အခန်း ၆၆၉

အခန်း(၆၆၉) ကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီး

ရေခဲမီးလျှံစမ်းရေ၌ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ အားသွန်ခွန်စိုက် ကျင့်ကြံအားထုတ်သူများသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ စွမ်းအား ကြီးမားထက်မြက်လာကြချေသည်။

ယင်းသို့သော အကျိုးဆက်ကြောင့် ယန်မိသားစုသည် တစ်စစနှင့် အင်အားချို့နဲ့ နိမ့်ပါးလာရပေရာ မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ယန်ဝမ်အာသည် ဤပြိုင်ပွဲ၌ အနိုင်ရရှိရန် လွန်စွာ ပြင်းပြနေခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခရီးတစ်ထောက် ခေတ္တမျှ နားခိုပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ကြရာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် များပြားလှစွာသော မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ယင်းတို့ကို အလုအယက် ခက်ခက်ခဲခဲ သတ်ဖြတ်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်လုနီးသောအခါ တောင်ကမ်းပါးယံတစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် သေးငယ်သော ရေပူစမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပေရာ ယင်းနေရာသည် ခန္ဓာကိုယ်ပန်းလျနေသူများအဖို့ ခေတ္တနားခိုရန် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

“ငါ တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းပြီး အတော်ကို ပင်ပန်းနေပြီ ဒီနေရာမှာပဲ နားကြစို့” ဟု တုန်ကွီက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲထိုင်ချလိုက်ရင်း အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီနေရာမှာပဲ အနားယူကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ညကင်းစောင့်ရမယ့် လူနှစ်ယောက်ကတော့ အထူးသတိထားကြပါ” ဟု ယန်ဝမ်အာကလည်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံဖြင့် ဆိုချေသည်။

ယန်ဝမ်အာ၏ စကားကို ကြားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် အစာပင် မစားချင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူရန်သာ တောင့်တနေကြတော့သည်။

တစ်နေ့တာလုံး အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မှ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများက ၎င်းတို့အား ထိုနယ်ပယ်အနက်သို့ အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် မကျူးကျော်ခိုင်းကြောင်းကို သဘောပေါက်နားလည်သွားကြသည်။

ရေခဲ မီးလျှံကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလေလေ အန္တရာယ်သည် ပိုမိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲတွင် ၎င်းတို့အားလုံး ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ ပြင်းထန်လှပေရာ မနက်ဖြန်တွင် အခြားသူများအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိသည်။ ယနေ့တွင် ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာသားရဲ အကောင်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ တတိယအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့် မျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းကဲ့သို့သော မှော်အမြူတေများဖြင့်မူ ဤစမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု ပြိုင်ပွဲ၌ ဧကန်မုချ အနိုင်ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဟန်မိသားစုသည် မည်သို့သော ကံတရားမျိုးနှင့် ဆုံစည်းခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသော်လည်း ပြိုင်ပွဲတိုင်းတွင် ၎င်းတို့သည် ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲ အဆင့်ရှိ မှော်အမြူတေကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍ အနိုင်ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိကြသည်။

“ငါတို့ ရှေ့ဆက်မသွားကြရအောင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီနေရာမှာပဲ ကျွန်းကို စောင့်ကြပ်ကြတာပေါ့၊ မီးလျှံကျွန်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေအားလုံး ထွက်ပြေးနေကြသလို ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်” ဟု ယန်ဝမ်အာက တွေးဆဆဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုသည်။

ထိုစကားကို သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါမှ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သားရဲများသည် ဘေးဘယ်ညာနှင့် နောက်ကွယ်မှ တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေ့တည့်တည့်မှသာ ဦးတည်ဦးတိုက် ပြေးဝင်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။

ထိုအခြင်းအရာသည် မီးလျှံကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းမှ သားရဲများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးလာရင်း ၎င်းတို့နှင့် လမ်းခရီး၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိပ်တိုက်တိုးမိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယင်းကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာ၌ အသက်ပျောက်ပျက်သွားမည်ကို အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရကာ အပန်းဖြေနေကြစဉ်မှာပင် ယန်ရုသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်ရောက်ရှိလာချေသည်။

