အခန်း ၆၆၅

အခန်း(၆၆၅)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စိုးမိုးဖြန့်ကျက်လျက် နတ်သားရဲများ ရှိမရှိ အသည်းအသန် ရှာဖွေထောက်လှမ်းကြည့်မိသော်လည်း မီတာငါးထောင်ပတ်လည်အတွင်း မည်သည့်နတ်သားရဲမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် သူသည် မကြာသေးမီကမှ မီးလျှံစင်းကျားအား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် နေရာတည့်တည့်၌ ကျားဖြူတစ်ကောင်ကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကျားဖြူသည် သာမန်ထက် သာလွန်ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး အားမာန်နှင့် ပြည့်စုံလွန်းလှရာ ယင်း၏ ဖြူဖွေးသောအမွေးအမှင်များသည် မီးလျှံကျွန်း၏ အောက်ခံအရောင်နှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားလျက်ရှိသည်။

၎င်းသည် လူစုအဖွဲ့ ချန်ရစ်ခဲ့သော အနံ့အသက်ကို ခံစားမိကာ ခြေရာခံလိုက်ပါလာရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ရှိရာ အရပ်သို့ ဦးတည်ရွေ့လျားလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုလိုသော်လည်း ထိုကျားဖြူသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေပေရာ ယန်မိသားစုဝင်များ၏ အစွမ်းဖြင့် ဆီးကြိုတွန်းလှန်နိုင်မည့် အခြေအနေတွင် မရှိချေ။

"ဟင်း၊ အလုပ်တွေ ပိုမရှုပ်ချင်တော့ဘူး၊ ငါပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူနှင့် တစ်ကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသော နေရာ၌ လွင့်မျောလျက်ရှိသည့် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းသည် အမိန့်တော်ကို နာခံလျက် ထိုကျားဖြူရှိရာ အရပ်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားကြလေတော့သည်။

ထိုအလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များ၏ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆီးဆို့နေသော သစ်ပင်ကြီးငယ်များနှင့် ကျောက်ဆောင်ကျောက်ခဲများအားလုံးသည် အဆီးအတားမရှိ ပေါက်ထွက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ကျားဖြူသည်လည်း အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိသွားဟန်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို တုံ့ဆိုင်းရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းသည် လေညင်းမျှပင် မတိုက်ခတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်းထံသို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်များကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို နှိပ်စက်ခြေမှုန်းလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော မှော်လက်နက်သည် အလွန်တရာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး ထက်မြက်လှပေရာ ကျားဖြူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာအဒဏ်ချက်များဖြင့် ဗလပွ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျားဖြူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ချိနဲ့စွာ လဲကျသွားပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့လေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များကို ထိုအနီးအနား၌ပင် ပြန်လည်ဝှက်ထားလိုက်ပြီး ကျားဖြူကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဝမ်အာသည် မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဝမ်အာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု တုန်ကွီက အပြေးအလွှား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပျောက်သွားပြီ" ယန်ဝမ်အာသည် ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာလေးဖြင့် ပျာယာခတ်နေရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်နေမိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် တည်ငြိမ်ရဲရင့်လှသော ယန်ဝမ်အာသည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလွယ်နေရသနည်း။

တုန်ကွီသည် ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ယန်ဝမ်အာ၏ မွေးသမိခင် ချန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး သူမက အသက်ထက်မက တန်ဖိုးထားကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားပေရာ သူမနှင့်ထပ်တူ စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ၊ စောစောကတင် ရှိနေသေးတာပဲဥစ္စာ၊ သေသေချာချာ ပြန်ရှာကြည့်ပါဦး၊ မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တာများလား" ဟု တုန်ကွီက ကူညီ၍ မေးမြန်းပေးရှာသည်။

ယန်ဝမ်အာက ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ ခဏလေး သတိလွတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ပျောက်သွားတာ၊ လမ်းမှာ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်ပြီး သွားရှာရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်" ဟု ဆိုကာ တုန်ကွီက ယန်ဝမ်အာကို ဆွဲတားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ဝမ်အာ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မရရအောင် ပြန်လည်ရှာဖွေမည်ဟူသော ပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ခဏလောက် ထပ်ပြီး နားနေကြပါဦး၊ ကျွန်မ အပြင်ကို ခဏလောက် သွားစရာ ရှိလို့ပါ" ဟု ဆိုကာ ယန်ဝမ်အာသည် လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း နောက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တုန်ကွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း "မင်းတို့အားလုံး သတိထားနေကြဦး၊ ငါ ဝမ်အာနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်မယ်" ဟု အခြားသူများကို မှာကြားကာ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားလေသည်။

အခြားသူများသည် ဘာကိုမျှ ရေရေရာရာ မသိရှိကြသော်လည်း ယန်ဝမ်အာ၏ စကားကို နာခံလျက် ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက် နားနေကြပေသည်။

