အခန်း ၆၇၆

အခန်း(၆၇၆)ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ဆေးလုံး

ထိုအဘိုးအို၏ ရုပ်အလောင်းအား မည်သူမျှ လက်ဖျားနှင့်မျှ မတို့ရဲကြချေ။ အကြောင်းမူကား ယင်းရုပ်ခန္ဓာသည် မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ် နှစ်ပါးလုံး၏ စွမ်းအင်များဖြင့် ဒွန်တွဲဖြစ်တည်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရာ ထိုအဘိုးအို၏ ရုပ်ကလာပ်အား မည်သို့စီရင်ရမည်ကို မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့သာ အသိဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ယုံကြည်နေကြသောကြောင့်ပင်။

ယန်မိသားစုဝင်များသည် ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းပေါ်မှ စီယန်ရုနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကို အလျင်အမြန်ပင် ခေါ်ဆောင်၍ ဖျက်ဆီးရေးကျွန်းသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ဖျက်ဆီးရေးကျွန်းသည် သေးငယ်လှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ကျွန်းပေါ်တွင် အင်အားကြီးမားသော မိသားစုကြီး နှစ်စုအပြင် အခြားသော ကျွန်းသူကျွန်းသားများလည်း မှီတင်းနေထိုင်ကြရာ အားလုံးသည် ဤနေရာ၌ ကာလရှည်ကြာစွာ အခြေချခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

စုစုပေါင်း လူဦးရေအားဖြင့် သောင်းဂဏန်းမျှ ရှိတန်ရာ၏။

ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်၌ ဈေးကွက်များ၊ ဆိုင်ကဏ္ဍမျိုးစုံ ရှိသည့်အပြင် ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးမွေးမြူရေး လုပ်ငန်းများကိုပါ လုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ လိုလေသေးမရှိ ဖူလုံနေသော သီးခြားအလှကမ္ဘာလေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယန်မိသားစု အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ဒဏ်ရာများ သက်သာလာစေရန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားကြသည်။

ကျွန်းပေါ်သို့ ပြင်ပလူ လာရောက်ခဲလှသဖြင့် ကျွန်းသူကျွန်းသားများသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်နေကြ ရှာသည်။

"အင်း..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်မိသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ကိုက်ခဲနေသော ဝေဒနာမှာ အတန်ကြာမှပင် လျော့ပါးသွားတော့သည်။

ထိုသို့ မျက်လုံးပွင့်လာချိန်မှသာ မိမိခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပတ်တီးများ အထပ်ထပ် စည်းနှောင်ထားသဖြင့် မုမီရုပ်အလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိတော့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရိုးရှင်းလှသော အိပ်ခန်းဆောင်တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိလိုက်ရသည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုင်လိုက်ရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ မသိစိတ်ဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။

နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအတိုင်းအဆမဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအားကြီးမှာလည်း အစအနမျှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုနေ့က ရှီးဝမ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ထိုအဆင့်အတန်းသည်သာ သူအလိုချင်ဆုံးသော ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် ဖြစ်ပေသည်။ မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် တစ်လောကလုံးက တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်များ နေရာအနှံ့ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားမတတ် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ရှန်းဝူအကယ်ဒမီ၌ ရှိနေသော နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့် ရှိသည့် ပိုင်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ စွမ်းအားကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် တစ်လောကလုံးကို မိုးမောက်လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အစွမ်းသတ္တိမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၌ မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့ မရှိတော့ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း သူရရှိလိုက်သော အသိတရားမှာမူ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်။

ပန်းတိုင်၏ အလှဆုံးသော ရှုခင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယင်းက သူ၏နောင်လာမည့် ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းအတွက် များစွာအထောက်အကူပြုစေပြီး စိတ်အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ကျင့်စဉ်နိယာမ အမိုက်အမှောင်များကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်၍ လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ စီယန်ရု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အာဟိုင်... နင် နိုးလာပြီလား"

စီယန်ရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်... ငါ သတိမေ့နေတာ အတော်ကြာသွားပြီ ထင်တယ်"

"သုံးရက်တောင် ရှိသွားပြီ" စီယန်ရုက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ "အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ... နေလို့ နည်းနည်းသက်သာရဲ့လား"

"အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ... ဘယ်နေရာမှလည်း နေမကောင်းတာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

စီယန်ရုသည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့... ယန်မိသားစုက အကြီးအကဲတွေ အားလုံးက ပြောကြတယ်၊ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလိုအလျောက် ကုသနိုင်စွမ်းက အရမ်း အားကောင်းလွန်းတယ်တဲ့... ဘာဆေးမှ မကုသရင်တောင် သူ့အလိုလို ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ယခင်က အထူးလေ့ကျင့်မှုများနှင့် ဝရဇိန်ခန္ဓာပညာရပ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြန်လည်သက်သာနိုင်စွမ်းမှာ အစွမ်းကုန် မြင့်မားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိရှိပေသည်။ ထို့အပြင် ယခုအကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အပေါ်ယံဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့ကိုယ်က ပတ်တီးတွေ ဖြုတ်ပေးပါဦး... ဒါတွေ အုပ်ထားရတာ တကယ့်ကို နေရထိုင်ရ ခက်လွန်းလို့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

စီယန်ရုက ခေါင်းညိတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပတ်တီးများကို စတင်ဖယ်ရှားပေးတော့၏။

အတန်ကြာသော် ပတ်တီးများ အားလုံး ကွာကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

နီမြန်းသော အမှတ်အသား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသည့် နေရာအချို့မှလွဲ၍ အခြားနေရာများတွင် အသားအရေအသစ်များ ပြန်လည်ဖြစ်ထွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အာဟိုင်... နင်မသိဘူး၊ အဲဒီနေ့က နင် သတိမေ့လဲသွားတော့ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မီးသွေးခဲလို အမည်းရောင်ကြီး ဖြစ်နေတာ... ငါ့မှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး သေမတတ် ဖြစ်သွားရတာ" စီယန်ရုက ရင်တမမဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြရှာသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အခု ငါ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အဘိုးအို ရှီးဝမ်သည် ရေနှင့် မီးကို ပေါင်းစပ်၍ ထူးခြားသော 'ယင်မီးလျှံ' အဖြစ် ပြောင်းလဲတိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အကယ်၍ မီးလျှံဝိညာဉ်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်တို့ သိုလှောင်ထားသော စွမ်းအင်သာ မလုံလောက်ခဲ့ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မီးလောင်ပြာကျ သေဆုံးသွားနိုင်သည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ ရင်တလှပ်လှပ် ဖြစ်ရပေသည်။

"ဒါနဲ့... မီးလျှံဝိညာဉ်နဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်တို့ကော အဆင်ပြေရဲ့လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေကြပါတယ်... သူတို့အားလုံး ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းပေါ်မှာပဲ နေခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်သခင်မလေးကတော့ ဒဏ်ရာ ပိုပြင်းထန်ပုံရတယ်" ဟု စီယန်ရုက ဆိုသည်။

"ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမဖြစ်ရင် တော်ပါသေးတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ သူတို့ကို အကူအညီတောင်းရတာ အားနာစရာကြီး ဖြစ်နေတော့မှာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သုံးရက်မျှ သတိမေ့မြောနေခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထပ်မံတိုးတက်ရန် အချိန်ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ဆေးလုံးကိုသာ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးစီးပါက အခြားသော အတားအဆီးမရှိဘဲ ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒါ ယန်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

စီယန်ရုက ခေါင်းညိတ်လျက် "ဟုတ်တယ်... ဒါ ဖျက်ဆီးရေးကျွန်းက ယန်မိသားစု အိမ်တော်ပဲ... ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သူတို့တွေ ငါ့ကို နင့်အကြောင်း ခဏခဏ လာမေးကြတယ်၊ နင့်ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေကြပုံရတယ်"

"ငါ့ကို ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

စီယန်ရုက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မျက်စောင်းလေးထိုးကာ "တစ်လောကလုံးက လူတိုင်းက နင့်လိုမျိုး ဒီလောက်အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်ကြလို့လား... သူတို့ စိတ်မဝင်စားဘဲ နေမလား"