“အစ်မ ဝမ်အာ၊ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြပါတော့” ဟု ယန်ရုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်အာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ သူမသည် ယန်ရုတစ်ယောက်တည်းကိုသာ တွေ့မြင်ရပြီး အာဟိုင်ကိုမူ မတွေ့ရချေ။

ထို့အပြင် ယန်ရုသည် ၎င်းတို့အား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခိုင်းနေရသနည်း။

“မိန်းကလေး ယန်ရု၊ ပြန်လာပြီပဲ” ယန်ရုကို မြင်သည်နှင့် တုန်ကွီသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်ယင်လျက် မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာမှန်းမသိသော ခွန်အားများဖြင့် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

တုန်ကွီ၏ အမြင်တွင် ယန်ရုသည် အလှပဆုံးသော မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုလူပိန်လေး အာဟိုင် ဘေးတွင် မရှိသည့်အချိန်၌ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ရု၏ မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေပြီး “သွားကြပါ၊ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြပါတော့” ဟု ထပ်မံ သတိပေးလေသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် အခြေအနေတစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် “အားလုံး ချက်ချင်း ထကြ” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်ချေသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောင်ကမ်းပါးယံ၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကမ်းပါးယံကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရတော့သည်။

“ပြေးကြ၊ နောက်ကို ပြန်ပြေးကြ” ဟု ယန်ဝမ်အာက အသံဗလံ ကွဲအက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည်လည်း ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို အာရုံရရှိသွားကြသဖြင့် မြေပြင်မှ ဝုန်းကနဲ ထခုန်ကာ နောက်သို့ အသက်လု၍ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ဝေးဝေးသို့ မပြေးနိုင်သေးမီမှာပင် နောက်ကွယ်မှ တောင်ကမ်းပါးယံကြီးသည် ရုတ်ချည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး နီမြန်းသော ကျောက်တုံးကြီးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ လိမ့်ဆင်းလာချေသည်။

လေထုထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးလုံးများ ပျံ့လွင့် သိပ်သည်းသွားသည်။

ယန်ဝမ်အာသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အတိအကျ မသိရှိသဖြင့် ထွက်ပြေးနေရင်း နောက်သို့ အဖန်ဖန် လှည့်ကြည့်မိသည်။

ထိုမီးခိုးမြူများကြားမှ သူမသည် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ဝေဝေဝါးဝါး တွေ့မြင်လိုက်ရချေသည်။

အမှန်စင်စစ် လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း သတိပြုမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှာဖွေစစ်ဆေးမှု နယ်ပယ်အတွင်း၌ များပြားလှစွာသော မိစ္ဆာသားရဲများသည် အလန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုက သားရဲများကို လိုက်လံ မောင်းနှင်နေသည့်နှယ် ရှိချေသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲကြီးကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ယင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေသော ကြည်လင်နီမြန်းသော အိမ်မြှောင်ကြီးနှင့်တူသည့် ဖွတ်နဂါးကြီး ဖြစ်ပြီး ထိုသတ္တဝါကြီးသည် ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲ ဖြစ်ချေသည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ သားရဲအပေါင်းကို အရူးအမူး မောင်းထုတ်နေသည်မှာ ဤကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အတိအကျပင် ယန်ဝမ်အာနှင့် ၎င်း၏အဖွဲ့သည် တောင်ကမ်းပါးယံ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထိုဖွတ်နဂါးကြီးသည်လည်း ဤနေရာသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြေအနေ အရေးကြုံလာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖွတ်နဂါးကြီး၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးထွက်ခဲ့ပြီး ယန်ရုအား ၎င်းတို့အား ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားရန် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် နှစ်ဖက်လက်ဝါးဖြင့် ကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားချေသည်။

ထိုဖွတ်နဂါးကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်တိုက်ခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင်ကမ်းပါးယံနှင့် ရိုက်မိကာ ကျောက်ဆောင်များ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲဖြစ်သော ကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီးသည် တောင်ပို့မျှ ကြီးမားလှပေရာ ယင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေးငယ်သော ကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့သာ ရှိချေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုသေးငယ်လှသော ကျောက်စရစ်ခဲလေးသည် ကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။

မိမိသည် ဤနေရာ၌ ဆက်လက်ရှိနေပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမည်ကို သိရှိသဖြင့် ယန်ရုသည် သိုင်းပညာအစွမ်းဖြင့် လေထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပျံတက်ကာ ယန်ဝမ်အာနှင့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့ အမှီလိုက်ခဲ့ချေသည်။

