အခန်း ၆၇၃

အခန်း(၆၇၃)

ရေခဲဝိညာဉ်သည် အမွှေးဖြူလိပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားပေရာ လွန်စွာအားအင်ချိနဲ့နေချေပြီ။

နီရဲသော အရိပ်တစ်ခုနှင့် ပြာလွင်သော အရိပ်တစ်ခုတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်၌ တိုက်ပွဲသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူသတ်သမားအဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော ယမမင်းတို့၏ အမှတ်အသား တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည့် အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ အမွှေးဖြူလိပ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို အပြတ်ခုတ်ပိုင်းလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမွှေးဖြူလိပ်ကြီး၏ မှော်အမြူတေကို ထုတ်ယူပြီးနောက် မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့ ရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“ကဲ... ထကြတော့၊ ငါတို့ သွားရမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမွှေးဖြူလိပ်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် လိပ်အမြီး၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အသားစအချို့ ပြတ်ထွက်သွားပြီး နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းနေရချေသည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လာကြသည်။ ထိုသတ္တဝါငယ်လေးနှစ်ကောင် လွန်စွာ အားနည်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းကိုသာ ရမ်းခါမိတော့သည်။

“ငါဟာ တကယ့်ကို သဘောကောင်းလွန်းတဲ့သူလို့ ထင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လုံးဝ မမေ့နဲ့နော်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်စဉ် မီးလျှံဝိညာဉ် ရှိနေသော ပုခုံးထက်မှ ခရမ်းရောင်မီးလျှံများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရေခဲဝိညာဉ် ရှိရာ ပုခုံးထက်၌လည်း ရေခဲပွင့်အဆန်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြစ်တည်လာချေသည်။

ထိုသို့ အပြန်အလှန် စီးဆင်းသွားသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည့်အခါ ရေခဲဝိညာဉ်နှင့် မီးလျှံဝိညာဉ်တို့သည် လွန်စွာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားကြသည်။

“ကဲ... အခုလောလောဆယ် ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းကနေ ထွက်ခွာကြစို့၊ ကျွန်းပေါ်က အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားမှ ငါတို့ ပြန်လာကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

သို့ရာတွင် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်လျက် ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေချေသည်။

“မင်းက ငါ့ကို အဲဒီဘက် သွားစေချင်တာလား၊ ငါတို့ သဘောတူထားတာက ရေခဲဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲလေ၊ ရှီးဝမ်ရဲ့ ကိစ္စက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ငါလည်း မကူညီနိုင်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် သနားစဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်ရပြီး “ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ သွားပြီးတော့ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အနားအထိတော့ မသွားဘူး၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိတာနဲ့ ငါ အရင်ဆုံး ပြေးမှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်ရာ မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာကို အမြန်ပင် စည်းနှောင်လိုက်ပြီး ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရှိန်ကို မလျှော့တော့ဘဲ တစ်နာရီကျော်မျှ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ကျွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြင့်မားသော တောင်ထွတ်နှစ်ခု ရှိနေပြီး တောင်ခြေ၌ ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ယင်းနေရာတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ မရှိရုံမျှမက အပင်တစ်ပင်ပင်မျှပင် ပေါက်ရောက်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ခြေ၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပြီး လူသားဆယ်ဂဏန်းကျော်က မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုသားရဲသည် ဒေါင်းတစ်ကောင်နှင့် သဏ္ဍာန်တူပြီး ၎င်း၏ အမြီးပေါ်ရှိ အမွှေးအတောင် တိုင်းသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသဖြင့် လွန်စွာ လှပဆန်းပြားလှသည်။

ထိုသို့သော လှပမှုများကြားတွင်မူ ကြီးမားလှသော ဘေးအန္တရာယ်များ ကိန်းဝပ်နေချေသည်၊ အမွှေးအတောင်တစ်ခုစီ လှုပ်ခတ်သွားတိုင်း ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ အတူတကွ ပေါက်ကွဲထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မမြင်နိုင်သော ဘီလူးကြီး၏ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထိုစွမ်းအင်များသည် လူသားကျင့်ကြံသူများကို ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားစေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အစွမ်းထက်သော လူသားသိုင်းပညာရှင် အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြချေပြီ။

“ဒါ ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ မီးလျှံဝိညာဉ်တို့ရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ” ထိုဒေါင်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များကို တောက်ပစွာ လင်းလက်စေလျက် ဝိုင်းရံထားသော လူသားသိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

ထိုလူသား သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤမျှ သေးငယ်သော ကျွန်းငယ်လေးပေါ်တွင် ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ရှိနေခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လွန်စွာ အံ့အားသင့်စေသည်။

ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေ၏ အာနိသင်သည် တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သို့သော် ထိုဒေါင်းကြီးမှာမူ နဝမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သဖြင့် ၎င်း၏ အစွမ်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“အဲဒါ ရှီးဝမ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ရှီးဝမ်ထံမှ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ထိုစဉ် ရှီးဝမ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး ချောမွေ့သော အမွှေးအတောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရှည်လျားသော လည်ပင်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိထံသို့ ဦးတည်လာသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအရှိန်အဝါသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ခုခံမှုကို ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“အင်မတန် အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါတော့ ပြေးမှ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အစွမ်းထက်သော လူသားအချို့သည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လာကြပြီး ရှီးဝမ်ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

သို့ရာတွင် မည်သူမျှ ရှီးဝမ်၏ အစွမ်းကို မယှဉ်နိုင်ကြဘဲ အားလုံး ဒဏ်ရာအနာတရ ဖြစ်ကုန်ကြရသည်။

လူသားသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မလှမ်းမကမ်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျလာခဲ့သည်။

“မဖြစ်ဘူး... ငါ တကယ် သွားရတော့မယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ယောက်က ငါ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ရှေ့သို့ အမြန် ရောက်ရှိသွားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်သည် တစ်ဖန် ပူးကပ်ခြင်းကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်း သွားလို့ မရဘူး” မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ ထရပ်ရင်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံး အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး “ငါ မသွားလို့ ဒီမှာပဲ ထိုင်သေနေရမှာလား” ဟု မေးမိသည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်က ခေါင်းခါလျက် “ငါ့မှာ ရှီးဝမ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကူညီမှု လိုအပ်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

“မင်းကို ထပ်ကူညီရဦးမှာလား၊ မင်း ငါ့ကို အရင်က ကူညီခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်တွေတောင် မပေးရသေးဘူးလေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းသာ ကူညီမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်” ဟု မီးလျှံဝိညာဉ်က အလျင်အမြန်ပင် ကတိပေးသည်။

“မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားရသည်၊ ထိုအရာ၏ အကြောင်းကို သူ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူသည် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများကို စုဆောင်းထားခဲ့ကြောင်း သတိပြုရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မီးလျှံဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်သည် ထိုစွမ်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ စွမ်းအားများကို အစဉ်အမြဲ သိုလှောင်ထားသည့် သေတ္တာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

“ငါတို့ ဘယ်လို ကူညီရမလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီးဝမ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ ပိတ်ဆို့တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနားသို့ ရောက်မလာနိုင်သေးချေ။

သို့သော်လည်း ထိုလူသား သိုင်းပညာရှင်များသည် ဒဏ်ရာအနာတရများစွာဖြင့် လဲပြိုလုနီးပါး ဖြစ်နေကြချေပြီ။

“ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ ငါဟာ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်မှာဖြစ်ပြီး မင်းက အဓိက ထိန်းချုပ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်၊ ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့ ရှီးဝမ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်”

မီးလျှံဝိညာဉ်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုသည်။

ထိုစကားသည် နားထောင်ရသည်မှာ အဆင်ပြေလှပေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေတ္တငှားရမ်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပူးကပ်ခြင်းနှင့်မူ မတူညီချေ၊

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မိမိကိုယ်တိုင်ကသာ အချုပ်အခြာ အာဏာပိုင်အဖြစ် ထိန်းချုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ဘာလို့ ဟန်မိသားစု ဒါမှမဟုတ် ယန်မိသားစုကို သွားမရှာတာလဲ၊ သူတို့မှာ မင်းတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတော့ ပိုပြီး လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်က ခေါင်းခါလျက် “မရဘူး... ရှီးဝမ်ကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ပေါင်းစပ်စွမ်းအား လိုအပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်မိသားစုနဲ့ ဟန်မိသားစုက ရေနဲ့ မီး ဓာတ်စွမ်းအားတွေကို သီးခြားစီပဲ ဆက်ခံထားကြတာ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရေရော မီးပါ ဓာတ်စွမ်းအား နှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ” ဟု ရှင်းပြသည်။

“ဒါဆို ငါက သိုလှောင်ကိရိယာ သက်သက်ပဲပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

“အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်း ရှီးဝမ်ကို အနိုင်တိုက်ပေးရမယ်” မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ထိုယန်မိသားစုဝင်၏ နဖူးပြင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးထက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရေခဲဝိညာဉ်နှင့် မီးလျှံဝိညာဉ်တို့သည် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အရည်ပျော်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မချိမဆံ့ ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်သည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူပြင်းနေချေရာ ဤခံစားချက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ခြမ်း ခွဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဟိုဘက်မှ အဘိုးအိုကြီး ရှီးဝမ်သည် လွန်စွာ ဒေါသထွက်သွားဟန်ဖြင့် “ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်းတို့က ရေခဲဝိညာဉ်နဲ့ မီးလျှံဝိညာဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပေးဝင်လိုက်တာလား” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဒေါင်းမြီးအမွှေးအတောင်များ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားသိုင်းပညာရှင် အချို့သည် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကြောင့် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားကြရကာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် မည်းနက်သော ကွဲအက်ကြောင်းအချို့ ထင်ကျန်ရစ်ပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် စေ့ပိတ်သွားတော့သည်။