အခန်း ၆၆၂

အခန်း(၆၆၂)

ဝမ်အာနှင့် အခြားသူများသည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီးကျသွားသည့်နှယ် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... သတိထားပါဦး... လူတစ်ဖက်သား ထိခိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဒီနေရာမှာ တခြားလူတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူက မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ရွှဲ့စောင်းကာ ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဝမ်အာနှင့် ကျန်ရှိသောလူများသည် မျက်နှာတွင် အားနာရိပ်များ ပြည့်နှက်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖော်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။

"သခင်လေး... တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားတာမျိုး မရှိဘူးမလား..."

ယန်ရုက မောက်မာစွင့်ကားသော အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"ဟွန်း... ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... စိတ်ပူမနေနဲ့..."

ယန်ရု၏ လေသံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အကာအကွယ်ပေးနေသည့်နှယ် ရှိနေသဖြင့် ဝမ်အာ၏နောက်မှ ပါလာကြသော လူငယ်များ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ထိုသို့ ခံစားရခြင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိန်းမနောက်လိုက်၍ စားသောက်နေသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို သူတို့က ဘာကြောင့် မရရှိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းကသာ ရရှိနေရသနည်း ဟူသော ငြူစူစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအမျိုးသမီးငယ်များအဖို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ထားရှိသော ပထမဆုံး အထင်အမြင်သည် အလွန်ပင် ဆိုးဝါးသွားရတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း တော်ပါသေးတယ်..."

ဝမ်အာက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်ရာ သူမအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မသင်္ကာဖွယ်ရာ မတွေ့ရှိမိချေ။

"ငါ့နာမည်က ယန်ဝမ်အာ... ဖျက်ဆီးရေးကျွန်းပေါ်က ယန်မိသားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ..."

"ငါ့နာမည်က ယန်ရု... အမြစ်မဲ့ကျွန်းများက လာတာ... သူကတော့ အာဟိုင်လေ..."

ယန်ရုက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ထိုခဏ၌ ယန်ဝမ်အာ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုလူသည် ယန်ရုကို အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုအား တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်နှယ် သွားရည်တမြုံ့မြုံ့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည်လည်း များစွာ အံ့ဩသွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အမြစ်မဲ့ကျွန်းများအကြောင်းကို ကြားဖူးရုံမျှမက တစ်ခေါက်ပင် ရောက်ရှိဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုနေရာသည် ဤကျွန်းနှင့် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှပြီး အမြန်ဆုံး ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ရောက်ရှိရန် သုံးလမျှ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်း လာကြတာလား..."

ယန်ဝမ်အာက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြေအနေတစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ ဖြတ်၍ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဘယ်ကသာ... ငါတို့ဆီမှာ စီနီယာအချို့ ပါလာကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အခုလောလောဆယ် ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း လျှောက်လည်နေဖို့ ပြောထားတာ..."

"ဪ... ဒီလိုကိုး..."

ယန်ဝမ်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အကာအကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိနေ၍သာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူမက တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် မိန်းကလေးလှလှလေး... ငါ့နာမည်က တုန်ကွီ... ယန်ဝမ်အာရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါ..."

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ တုန်ကွီက ကပျာကယာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ယန်ရု၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး တုန်ကွီ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူမအနေဖြင့် တုန်ကွီ၏ စိတ်ထဲ၌ မရိုးသားသော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တုန်ကွီသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်မပျက် ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုပြန်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်းတို့က ဒီကျွန်းပေါ်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ... ဒီနေရာက အင်မတန် အန္တရာယ်များတာဗျ.."

"အန္တရာယ်... ဟုတ်လား..."

ယန်ရုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျွန်းပေါ်သို့ စတင်ခြေချစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် လူသားစား နွယ်ပင်များမှတစ်ပါး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ထိုသို့ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေါ့... ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းက အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ နယ်မြေအဖြစ် နာမည်ကြီးတာလေ... ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ မိန်းကလေးယန်ရု... ငါ တုန်ကွီက အစွမ်းအစ ရှိတဲ့သူမို့ မင်းကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

ယန်ရုသည် ထိုလူများ အထင်လွဲနေကြသည်ကို သိရှိသဖြင့် အမှန်စင်စစ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကသာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို အသာအယာ ဆွဲတားလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတို့နဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ငါတို့က ဒီအတိုင်း လမ်းမေးချင်လို့ပါ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"လမ်းမေးမလို့... နင်တို့ လမ်းပျောက်နေကြတာလား..."

ယန်ဝမ်အာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တွေးတောမိသည်မှာ လမ်းမပျောက်ပါက မည်သူက ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များလှသော ကျွန်းပေါ်သို့ လာပါမည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့က ဒီနေရာမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့ လာခဲ့ကြတာ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ယန်ဝမ်အာက နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

တုန်ကွီကမူ ယန်ရု၏အနားသို့ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်သွားပြီး လေသံမြှင့်ကာ ဆိုတော့သည်။

"မိန်းကလေးယန်ရု... ငါက ဒီရေခဲ မီးလျှံကျွန်းအကြောင်းကို အင်မတန် ကျွမ်းကျင်တာ.. မင်း ဘာကို ရှာနေတာလဲသာ ပြောပြလိုက်... ငါ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် တုန်ကွီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြောင်းမူကား ဤအဖွဲ့ကို ယန်ဝမ်အာက ဦးဆောင်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက လူတစ်ဖက်သားကို ထိခိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ယန်ဝမ်အာအနေဖြင့်လည်း ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲသွားရကာ ပြုံး၍သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရတော့သည်။

ယန်ရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘာကြောင့် မိမိ၏အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားရသည်ကို မသိရှိသဖြင့် သူ့ထံသို့သာ အကူအညီတောင်းခံသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရရှာသည်။

"ဪ... ငါတို့က ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့အတွက် မီးလျှံဆေးရွက်ကြီးကို လာရှာတာပါ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဆေးပင်တစ်မျိုး၏ အမည်ကို ကျပန်းပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

တုန်ကွီက သာ၍ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး ဆို၏။

"ဒီနေရာမှာ မီးလျှံဆေးရွက်ကြီး ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ... ဒီဆေးပင်က ရှားပါးအဆင့် မဟုတ်ပေမဲ့ အရေအတွက်တော့ သိပ်မရှိဘူး... ကံကောင်းရင်တော့ တွေ့နိုင်တာပေါ့..."

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့နဲ့အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါလား..."

ယန်ဝမ်အာက ပြုံး၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း အကဲခတ်မိသလောက် ယန်ဝမ်အာတို့ အဖွဲ့တွင် စုစုပေါင်း လူရှစ်ယောက် ပါဝင်ပြီး အမျိုးသမီး သုံးဦးနှင့် အမျိုးသား ငါးဦး ဖြစ်ကြကာ အားလုံးသည် အနည်းဆုံး မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့် ရှိကြကုန်သည်။

အထူးသဖြင့် ယန်ဝမ်အာသည် ပဉ္စမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်နှင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လိုတော့သည့် စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ရုနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် အဖွဲ့၏အလယ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးကမူ အနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ဤလူစုမှာ စည်းကမ်းသေဝပ်မှု ရှိကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မည်သို့ ပူးပေါင်းကူညီရမည်ကို သိရှိကြပုံရသည်။

"အာဟိုင်... နင် ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြရတာလဲ..."

ယန်ရုက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လေသံအေးဖြင့် ဆို၏။

"အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်... ဒါ့အပြင် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရင် ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာကို စုံစမ်းလို့ရတာပေါ့... ဒါကို ကစားပွဲတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ နင့်ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ..."

"ဒါပေါ့... ကွဲပြားတာပေါ့... သူတို့က မနာလို ဖြစ်နေကြတာလေ..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူများထံမှ မနာလို ဝန်တိုဖြစ်နေသည့် စိတ်ခံစားမှု အရှိန်အဝါကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ မနာလို ဖြစ်ရတာလဲ..."

ယန်ရုက အခြေအနေကို သေချာစွာ သဘောမပေါက်သေးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံး၍သာ နေလိုက်တော့သည်။

ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေသော တုန်ကွီသည် နောက်ရှိ ယန်ရုနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် မနာလိုဖြစ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"ဝမ်အာ... ဟိုလူပိန်လေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး... တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ပဲ..."

တုန်ကွီက ခပ်အေးအေး ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ယန်ရုဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူမ သိရှိပေသည်။

"သူမ ဘာလုပ်လုပ် အစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ဒါ့အပြင် အာဟိုင်က မိန်းမနောက်လိုက် စားနေတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်..."

"မဟုတ်ပါဘူး... မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ယူနေတာ... အဲဒါ မိန်းမနောက်လိုက်တာ မဟုတ်လို့ ဘာလဲ..."

တုန်ကွီက ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပြန်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါက မနာလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... မိန်းကလေးယန်ရုက ဒီလို လူလိမ်လူညစ်တစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံနေရတာကို မကြည့်ရက်ရုံတင်ပါ..."

ယန်ဝမ်အာက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"သူတို့က အခု ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေ ဖြစ်နေပြီ... ငါ အစ်ကို့ကို သတိပေးလိုက်မယ်... သူတို့ကို သွားပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့ဦး..."

"စိတ်ချပါ... ငါ ထိုလူပိန်လေးရဲ့ အရေခွံကို မုချ ခွာပြပါ့မယ်..."

တုန်ကွီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဘေးပတ်ပတ်လည် မီတာတစ်ထောင်အကွာအဝေးအထိ လွှမ်းခြုံထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အတော်များများကို ထိန်းချုပ် သိမ်းဆည်းထားသည့် တိုင်အောင်ပင် ဖြစ်၏။ အချို့သော မိစ္ဆာသားရဲများသည် သူတို့အဖွဲ့ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယင်းတို့ကို သူ၏ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များဖြင့် အသံတိတ် ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပေသည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ လမ်းခရီး ကြန့်ကြာမှု မရှိစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်နာရီခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် မွန်းတည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် အားလုံးက ထိုနေရာ၌ပင် ခေတ္တ အနားယူကြတော့သည်။

ယန်ဝမ်အာသည်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရကာ ဆို၏။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ အများကြီး ရှိရမှာ... အခု ဘာလို့ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရတာလဲ မသိဘူး..."

"ဒါက ပိုကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

ယန်ရုက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆို၏။

"မိန်းကလေးယန်ရု... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါတို့က အခု စမ်းသပ်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေကြတာ... ဒါက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလည်း ဟုတ်တယ်လေ... နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို ငါတို့ရရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ မှော်အမြူတေ အရေအတွက်ပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်မှာ... အခုလို မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ ရှုံးရလိမ့်မယ်..."