“ယန်ရု၊ အာဟိုင်က ဘယ်မှာလဲ” ဟု ယန်ဝမ်အာက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ရုသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလျက် “ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

လုံလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လူတိုင်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ယန်ဝမ်အာသည် ယန်ရု ညွှန်ပြရာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပြယ်သွားသောအခါတွင်မှ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ တွေ့မြင်လိုက်ရတော့သည်။

၎င်းတို့က လူပိန်လေးဟု သတ်မှတ်ထားသော အာဟိုင်သည် ထိုကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော ကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီးကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအား သက်သက်ဖြင့် ဆီးကြိုပိတ်ဆို့ထားသည် မဟုတ်လော။

တုန်ကွီသည် မျက်လုံးအစုံ ပြူးထွက်မတတ် အံ့အားသင့်သွားရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤမျှအထိ စွမ်းအားများကို လျှို့ဝှက်ထားနိုင်သော အရည်အချင်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

မိမိသည် ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကို ပြက်ရယ်ပြု စော်ကားခဲ့မိသည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး တုန်ကွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခြင်းမှာ လွန်စွာ ကံကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“အမှန် သူဖြစ်နေတာပဲ” ဟု ယန်ဝမ်အာက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း “ယန်ရု၊နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီကျွန်းကို လာခဲ့ကြတာ မီးလျှံဘိန်းပန်းကို ရှာဖွေဖို့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းပြန်သည်။

ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဟုတ်ပါတယ်၊ အာဟိုင်က အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အိန္ဒြေရရနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ဖို့ ပြောထားလို့ပါ၊ အစ်မတို့ကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာ ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲကို ရှာဖွေဖို့ပါ” ဟု ပွင့်လင်းစွာ ဆိုလေသည်။

“ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲ ဟုတ်လား” တုန်ကွီသည် လျှာကို သွားဖြင့် ကိုက်မိမတတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ယင်းသည် စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးတို့၏ အပြုအမူမျိုး ဖြစ်ချေသည်။

“အဲဒါကို ရှာတွေ့ပြီလား” ယန်ဝမ်အာက ၎င်းတို့ ရှာဖွေနေသော သားရဲသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်လျက် “သေချာတာပေါ့၊ အဲဒါပဲလေ၊ အာဟိုင်က ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပဉ္စမအဆင့် နတ်သားရဲရဲ့ မှော်အမြူတေတစ်ခု လိုအပ်နေလို့ပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။

ယန်ဝမ်အာသည်လည်း မှင်တက်သွားရတော့သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့အား ပျောက်ဆုံးသွားသော သားရဲတစ်ကောင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်းဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ နတ်သားရဲကို အမဲလိုက်ရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

“ငါ စောစောကတည်းက ရိပ်မိသင့်တာ၊ ကျားဖြူကို သတ်ခဲ့တာလည်း အာဟိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ယန်ဝမ်အာက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

ယန်ဝမ်အာ၏ စကားကို သက်သေပြလိုက်သည့်နှယ် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်မှ အေးစက်သော အလင်းတန်း သုံးခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပျံသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်း စိုက်ဝင်သွားချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် များပြားလှစွာသော မိစ္ဆာသားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ ထံပါးသို့ တိုးဝှေ့ပြေးဝင်လာကြပေရာ လူတိုင်းသည် သတိအနေအထားဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် လေထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝဲပျံနေချေသည်။

သို့သော် ထိုမိစ္ဆာသားရဲများသည် ၎င်းတို့အား ရန်မူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြဘဲ ဘေးမှ ဝှေ့ယမ်းကာ ကမူးရှူးထိုး ထွက်ပြေးသွားကြရုံ မျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါဟာ ဒီကြည်လင်နီမြန်းသော ဖွတ်နဂါးကြီးကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား၊ သူတို့က ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ဒီဖွတ်နဂါးကြီးကို ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးနေကြတာပဲ” ဟု ယန်ဝမ်အာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် အရာခပ်သိမ်းသည် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ဝမ်အာသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံ ရချေသည်။ ထို့အပြင် ယန်ရုနှင့် အခြားသူများသည် ရေခဲမီးလျှံကျွန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို လုယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် သူမသည် စိတ်တွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေမိတော့သည်။