"နင် သူတို့ကို ပြောပြလိုက်တာလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ပျာယာခတ်သွားမိသည်။

ဤနေရာသည် အမြစ်မဲ့ကျွန်းများထက်ပင် ပိုမိုဝေးကွာသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထဲရှိ ဖျက်ဆီးရေးကျွန်း ဖြစ်သည်ဆိုသော်ငြားလည်း သတင်းဟူသည်မှာ ပေါက်ကြားသွားတတ်သည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက ဆွဲဆောင်မိမည့် ရန်သူများမှာ သာမန်အဆင့်များ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

"စိတ်ချပါ... နင့်ရဲ့ နောက်ခံအခြေအနေက ထူးခြားမှန်း ငါသိတာပေါ့၊ ငါ သူတို့ကို အမြစ်မဲ့ကျွန်းပေါ်က အကြောင်းအရာအချို့လောက်ပဲ ပြောပြထားတာ"

စီယန်ရုက ဆော့ကစားလိုသော မျက်နှာပေးဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိရင်း စီယန်ရု၌ ဤမျှအမြော်အမြင်ရှိသော စိတ်ကူးဉာဏ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"ဒါနဲ့... နင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်တော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ သိထားကြတယ်၊ ဒါကြောင့် နင်နိုးလာရင် ဆေးလုံးဖော်စပ်တာကို ဘေးကနေ လေ့လာကြည့်ရှုခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုထားကြတယ်" ဟု စီယန်ရုက ပြောသည်။

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ဆေးလုံးသည် သတ္တမအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများအတွက် အထူးရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းက သိုင်းပညာရှင်များအား မိမိတို့၏ လက်ရှိကျင့်စဉ် အပိတ်အဆို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်သော ဆေးလုံး ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... နင့်မျက်နှာကြောင့် ငါ သဘောတူလိုက်ပါ့မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

သတ္တမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ဆေးဖော်စပ်သည်ကို ဘေးကနေ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြည့်ရှုခွင့်ရရန်ဆိုသည်မှာ လူအများစုအတွက် တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်မျှပင် ကြုံတွေ့ရခဲသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား သတ္တမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူဟူသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည့်အပြင် ထိုသို့သော ဆေးလုံးများကို အလွယ်တကူ ဖော်စပ်လေ့မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

စီယန်ရုသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယန်ဝမ်အာနှင့် အခြားသူများကို ထိုအကြောင်း သွားရောက်ပြောကြားရန် အခန်းပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

မကြာမီပင် ယန်ဝမ်အာနှင့် တုန်ကွီတို့လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"စီနီယာ... အာဟိုင်၊ နင် အဆင်ပြေရဲ့လား" ယန်ဝမ်အာက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ကျွမ်းကျမြတ်နေသော အသားအရေဟောင်းများ ကွာကျသွားပြီး အသားအရေအသစ်များဖြင့် အစားထိုးကာ အကောင်းပကတိ ဖြစ်နေသည်ကို ပြသလိုက်ရင်း "ကြည့်စမ်း... ငါ အခု အကောင်းကြီး ရှိနေပါပြီ"

"ဒါဆိုရင် တော်ပါသေးတယ်" ယန်ဝမ်အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ကို ဆေးလုံးဖော်စပ်တာကို ဘေးကနေ လေ့လာခွင့်ပြုဖို့ သဘောတူပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အမှန်တော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုထဲမှာလည်း ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်ချင်ကြတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိကြလို့ပါ"

"ရပါတယ်... ငါကလည်း ဆေးဖော်စပ်ရမှာပဲဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖော်ဖော် အတူတူပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"နင့်ကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရင်ပဲ အဆင်ပြေပါပြီ" ယန်ဝမ်အာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "အခု နင်လည်း နိုးလာပြီဆိုတော့ တစ်ခုခု သွားစားကြရအောင်... နင် သတိမေ့နေတာ သုံးရက်တောင် ရှိပြီပဲဥစ္စာ"

ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်မှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... ငါ တကယ်ကိုပဲ ဗိုက်ဆာနေပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်လေတော့သည်။