိပ်နဂါးဦးခေါင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် နီမြန်းနေသော မေးအိုးကြီးကို ဟကာ ပုစွန်ထုပ်သားအားလုံးကို တစ်လုပ်တည်းဖြင့် ငုံ့၍ ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ကတိပျက်ခွင့် မရစေရန်အတွက် အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် ပါးစပ်အတွင်း၌ နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှသာ အလျင်အမြန် ဝါးစားပြီးနောက် ပုစွန်ထုပ်သားများကို တစ်ကိုယ်လုံး မျိုချပစ်လိုက်ပြီးလျှင် လူသားကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။

"တစ်လုပ်တည်းပါပဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို တစ်လုပ်တည်းပဲ စားခဲ့တာပါ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က မဝံ့မရဲ လေသံဖြင့် အိုးတိုးအောက်တောက် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်ရပေသည်။ ထိုအဆိပ်နဂါးငယ်လေးသည် အတော်ပင် ထက်မြက်လှသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း အစားမက်လှချေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ မင်းကို အပြစ်မယူတော့ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ယန်ရု၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခြုံလွှမ်းပေးလိုက်၏။

"ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်က လူတွေအပေါ် ဘယ်လို အာဃာတတွေ ရှိနေလို့လဲဗျာ။ ပြီးတော့ ဒီစီနီယာအစ်မက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို သတိမေ့မြောနေရတာလဲ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က သိလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသားကောင်ငယ်ကို တစ်ချက်မျှ စေ့စေ့ကြည့်ကာ အကြောင်းစုံကို ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ယင်းက မိမိအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို မလွဲမသွေ ကလဲ့စားချေရမည် ဖြစ်ရာ ဤအဆိပ်နဂါးငယ်သည်လည်း အနှေးနှင့်အမြန် သိရှိသွားမည်သာ ဖြစ်၍ ဖုံးကွယ်မထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေသည်။

"ဒီစီနီယာအစ်မနဲ့ ငါနဲ့ ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့စဉ်တုန်းက အဆိပ်နဂါးငယ်တစ်ကောင်က မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်မှာ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်နေရတာနဲ့ ကြုံခဲ့တယ်။ ငါတို့က ဘေးကနေ ရှောင်ကွင်းသွားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် မင်းတို့ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်က လူတွေက ငါတို့ကို အလွတ်မပေးဘဲ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် ကြားလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်မိသွားပြီး " အမှုကိစ္စမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်က လူတွေအားလုံးက စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ရှိကြတာပါ" ဟု ဆို၏။

"စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း ဟုတ်လား ဘယ်လိုတောင် မွန်မြတ်လှတဲ့ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းမျိုးလဲ။ ငါက သူတို့နဲ့ မတိုက်ခိုက်ချင်လို့ ရှောင်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာတောင် သူတို့က ငါတို့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ဘဲ လက်ရဲဇက်ရဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နာကျည်းမှု အရှိန်အဝါများ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆို... ဦးလေးတို့က ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က တိုးတိုးရေရွတ်မိသည်။ ယင်းက ၎င်း၏ သိမြင်နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။ ၎င်း၏ မျက်စိထဲတွင်မူ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်မှ နဂါးကြီးများသည် အလွန် သဘောကောင်းကြသူများ ဖြစ်ရာ ထိုမျှလောက် အကျိုးအကြောင်း မရှိသော နဂါးမျိုး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

လူသားများသာလျှင် တကယ်တမ်း ကောက်ကျစ်ပြီး ဟန်ဆောင်မှုများပြားသူများ မဟုတ်လော။

"လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ့ရှေ့က သူသာ ရေနေမှော်သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို မခံခဲ့ရဘူးဆိုရင် အဲ့အဆိပ်နဂါးအိုကြီးတွေထဲက တစ်ကောင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်" ဟု ခက်ထန်စွာ ဆို၏။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားများက အမှန်လော၊ အမှားလောဟူ၍ တွေးတောဆင်ခြင်နေမိသည်။

"ဒါနဲ့ ဦးလေး... အဲဒီကိစ္စက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်က မေးလိုက်ပြန်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေကြားလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်က ဟုတ်လား"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် ဆွံ့အသွားပြီး "ဦးလေးပြောတဲ့ အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးရေကန်မှာ ဗတ္တိဇံခံယူနေတဲ့ အဆိပ်နဂါးငယ်ဆိုတာ... ကျွန်တော် ထင်တယ်" ဟု ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်ချည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်က ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ အဆိပ်နဂါးငယ်က မင်းပဲလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်မယ် ထင်ပါတယ်..."

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးငယ်သည် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သွားပြီး "ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်က အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးရေကန်မှာ ဗတ္တိဇံခံယူခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ပြီးတော့ အဆိပ်နဂါးသန့်စင်ခြင်း က ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖေ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်အရင်းကတော့ အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုး ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဝန်ခံလိုက်ရှာသည်။

"ဒါဆို မင်းကြောင့်ပေါ့"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အဆိပ်နဂါးငယ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေလျက် ရှိချေပြီ။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ "ဦးလေး... စိတ်လျှော့ပါဦး" ဟု အလန့်တကြား တောင်းပန်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိလက်ထဲရှိ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးအပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းရန် စိတ်မရက်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

အဆုံးစွန်၌မူ အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးသည် ဤကိစ္စတွင် အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ဦး မဟုတ်လော။

"ဟူး... ငါ မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ မင်းကို အလျင်အမြန် လာရောက်ရှာဖွေပါစေလို့ပဲ မင်း ဆုတောင်းထားလိုက်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးသည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားချေသည်။ ၎င်းအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ခိုးထွက်ကစားခဲ့ခြင်းက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် အဆုံးသတ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဦးလေး... ဒါတွေအားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာတွေပါ။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး အဖေ့ကို အကြောင်းစုံ ပြောပြပါ့မယ်။ သူတို့ ထွက်လာပြီး ဦးလေးနဲ့ ဒီစီနီယာအစ်မကို တောင်းပန်ကြလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီစီနီယာအစ်မကို နိုးထလာအောင်လည်း ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။ ထိုသို့ဆိုရင် အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးက ရိုကျိုးနှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် အကြံပြုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်မှာ ယန်ရုကို နိုးထစေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ယန်ရုက ဘယ်တော့မှ နိုးထလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့ အဆိပ်နဂါးနန်းတော်ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ"

ဒေါသမီးများက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး ၎င်းသည် ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ပင်လယ်ရေပြင်ထက်တွင် ရုတ်ချည်းပင် ကြီးမားလှသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအက်ကြောင်းကြီးထဲသို့ ပင်လယ်ရေများပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စီးဝင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးသည် ထိုလူသားမှာ စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် နောက်ထပ် မည်သည့်စကားမျှ မပြောရဲတော့ဘဲ မိမိ၏ ဖခင်နှင့် အခြားသူများက မိမိ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို အမြန်ဆုံး သတိပြုမိစေရန်သာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။

"အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုး... မင်းရဲ့ အဖေက မင်းကို မေ့လျော့သွားပြီ ထင်တယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ဆတ်ဆတ် မေးလိုက်သည်။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းရင်း "ဦးလေးက လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို အလွန် အလိုလိုက်ပြီး ချစ်ကြတာ။ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့ပစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောရှာ၏။

"ဒါဆို သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို လာမရှာကြသေးတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တင်းမာစွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခက်ထန်လှသော ရုပ်သွင်ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားရပေရာ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုရဲတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့်သာ ကြည့်နေမိတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား နယ်ပယ်အတွင်းသို့ အဆိပ်နဂါးအချို့ ရုတ်ချည်းပင် အာကာသထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။ ထိုနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ အဆိပ်နဂါးအချို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာငယ်လေးနှင့် အတော်ပင် တူညီလှပေသည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

အဆိပ်နဂါးမိုးကြိုး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "သူတို့ ရောက်လာကြပြီလား။ အဖေတို့ ကျွန်တော့်ကို မမေ့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ဟေး... ကျွန်တော် ဒီမှာ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများကို ရုတ်ချည်း ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဝေးလံသော နေရာမှ သန့်စင်ခြင်းအဆိပ်နဂါး နှင့် အခြားသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါကို သေချာစွာ အာရုံခံမိသွားကြသဖြင့် ထိုနေရာသို့ အလောတကြီး ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။

ခဏမျှအကြာတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအဆိပ်နဂါးကြီးများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့ရချေပြီ။

"မင်းပဲ"

သန့်စင်ခြင်းအဆိပ်နဂါးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား။ ငါ မင်းတို့ကို ဒီနေရာမှာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ဆို၏။

"ငါတို့ကို စောင့်နေတယ် ဟုတ်လား"

သန့်စင်ခြင်းအဆိပ်နဂါးက ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

ထိုခဏတွင် မိုးကြိုးအဆိပ်နဂါး၏ အသံသည် သူတို့၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ဒီမှာပါ"

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါ မိုးကြိုးအဆိပ်နဂါးပဲ။ သူ တကယ်ကို အပြင်မှာ ရောက်နေတာပဲ"

နူးညံ့ခြင်းအဆိပ်နဂါးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူတို့သည် ထိုဆိုးပေလှသော ကလေးငယ် မိုးကြိုးအဆိပ်နဂါးကို အဆိပ်နဂါးနန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် အနှံ့အပြား လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြပြီးနောက်မှသာ ထိုကလေးငယ် ခိုးထွက်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိကြသဖြင့် အလောတကြီး ထွက်ခွာ၍ ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သားကို ဖမ်းဆီးနှောင်ဖွဲ့ထားတာ မင်းပဲလား"

သန့်စင်ခြင်းအဆိပ်နဂါးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့သာ အခုထက်ပိုပြီး နောက်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ သားကို ရှစ်စိတ်၊ ရှစ်ပိုင်းလောက် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်မှာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခက်ထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"လူသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်လိုများ ပြောရဲရတာလဲ။ အကယ်၍ အဲ့နေ့က အခြားအမှုကိစ္စတစ်ခုသာ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ရင် မင်းတို့ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပါ့မလား"

ဒေါသအကြီးဆုံး ဖြစ်သည့် အဆိပ်နဂါးကြီးတစ်ကောင်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး ခက်ထန်စွာ ငေါ့တောက် ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

မှတ်ချက် ။ ဖတ်ရအဆင်ပြေအောင် နဂါးနာမည်လေးတွေ ပြန်ပြင်ထားပါတယ်