အခန်း ၆၆၇

အခန်း(၆၆၇)

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ၊ နင်လည်း သွားပြီး အိပ်စက်အနားယူသင့်တယ်" ထိုသို့ဆိုကာ တုန်ကွီသည် ထရပ်လိုက်သော်လည်း ယန်ဝမ်အာမှာမူ အိပ်စက်အနားယူမည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရချေသည်။

"ဝမ်းကွဲညီမ၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"အစ်ကိုကြီး အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ သတိထားပြီးသာ နေခဲ့ပါ" ဟု ယန်ဝမ်အာက ဆိုကာ သူတို့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လံရှာဖွေလေတော့သည်။

တုန်ကွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ထိုနေရာ၌ မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာရ၏။

"ထိုလူပိန်လေးက ဘာများသွားလုပ်တာပါလိမ့်" တုန်ကွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ကြီးများ၏ နောက်ကွယ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် ယန်ဝမ်အာ နောက်ကွယ်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်ကို သူ သိရှိပြီးဖြစ်ပေသည်။

"ဒီယန်ဝမ်အာက တကယ့်ကို သတိဝီရိယကြီးမားတဲ့ မိန်းကလေးပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ယန်ဝမ်အာ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေရသည်။ ယနေ့ညတွင် ထူးဆန်းသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေရာ ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ပတ်ခွေလျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ယန်ဝမ်အာသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာရတော့သည်။

အကြောင်းမူကား ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုနေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်လျက် ဆီးစွန့်နေခြင်းကြောင့်ပင် တည်း။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ဝတ်လုံဘောင်းဘီကို ပြန်လည်ပြင်ဆင် ဝတ်ဆင်လိုက်ရင်း အပြစ်တင်စောင်းမြောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ရှုကာ "မင်းကို နောက်က လိုက်မလာနဲ့လို့ မပြောထားဘူးလား" ဟု ဆိုလေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာဆီးလိုက်ပြီး "ရှင် တကယ့်ကို ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ လာတာလို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ" ဟု ပြန်လည်ပြောဆို၏။

" အခြားဘာများ ဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ဆိုလိုက်ချေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် ကျောခိုင်းလှည့်လိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ၊ ယနေ့ညက အန္တရာယ်များတယ်၊ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ" ဟု ပြောကြားသည်။

"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

ယန်ဝမ်အာသည် ဤရှက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကို စိတ်ထဲ၌သာ မြိုသိပ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လျက် အမြန်ဆုံး အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တော့သည်

"သူက လျှို့ဝှက်ဆရာသခင် မဟုတ်ပါဘူးလို့ ငါ ပြောသားပဲ၊ နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရတာလဲ" ယန်ဝမ်အာသည် မိမိကိုယ်မိမိ သံသယလွန်ကဲမိခြင်းအတွက် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်မိပေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ ပြင်ပသို့ ထွက်လာရခြင်းမှာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် သက်သက်မျှ မဟုတ်ဘဲ မီတာ ၅၀၀ ခန့်အကွာတွင် ဧရာမ မြွေဟောက်နက်ကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထောက်လှမ်းမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုဧရာမ မြွေဟောက်နက်ကြီးသည် ပထမအဆင့် နတ်သားရဲအဆင့်တွင် ရှိပြီး သူတို့ အနားယူရာ နေရာသို့ ဦးတည်ရွေ့လျားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အလင်းမဲ့ဓားသွားကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော မိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ဖြတ်ရန် ခဲယဉ်းလှပြီး ဆူညံသံများပင် ထွက်ပေါ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးတတ်သော သားရဲကို မိမိကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယန်ဝမ်အာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သစ်ပင်များကို ဖြတ်ကျော်လျက် ဧရာမ မြွေဟောက်နက်ကြီးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

ယန်ဝမ်အာသည် အနားယူရာ နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် တုန်ကွီသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး "ဝမ်းကွဲညီမ၊ မင်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ထိုလူပိန်လေးကကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းချေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အာဟိုင်က အိမ်သာသွားတာ ထင်ပါတယ်" ဟု ယန်ဝမ်အာက အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသော စိတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး၊ သွားပြီး မအိပ်သေးဘူးလား၊ ညကင်းစောင့်တာကို ညီမပဲ ဆက်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆို၏။

"မလိုပါဘူး၊ နင်ပဲ သွားပြီး အနားယူပါ၊ ငါပဲ စောင့်ပေးပါ့မယ်" ဟု တုန်ကွီက အလျင်အမြန်ပင် ပြောဆိုလေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ အလျင်အမြန်ပင် အနားယူရန် သွားခဲ့တော့သည်။

မကြာမီအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပေရာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌မူ ပထမအဆင့် နတ်သားရဲအဆင့်ရှိသော မှော်အမြူတေတစ်ခု ပါရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေ့" တုန်ကွီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လှမ်းခေါ်လိုက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကာ "မင်းကို ငါ ပြောမယ်၊ မင်းက ယောက်ျားရင့်မကြီး ဖြစ်ပြီးတော့ မရှက်တတ်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်း၏။

"ဟင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းလို ယောက်ျားရင့်မကြီးတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ယူနေရတယ်၊ နည်းနည်းလောက် ရှက်စမ်းပါဦး၊ ဒီနေရာက အလွန် အန္တရာယ်များတာ၊ ငါတို့သာ မရှိရင် မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု တုန်ကွီက တရားသဖြင့် ဆုံးမနေသည့်အလား ဆိုလေသည်။

