အခန်း ၇၄

အပိုင်း ၇၄

သခင်ကြီးလင်းကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ဖို့အတွက် အထိရောက်ဆုံးနဲ့ အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်းဟာ ပိုင်ဝမ်ချင်းအကြောင်းကို ထုတ်ပြောဖို့ဆိုတာ သခင်မကြီးလင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထိုစဉ်က ပိုင်ဝမ်ချင်းကို သူမကိုယ်တိုင် နှင်ထုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သခင်ကြီးလင်းက သူမ၏သတင်းကို မေးမြန်းသည့်အခါတိုင်း သခင်မကြီးလင်းက တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ဟောင်ကောင်မြို့က ပိုင်မိသားစုအကြောင်း ကြားဖူးလား"

ဟောင်ကောင်ရဲ့ အထင်ကရ မျိုးရိုးကြီးလေးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ပိုင်မိသားစုအကြောင်းကို ဘယ်သူကများ မကြားဖူးဘဲ နေပါ့မလဲ။ ပိုပြီး အရေးပါတာကတော့ ပိုင်မိသားစုဟာ တရားဝင်နယ်ပယ်ရော တရားမဝင်မြေအောက်နယ်ပယ်မှာပါ သြဇာအာဏာရှိသလို၊ မကြာသေးခင်နှစ်တွေအတွင်းမှာလည်း ဟောင်ကောင်ရဲ့ စားဝတ်နေရေးနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းကဏ္ဍ အားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည့် မိသားစုပင်ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ"

သခင်မကြီးလင်းအကြောင်းကို အသိဆုံးကတော့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သခင်ကြီးလင်းပင်။ သူမဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လုပ်လေ့မရှိသလို၊ အပိုစကားလည်း ပြောတတ်သူမဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။

"ပိုင်မိသားစုဆိုတာ ပိုင်ဝမ်ချင်းရဲ့ မိသားစုပဲ။ သခင်ကြီး မသိချင်ဘူးလား... တကယ်လို့များ ရှင်းယောင်သာ ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြေးမလေး ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် သခင်ကြီးအတွက် ဘယ်လောက်တောင် အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိလာမလဲဆိုတာကိုလေ"

"အလကား စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့! ဝမ်ချင်းရဲ့ သမီးအရင်းက မင်း ထျန်းကျင်းမှာ ပစ်ထားခဲ့တဲ့ လင်းစုယွီပဲ"

လင်းစုယွီအကြောင်းကို ပြောရလျှင် သခင်ကြီးလင်း၏ ခံစားချက်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလှသည်။ 'မိခင်ကို ချစ်ရင် သားသမီးကိုလည်း အလိုလို ချစ်မိတတ်သည်' ဆိုသည့် စကားအတိုင်း၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းသာ ရှိနေသေးလျှင် လင်းစုယွီသည်လည်း သူ့အတွက် အသည်းကျော်လေး ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် လင်းစုယွီကို မွေးဖွားခြင်းကြောင့်ပင် သခင်မကြီးလင်း၏ ပိုင်ဝမ်ချင်းအပေါ် ကြံစည်မှုက အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပိုင်ဝမ်ချင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သလို၊ ထိုအမုန်းတရားများက မွေးကင်းစကလေးငယ်ဖြစ်သည့် လင်းစုယွီအပေါ်သို့ ပုံကျသွားခဲ့ရသည်။

ကျင်းမန်မြို့ကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ သခင်ကြီးလင်းဟာ ပိုင်ဝမ်ချင်း အရင်က မှာကြားခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာ သူဟာ လင်းစုယွီအတွက် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းစုယွီ သူ့ထံလာတွေ့သည့်အခါ သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များကို လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရရှိအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်မည့် ငွေကြေးနှင့် လက်မှတ်များကိုပင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတောင်မှ သူဟာ ဝမ်ချင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်မိနေဆဲပင်။

"သခင်ကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပိုင်ဝမ်ချင်းက ပိုအရေးကြီးသလား၊ ဒါမှမဟုတ် လင်းစုယွီလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟောင်ကောင်က ပိုင်မိသားစုလား။ ကျမကြည့်ရသလောက်တော့ သခင်ကြီးရဲ့စိတ်ထဲမှာ လူတွေအားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ပိုင်ဝမ်ချင်း တစ်ယောက်တည်းကို မမီဘူး ထင်တယ်နော်"

ကြွက်ကို ကစားနေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်လိုပင် သခင်မကြီးလင်းသည် သခင်ကြီးလင်းကို ရွဲ့စောင်းပြောဆိုရင်း ဒေါသထွက်အောင် ဆွပေးနေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ!"

သခင်ကြီးလင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သခင်မကြီးလင်းက အဓိကအချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းယောင်ကို ပိုင်မိသားစုရဲ့ မြေးမလေးဖြစ်အောင် ကူညီပေးပါ။ ဒါပြီးသွားရင်တော့... ပိုင်ဝမ်ချင်းကို ဘယ်သူခေါ်သွားတယ်ဆိုတာကို ရှင်သိအောင် ကျမ ပြောပြဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် သခင်ကြီးလင်း၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရသည်။ ထိုစဉ်က ဝမ်ချင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် သူ့ဘဝအတွက် အနာကျင်ရဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သခင်ကြီးလင်းