အခန်း ၆၆၀

အခန်း(၆၆၀)- ရေခဲ မီးလျှံကျွန်း

“ဒါနဲ့... အာဟိုင်၊ ငါ သတိမေ့မြောနေတုန်းက လောကကြီးက အဝိုင်းကြီးလို့ ပြောတာကို ခပ်ဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသလိုပဲ၊ ဟုတ်လားဟင်” ယန်ရုက ရုတ်တရက် လှည့်၍ မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

ထိုစကားကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရတော့သည်။ ၎င်းသည် ထိုစဉ်က ယန်ရု စိတ်သက်သာရာရစေရန်သာ ရည်ရွယ်၍ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယန်ရုအနေဖြင့် အမှန်တကယ် ကြားနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

“အင်း... ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အကယ်၍ လောကကြီးက အဝိုင်းကြီးသာ ဆိုရင် ငါတို့တွေ ရှေ့ကိုပဲ မတ်မတ် လျှောက်သွားနေရင်တောင် တစ်နေ့မှာ ဒီနေရာကိုပဲ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ မဟုတ်လား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

“အို... အဲဒါက တကယ်ကို ရိုမန်းတစ်ဆန်တာပဲနော်” ယန်ရုက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ရုကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းမျှင်းမျှင်း ချလိုက်မိတော့သည်။ သူမ အချိန်မီ နိုးထလာခဲ့၍သာ တော်ပေတော့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ယနေ့တွင် အဆိပ်နဂါးနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် မြေလှန် သတ်ဖြတ်ပစ်မိလိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါနဲ့... မင်းကကော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိုးလာတာလဲ”

ယန်ရုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ “ငါက အဆုံးမရှိတဲ့ မှောင်မိုက်လွန်းတဲ့ နေရာတစ်ခုထဲ ရောက်နေခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုပဲ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ ထွက်လို့မရခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နက် ငါ့ကို စကားလှမ်းပြောနေတာတွေကိုတော့ ကြားနေရတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ မိုးကြိုး အဆိပ်နဂါးရဲ့ ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကပဲ ငါ့အတွက် အလင်းရောင် အစအနလေးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အဲဒီအလင်းနောက်ကို လိုက်လာရင်း နိုးလာခဲ့တာပေါ့” ဟု ရှင်းပြရှာသည်။

“ဟူး... ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး၊ မင်းကို သေချာ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ တကယ် အားနာတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် နောင်တရရိပ်များ ယှက်သန်းသွားချေသည်။

“နင်ကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” ယန်ရုက စိတ်ကောက်ချင်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ “နင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ချင်တာ ငါ့အလိုဆန္ဒပဲလေ၊ ပြီးတော့ ငါ့အတွက်နဲ့ နင်က ကလဲ့စားချေပေးဖို့အထိ လုပ်ခဲ့တာကိုပဲ ငါ အလွန်အမင်း ကျေနပ်လှပါပြီ”

“ကဲပါ... အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်မပြောကြေး၊ အားလုံးက အတိတ်က ကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားပါပြီ၊ မိုးကြိုး အဆိပ်နဂါးလည်း ဘေးကင်းပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“နေပါဦး... အဲဒီကောင်လေး ကြီးပြင်းလာရင် မင်းဆီကို ကလဲ့စားချေဖို့ ပြန်လာမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား” ယန်ရုက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဖြတ်မေးပြန်သည်။

“ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်သူက မှားတယ်၊ ဘယ်သူက မှန်တယ်ဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ လွယ်ပါ့မလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီး “ငါ့အထင်တော့ မိုးကြိုး အဆိပ်နဂါး ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာက အမှား၊ ဘာက အမှန်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်ပြီး ငါ့ကို တိုက်ပွဲရပ်ဖို့ အကျပ်ကိုင်လိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး”

“အင်းလေ... တကယ့်ကို အချိန်မတိုင်ခင် ရင့်ကျက်လွန်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ” ယန်ရုက တိုးညှင်းစွာ ဆိုရှာသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ထိုပင်လယ်ကျွန်းငယ်ပေါ်တွင် ရက်အနည်းငယ်မျှ အနားယူကာ အင်အား ဖြည့်တင်းပြီးနောက်မှသာ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် စတင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ဤဘေးဒုက္ခကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်သည် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါးမျှ နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရပေရာ ယန်ရုအဖို့မူ ကမ္ဘာတစ်ပါးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေမိတော့သည်။

မြေပုံညွှန်ပြချက်အရ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် လိုရာခရီးသို့ ရောက်ရှိရန် တစ်လထက်မနည်း ပျံသန်းရဦးမည် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးထက်၌မူ လျှို့ဝှက်သော အင်အားစုများ၏ လှုပ်ရှားမှု ရေစီးကြောင်းများသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သေဆုံးသွားသည့် သတင်းသည် တစ်လောကလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် သေးငယ်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အချို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်မူ အလွန်အမင်း ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မြေနက်မြေ နယ်မြေအတွင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားသိရသည့် အချိန်မှစ၍ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် စကားနည်းကာ တစ်ကိုယ်တည်း ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ကြပြီး အနားမယူဝံ့တော့ဘဲ နေ့ညမပြတ် ကျင့်စဉ်များကိုသာ ကြိုးပမ်း အားထုတ်နေကြတော့သည်။

ဝမ်ချိုင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သေဆုံးမှု သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်လျက် မြူနှင်းဂိုဏ်းနှင့် ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းတို့ကို အသက်နှင့်လဲ၍ သွားရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကမူ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တားဆီးခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ချိုင်အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သွားရောက်ပါက အသက်ကို အလဟဿ စတေးရုံသာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိကြပေရာ မြူနှင်းဂိုဏ်းနှင့် ယမမင်းအဖွဲ့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်မည့် အင်အားမျိုး ရရှိသည့်အချိန်အထိ စိတ်ရှည်သည်းခံရန် ၎င်းတို့က ဖျောင်းဖျခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လင်ဇီအာသည်လည်း မြေနက် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းကို ပိုမို ကြီးပွားတိုးတက်အောင် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ရရှိသမျှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအားလုံးကို မြေနက်မြေရှိ ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်တို့အဖွဲ့၏ ကျင့်စဉ်တက်လှမ်းမှုအတွက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည့်အပြင် ရှားပါးလှသော ရတနာပစ္စည်းမှန်သမျှကိုလည်း နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ ပုံအော သုံးစွဲခဲ့ပေသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသော မုန့်ချီလော့သည်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားစွာဖြင့် ရက်စက်လှသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ကျင့်ကြံခဲ့ရာ ယနေ့တိုင်အောင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

ကူရှီချိူးသည်လည်း မိမိဘာသာ အမှောင်ချ၍ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ရာ မည်သူမျှ သူမကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မတွေ့မြင်ရတော့ပေ။

ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်၏ တော်ဝင်မိသားစု အခြေအနေမှာမူ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သေဆုံးသွားသည့် သတင်းကြောင့် ရှာမိသားစုသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပြီး လုယွဲ့အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုချေမှုန်းပစ်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ အင်အားများကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းလာကြတော့သည်။

ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းအတွင်း၌မူ အမြဲတမ်း ပြုံးရယ်နောက်ပြောင်တတ်သော အိုင်ဖေးသည်ပင် စကားနည်းကာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရချေပြီ။ အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံး ကိစ္စမှာမူ ဂိုဏ်းချုပ် ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် အိုင်ဖေးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ချန်ရစ်ခဲ့သော နောက်ဆုံး ဆန္ဒစကား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခြားသော နေရာအမြောက်အမြားတွင်လည်း မြူနှင်းဂိုဏ်းနှင့် ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းတို့အား အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ကြောင်းနှင့် အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်များ ထုတ်ပြန်လာကြရာ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသည့် အဖွဲ့အစည်းများမှာ ချင်ယွင်မျှော်စင်နှင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းတို့ ဖြစ်ကြချေသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သက်သေတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျိုးထုံသည် မြူနှင်းဂိုဏ်း၏ ယုတ်မာပက်စက်မှုများနှင့် အရှက်မဲ့သော လုပ်ရပ်များကို တစ်လောကလုံး သိရှိအောင် ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေခဲ့ပေရာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက မြူနှင်းဂိုဏ်းကို စက်ဆုပ်ရွံရှာလာကြတော့သည်။

ထို့အပြင် အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ် အချို့သည်လည်း လောကကြီးကို သွေးချောင်းစီးစေရန်အတွက် မိမိတို့၏ အင်အားများကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အစီအရင်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေသည်လည်း ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် ထုတ်လွှင့်လာချေပြီ။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် မုန်တိုင်းမုန်တိုင်းထန်နေပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်း ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားတော့မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဤအခြင်းအရာများကို လုံးဝ သိရှိခြင်း မရှိရှာချေ၊ မိမိ၏ သေဆုံးမှု သတင်းက တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲစေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းအနေဖြင့် အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်လတာ ကာလ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယန်ရုတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမ ပင်လယ်ကျွန်းကြီးတစ်ခုကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

ထိုကျွန်းကြီးသည် အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပေရာ ကျွန်းမကြီးတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ရာသီဥတု နှစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ကျွန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ဆီးနှင်းများနှင့် ရေခဲပြင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများကြောင့် ဆောင်းရက်ကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှချေသည်။

သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မြေပြင်အက်ကြောင်းများထဲမှ ချော်ရည်ပူများ စီးဆင်းနေပြီး ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်များ လောင်မြိုက်နေသဖြင့် မီးလျှံတောက်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လွန်းသော ရာသီဥတု အစွန်းနှစ်ဖက် တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်းစုံနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဒါ... ငါတို့ ရှာနေတဲ့ နေရာပဲလား” ယန်ရုက စူးစမ်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “အင်း... ဟုတ်တယ်၊ ဒါ မြေပုံထဲမှာ ပါတဲ့ ကျွန်းကြီးပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုက ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ စိတ်ဝင်တစား ငုံ့ကြည့်ရင်း “ဒီကျွန်းက တကယ်ကို ကြီးတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ ဖောင်ဖျက်ကျွန်းနီးပါးလောက် ကျယ်ဝန်းမယ် ထင်တယ်” ဟု ရေရွတ်ရှာသည်။

“ဟုတ်တယ်... တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှတယ်၊ ဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ကျွန်းမျိုးကို ပင်လယ်ပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာပဲ တွေ့နိုင်တာလေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သာမန်ကာလျှံကာ ပြန်ပြောလိုက်ချေသည်။

“မြန်မြန် အောက်ဆင်းကြစို့၊ ငါ ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ချင်လှပြီ” ယန်ရုက စိတ်လောစွာဖြင့် တိုက်တွန်းလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ယန်ရုကို တွဲဖက်လျက် အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့တော့သည်။

“သတိတော့ ထားဦးနော်၊ မြေပုံထဲမှာ ဖော်ပြထားချက်အရ ဒီကျွန်းက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ၊ ဒီကျွန်းကို အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်ဟာ ကျွန်းနဲ့မလှမ်းမကမ်း နေရာမှာတင် ဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ၊ သူတို့အထဲက တစ်ယောက်တည်းသာ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တာလေ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သတိပေးလိုက်ချေသည်။

ယန်ရုကမူ မမှုဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို မော့လျက် “ငါ ဘာမှ မကြောက်ပါဘူး၊ နင် ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘာကိုမှ ကြောက်စရာမလိုဘူး” ဟု ဆိုရှာသည်။

“မင်းနဲ့တော့ ခက်တော့တာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်နိုင်တော့သည့်နှယ် ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်မိတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရေခဲ မီးလျှံကျွန်း၏ အစွန်အဖျား၊ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ရာသီဥတု နှစ်ခု၏ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည့် နေရာသို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြရာ ရှေ့ဘက်သို့ တဖြောင့်တည်း သွယ်တန်းနေသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းကြောင်းကို အထင်အရှား မြင်တွေ့ရချေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ခဲနေသော ရေခဲပြင်ကြီး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပူပြင်းလှသော မြေပြင် ဖြစ်ပေရာ ယင်းတို့ မည်ကဲ့သို့ အတူတကွ တည်ရှိနေနိုင်သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ရှိတော့သည်။

အေးခဲနေသော ဖက်ခြမ်း၌ဖြစ်စေ၊ ပူပြင်းလှသော ဖက်ခြမ်း၌ဖြစ်စေ မြေပြင်ပေါ်တွင် အပင်အမြောက်အမြား ပေါက်ရောက်နေကြပြီး ထိုအပင်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသဖြင့် တစ်ခါမျှ မြင်ဖူးခြင်း မရှိကြချေ။

“အာဟိုင်... ဒါတွေက ဘာပင်တွေလဲ၊ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ၊ ငါ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” ယန်ရုသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်လျှင် ပူနွေးသောအထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းသည့် နွယ်ပင်တစ်ပင်အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားရှာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာရိပ်သည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြေပြင်ပေါ်ရှိ နွယ်ပင်များသည် အသက်ဝင်လာသည့်အလား မတ်တတ်ထရပ်လာကြပြီး ယန်ရု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ရန် ကြိုးပမ်းလာသည့်အပြင် နွယ်ပင်များထက်မှ နီရဲသော ဆူးချွန်အမြောက်အမြားသည်လည်း ထိုးထွက်လာကြချေပြီ။

“သတိထားဦး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အေးစက်လှသော အလင်းတန်း သုံးစင်း ဖြတ်ခနဲ ထိုးထွက်သွားပြီး ထိုနွယ်ပင်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ယန်ရုသည် လန့်ဖျန့်သွားရသဖြင့် အလန့်တကြားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ပြေးကပ်လာခဲ့ရပြီး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေရှာတော့သည်။