ယန်ရုကို ကာကွယ်ပေးနေသော စွမ်းရည်ထက်မြက်သူ တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သိရှိထားသော်လည်း သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ မနာလိုမှု၊ အမုန်းတရားများနှင့် အာဃာတများ ရောပြွမ်းနေချေသည်။

"အခြား ပြောစရာ ရှိသေးလား၊ မရှိရင် သွားပြီး အနားယူတော့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလျက် တုန်ကွီကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောခိုင်းခဲ့သည်။

တုန်ကွီသည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာရ၏။

သူ မည်မျှပင် ပြောဆိုစေကာမူ ရှေ့ရှိ လူသားသည် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေခြင်းက သူ့ကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေရပေသည်။

"မင်း ယန်ရုနားကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားသင့်တယ်၊ မင်းက သူနဲ့ တန်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါဆို မင်းကကော သူနဲ့ တန်လို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဒါပေါ့" တုန်ကွီသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လျက် ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကံကောင်းပါစေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး ယန်ရု၏ ကျောက်လိုဏ်ဂူရှေ့တွင် ဝင်ရောက်ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

တုန်ကွီသည် အံကြိတ်ထားသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မိန်းကလေး ယန်ရု၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ငါ ဒီလူ့အကြောင်းကို သေချာပေါက် အမှန်အတိုင်း မြင်အောင် ပြပါ့မယ်" ဟု တုန်ကွီက တည်ကြည်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

ညတာသည် အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး တုန်ကွီသည် အခြားသူများကို မနှောင့်ယှက်စေဘဲ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲ အချို့ကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့ပေသည်။

အိပ်စက်အနားယူပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်၌ သူတို့သည် ယန်မိသားစု၏ အကြီးအကဲများ သတိပေးထားသော အကွာအဝေးထက် များစွာ ကျော်လွန် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ထူးခြားသော အန္တရာယ်များနှင့် မကြုံတွေ့ရသဖြင့် အန္တရာယ်မရှိဟု သဘာဝအတိုင်း တွေးတောကာ ခရီးကိုသာ ဆက်လက်နှင်ခဲ့ကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မည့် အဆင့်မြင့် ပဉ္စမအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို အဖွဲ့အတွင်းသို့ ပေးဝင်ရမလားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုသို့ဖြင့် မှော်အမြူတေကို ရရှိကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သင့်တော်သော မိစ္ဆာသားရဲကို မတွေ့ရှိခဲ့ရဘဲ ကြုံတွေ့ရသမျှ သားရဲအားလုံးမှာ ဤအဖွဲ့အနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော အရာများသာ ဖြစ်နေရချေသည်။

နောက်ထပ် တစ်ဝက်ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေသော ယန်ဝမ်အာသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်မှာ ယန်ဝမ်အာသည် မီးလျှံဘိန်းပန်း တစ်ပွင့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင် တည်း။

ဤထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် ချော်ရည်များ စီးဆင်းရာ အက်ကွဲကြောင်းများ ဘေးတွင် ပေါက်ရောက်တတ်ပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး မီးလျှံဘိန်းပန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် မီးလျှံဘိန်းပန်းကို ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ဤအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာစေချင်သည့် သဘောများ ဖြစ်နေသလော။

ယန်ဝမ်အာသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး "အာဟိုင်၊ အခု မင်း မီးလျှံဘိန်းပန်းကို ရပြီဆိုတော့ ထွက်သွားတော့မလို့လား" ဟု မေးမြန်း၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါတို့ ဒီလောက်အထိ ရောက်လာပြီပဲ၊ ဆက်သွားပြီး ဘာရှိသေးလဲ ကြည့်ရအောင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာသည် သံသယစိတ် ဝင်လာရပြီး "နင်က မီးလျှံဘိန်းပန်းကို ရှာဖွေဖို့ လာတာလို့ အမြဲပြောနေပေမယ့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်မှာ ဘာမှလည်း ရှာဖွေတာ မတွေ့ရဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို တွေ့ရတဲ့အချိန်မှာလည်း ထူးထူးခြားခြား ဝမ်းသာအားရဖြစ်တာမျိုး မရှိဘူး၊ နင်ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်က ဘာလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း "ငါတို့ မင်းတို့အပေါ် ဘာမကောင်းတဲ့ အကြံမှ မရှိပါဘူး၊ ငါတို့ကို ဒီမှာ ဆက်နေခွင့်ပြုလို့ မရဘူးလား" ဟု ဆို၏။

"နေလို့ရတာပေါ့" ယန်ဝမ်အာက ဆိုကာ "ဒါပေမဲ့ မင်း ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာလဲဆိုတာ ငါ သိဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ထပ်လောင်းမေးမြန်းချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ သစ်ရွက်အထပ်ထပ်ကြားမှ ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေသော မြင့်မားသည့် တောင်ထိပ်နှစ်ခုကို လှမ်းမြော်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုမှာ နှင်းမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ ချော်ရည်များ စီးဆင်းခဲ့သည့်အလား ရဲရဲနီနေသော ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလျက် ရှိချေသည်။

"ဒီကျွန်းပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်းတို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"နင်ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူး" ယန်ဝမ်အာက အနည်းငယ် ဒေါသသံဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းချေသည်။

ယန်ရုသည် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ "အာဟိုင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နားလည်မှုလွဲတာတွေ မဖြစ်အောင် ငါတို့ ထွက်ခွာကြစို့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားရ၏။ ဤလူသည် အမှန်စင်စစ် သူတို့အပေါ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မည်သို့မျှ ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။

"အစ်မ ဝမ်အာ၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မတို့ကို နှင်ထုတ်နေရတာလဲ" ဟု ယန်ရုက စူးစမ်းမေးမြန်းလေတော့သတည်း။