အခန်း ၆၆၄

အခန်း(၆၆၄)

ယန်မိသားစုမှ တပည့်နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တက်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဓားရှည်များကို ဦးခေါင်းထက်သို့ မြှောက်ကိုင်ကာ မီးလျှံစင်းကျား၏ လက်သည်းချက်များကို ဆီးကြိုပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကမူ လေထဲသို့ ပျံဝဲခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဓားရှည်များဖြင့် ထိုကျားရဲ၏ လည်ချောင်းတည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ ထိုးစိုက်ချလိုက်ကြလေသည်။

တုန်ကွီ ပစ်ခတ်လိုက်သော မြားတစ်စုံသည်လည်း နောက်ကွယ်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာပြီး ကျားရဲ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စူးဝင်သွားခဲ့သည်။

နဂိုဦးစွာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုယန်မိသားစု တပည့်များသည် မိမိတို့၏ တိုက်ကွက်အရှိန်အဟုန်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပြီ ဖြစ်ကာ အပြန်အလှန် အချိတ်အဆက်မိမိဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် ကြည့်ရှုရင်း သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ပြုနေမိသည်။

တုန်ကွီသည် ကျားရဲ၏ မျက်လုံးကို မှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မောက်မာဝင့်ကြွားသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးရန်လည်း မေ့လျော့မနေခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျားရဲနှင့် အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုဒ်ရန် ရှေ့သို့ အားမာန်ပါပါ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ သောက်ရုံမျှသော အချိန်ကာလအတွင်း၌ပင် ထိုကျားရဲသည် လူစု၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး သေလုမြောပါး အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ရလေပြီ။

"ဟင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားခဲ့ပြီပဲ။"

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးညှော်နံ့များ စွန်းထင်နေသော ယန်ဝမ်အာသည် ဓားတစ်ချက် အပြတ်ခုတ်ကာ ထိုမီးလျှံစင်းကျား၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်လိုက်သည်။

ယန်ရုသည် ကျားရဲ၏ ရိုက်ပုတ်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သော သိုင်းပညာရှင်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဒဏ်ရာအခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေတော့သည်။

"မိန်းကလေး၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ။" မိန်းကလေးတစ်ဦးက အနားသို့ ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ "ကျွန်မ အဖေက သမားတော်တစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်မလည်း ဆေးပညာ အနည်းငယ် တတ်မြောက်ထားလို့ သူ့ရဲ့ ကျိုးသွားတဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်ဆက်ပေးဖို့ ကူညီနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ယန်ဝမ်အာ၏ မျက်နှာထက်တွင်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးယန်ရု" ဟု လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောကြားလေသည်။

၎င်းတို့သည် ထိုမိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း လူတိုင်းတွင် ဒဏ်ရာအသီးသီး ရရှိခဲ့ကြပေရာ အကယ်၍ အဖွဲ့ထဲတွင် ကုသပေးမည့် သမားတော်တစ်ဦးသာ ပါရှိပါက ဒဏ်ရာများမှ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်ဖို့ ကျွန်မ အဖေက အမြဲတမ်း ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့လို့ပါ" ဟု ယန်ရုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စီဒန်ဟွာနှင့်အတူ ဆေးပညာကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့သည် ဆိုသော်ငြားလည်း လက်တွေ့ကုသမှု အတွေ့အကြုံဟူ၍ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးများကို ပြန်လည်ဆက်ပေးနေစဉ်အတွင်း သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမူကား သူမ လေ့လာမှတ်သားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် လက်တွေ့တွင် လုံးဝကို အသုံးတည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ယန်ရုသည် နဖူးပြင်မှ ချွေးစက်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးအားလုံးကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်တည့်မတ် ဆက်ပေးလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ ပြီးပါပြီ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူပြီးရင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရိုးတွေ ပြန်လည်သန်မာလာဖို့အတွက်တော့ အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးရဦးမှာပါ" ဟု ယန်ရုက လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် ကျေးဇူးတင်ရှိလှသဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ပြုရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးယန်ရု၊ ကျွန်မဆီမှာ ဆေးလုံးအချို့လည်း ရှိပါတယ်၊ သောက်သုံးလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သက်သာလာနိုင်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် တုန်ကွီသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတုတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် ယန်ရု၏ အနားသို့ ရုတ်တရက် တိုးကပ်လာပြီး "မိန်းကလေးယန်ရု၊ ကျွန်တော်လည်း ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကုသပေးပါဦးလား" ဟု ဆိုလာလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ယန်ရုသည် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ တုန်ကွီ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ကျားရဲ၏ လက်သည်းချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒဏ်ရာမှာ အနည်းငယ်မျှသော ရှရာလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူပင် ပိုးသတ်၍ ရနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေရာ တုန်ကွီသည် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေကြောင်း ကောင်းစွာ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ယန်ရု၊ ငါပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ မင်းက တခြားလူတွေကို သွားကူညီလိုက်ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုကာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မင်းကလည်း သမားတော်တစ်ယောက်ပဲလား" တုန်ကွီက အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်းယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဒါပေါ့၊ ငါ့ကို လျှော့မတွက်နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာက အလွန်ကို မြင့်မားတာ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ယန်ရုသည် ပြုံးမိသွားပြီး အခြားသူများ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးရန်အတွက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုန်ကွီ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အို အခြေအနေက တော်တော်လေး စိုးရိမ်ရတာပဲ၊ အကယ်၍ အခုချက်ချင်း ကုသမှု မလုပ်ရင် ဒဏ်ရာက အလိုလို ပြန်ကောင်းသွားတော့မှာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သရော်စာဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အပြောသက်သက်ဖြင့် ဟန်ဆောင်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အရည်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ တုန်ကွီ၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