"အာဟိုင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ" ယန်ရုက သိလိုစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ယန်ဝမ်အာ ပစ္စည်းပျောက်သွားလို့ နောက်ကို ပြန်လှည့်ရှာနေကြတာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အန္တရာယ်များလိုက်တာ" ယန်ရုက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်မိသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား အားပေးနှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များကို စတင် လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြံစည်နေကြသော မိစ္ဆာသားရဲဟူသမျှသည် သူမ၏အနားသို့ မရောက်ရှိနိုင်မီမှာပင် အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင်များ၏ သုတ်သင်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရပေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြေပြင်ကို အသေအချာ ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး တုန်ကွီကမူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်ရင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့်မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်နှင့်မျှ တိုးတိုက်မိခြင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ အန္တရာယ်က ဘာလို့ တစ်ခုမှ မရှိရတာလဲ" တုန်ကွီက မသင်္ကာဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အန္တရာယ်မရှိတာ မကောင်းဘူးလား" ယန်ဝမ်အာက တုန်ကွီကို မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ပုံမှန်ထက်ကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်၊ လာတုန်းကဆိုရင် သားရဲ ဆယ်ကောင်ကျော်လောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာကို အခုကျတော့ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ရတော့ဘူး" ဟု တုန်ကွီက ဆိုသည်။

ယန်ဝမ်အာလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပြီး အခြေအနေတစ်ခုခု လွဲမှားနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ကာ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ စောစောက ယန်ရုနဲ့ အာဟိုင်တို့ ကျွန်မတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက နည်းနည်း ရွတ်နောက်နောက် ပြောလိုက်တော့မှ အခြေအနေတွေက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းပြောချင်တာက မိန်းကလေးယန်ရုကြောင့်လို့ ဆိုလိုတာလား" တုန်ကွီက မေးမြန်းလိုက်ပြီး "မိန်းကလေးယန်ရုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာသခင်တစ်ယောက် ရှိနေတာများလား၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူမှ မမြင်မိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ကျွန်မတို့ သတိမထားမိဘဲ ကျော်ဖြတ်လိုက်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက အာဟိုင်ပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်သူမှ အာဟိုင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်ကြဘူး” ယန်ဝမ်အာက ရုတ်တရက် သတိရဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ” တုန်ကွီက စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်ကာ “သူက လူပိန်လေး တစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ၊ စောစောက မိန်းကလေး ယန်ရု ကာကွယ်ပေးလို့သာ ငါ့မြားဒဏ်ကနေ လွတ်သွားတာ” ဟု ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ အာဟိုင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မမြင်ရခြင်းမှာ ယင်း၏ အဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျလွန်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့ ကံကောင်းတာပဲပေါ့" ယန်ဝမ်အာက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ယခင်က မီးလျှံစင်းကျားအား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် နေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး" မီတာထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ထိုကျားဖြူကို သေချာစွာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဝမ်အာနှင့် တုန်ကွီတို့သည်လည်း ထိုနေရာ၌ လဲကျနေသော ကျားဖြူကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

ထိုကျားဖြူသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသားရဲကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

လူသားများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိသွားသောအခါ ကျားဖြူသည် မြေပြင်မှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေတော့သည်။

"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ၊ မြန်မြန်ပြေးကြစို့" တုန်ကွီသည် ယန်ဝမ်အာ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လွတ်မြောက်ရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ဝမ်အာသည် ထိုကျားဖြူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြေပြင်ပေါ်၌ ရှိနေသော ကြေးညိုရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့လေးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကျားဖြူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ ဧရာမခြေဖဝါးကြီးသည် ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ပေါ်သို့ နင်းမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး အကယ်၍ နင်းမိပါက ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့လေးသည် ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ပဲ" ယန်ဝမ်အာသည် တုန်ကွီ၏ လက်ခုပ်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ရှိရာသို့ အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ယင်းသည် သူမ၏ အမိဖြစ်သူ ချန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်ပေရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဝမ်အာ"

တုန်ကွီသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုကျားဖြူကို ဆီးကြိုရင်ဆိုင်ခြင်းသည် သေမင်းထံသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် အညံ့ခံခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ယန်ဝမ်အာကို ပစ်ပယ်ထားခဲ့ရန် မစွမ်းသာသဖြင့် မိမိ၏ ဒူးလေးရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျားဖြူ၏ အရှိန်ကို အနည်းငယ်မျှ ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

မြားတစ်စုံသည် လေကိုခွဲကာ ကျားဖြူ၏ မျက်လုံးများထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားသော်လည်း ကျားဖြူသည် ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလျက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

၎င်းသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသည် ဆိုသော်ငြားလည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရုံမျှဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရာ မဟုတ်ချေ။

ယန်ဝမ်အာသည် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျားဖြူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာပြီး ၎င်း၏ ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို မြှောက်ကာ ယန်ဝမ်အာထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ထိုရိုက်ချက်သည် အလွန်အမင်း အားမာန်ပါလှပေရာ အကယ်၍ ယန်ဝမ်အာကို ထိမှန်သွားပါက သူမသည် အသက်ပျောက်၍ အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအရေးကြုံလှသော အချိန်အခါ၌ပင် ကောင်းကင်ယံထံမှ အေးစက်လှသော အလင်းတန်း သုံးစုံသည် လျှပ်စီးအလား ပျံသန်းလာပြီး ကျားဖြူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ စူးစိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုသားရဲကြီးသည် မည်သည့်အသံမျှ မပြုနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားခဲ့ရပေရာ ယန်ဝမ်အာနှင့် တုန်ကွီတို့သည်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် မိန်းမောအံ့ဩလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတော့သည်။