"အမေရေ"

မျှော်လင့်မထားသော တုန်ကွီသည် သတ်ခါနီး ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ လောင်းထည့်လိုက်တာလဲ" တုန်ကွီက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "မင်းက ပိုးမသတ်ဖူးဘူးလား၊ ဒါက အကောင်းဆုံး ပိုးသတ်ဆေးပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါက အတိအကျ ပြောရရင် ဘာလဲ" တုန်ကွီက ဒေါသတကြီး ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

"ဒါက အရက်လေ၊ ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အပြင်းဆုံး အရက်ပဲ၊ သူရဲ့ ပိုးသတ်တဲ့ အာနိသင်ကတော့ အံ့မခန်းပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပိုးသတ်ပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုန်ကွီကို ရိုးရှင်းသော ပတ်တီးတစ်ခု စည်းနှောင်ပေးလိုက်ပြီး ထိုအဆင့်ဖြင့်ပင် ကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

တုန်ကွီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆေးထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေစောင့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးမိသွားပြီး ယန်ရုကို ကူညီရန်အတွက် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် လူတိုင်း၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းနှောင်ပေးခြင်း ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိလာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။

ယန်ဝမ်အာသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျားရဲ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲကာ ယင်း၏ မှော်အမြူတေနှင့် ရောင်းချ၍ရနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်ယူပြီး မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ အသီးသီး ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးယန်ရု၊ ဒီစမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ အိမ်တော်ကို ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ကြွရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်၊ သေသေချာချာ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ချင်လို့ပါ" ဟု ယန်ဝမ်အာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"အားနာစရာတွေပါ၊ ကျွန်မတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်းတွေပဲဥစ္စာ" ယန်ရုကလည်း ပြုံး၍ပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးကပ်သွားပြီး "မိန်းကလေးဝမ်အာ၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး သွားကြမှာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ "ကျွန်မတို့က အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းကို သွားချင်တာ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီးတော့ အဆင့်မြင့်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်ပြီး ကျွန်မတို့အတွက် အနိုင်ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပိုများလာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်း တောင်ထိပ်နားမှာဆိုရင် အဆင့်မြင့် ပဉ္စမအဆင့် ရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲ့တာထက် မြင့်မားတဲ့ သားရဲတွေ ရှိနေတတ်တယ်လို့ ကြားမိတယ်၊ ကျွန်မတို့က အဲဒီ

ပဉ္စမအဆင့် သားရဲကို သတ်ဖြတ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြိုးစားကြည့်ချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ နတ်သားရဲအဆင့် ရှိတဲ့ သားရဲတွေလည်း ရှိနေနိုင်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာဖို့ မလိုပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီလိုမျိုး ဘေးအန္တရာယ်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း နတ်သားရဲအဆင့် ရှိသော သားရဲကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ပေရာ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အဘယ်ကြောင့် လမ်းခွဲထွက်ခွာသွားရပါအံ့နည်း။

"ကောင်းပါပြီ၊ အကယ်၍ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် ကျွန်မတို့အနေနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ဖို့ မသေချာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားကြပါ" ဟု ယန်ဝမ်အာက မှာကြားလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့" ယန်ရုက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် ယန်ရုအနေဖြင့် မိမိ၏ ကံကောင်းခြင်းအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေခဲ့ပြီး သူမသည်လည်း ယန်ရု၏ ကံတရားကို အသုံးချကာ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း အားနည်းနေသည့် အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ မသိရှိခဲ့သည်မှာ ယန်ရု၏ ယုံကြည်မှုသည် ထိုကဲ့သို့သော ကံတရားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက်တွင်မူ ယခုတစ်ကြိမ်၌ လူစုသည် မီးမွှေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘဲ ထိုရက်စက်လှသော ကျားရဲ၏ အသားများကို လှီးဖြတ်ကာ ကင်၍ စားသောက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းလိုက်ကြသည်။

တုန်ကွီပင်လျှင် အသားများကို အများအပြား စားသောက်လိုက်လေသည်။

ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးကြသောအခါ လူစုသည် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း အဖွဲ့ထဲတွင် ဒဏ်ရာရရှိထားသူ တစ်ဦး ပါဝင်နေပေရာ သူသည် ဆေးဝါးများ သောက်သုံးပြီးနောက် မိမိဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသော်ငြားလည်း ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

၎င်းတို့သည် ခရီးစဉ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံမျှကိုသာ လျှောက်လှမ်းရသေးသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသူ တစ်ဦး လျော့နည်းသွားခဲ့ရပေရာ ယင်းသည် အလားအလာ မကောင်းသော သတင်းစကား ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယန်ရုတို့သည် ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို သတိမမူမိကြသေးချေ။

တုန်ကွီသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံရခက်နေမိသည်။

သူသည် မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် အစွမ်းအစများကို ပြသရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယန်ရုသည် ထိုလူချောလေး ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အလေးဂရုပြုနေပေရာ ယင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ဝေးဝေးလံလံသို့ မရောက်ရှိသေးမီမှာပင် အခြားသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ရပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲမျှသာ ဖြစ်ပေရာ လူစုသည် အလွယ်တကူပင် ရှင်းလင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လူစုသည် မီတာနှစ်ထောင်ကျော်မျှသော ခရီးအကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ ထားနေရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ယင်းကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်မှာ နှေးကွေးလှသည်ဟု မဆိုသာပေ။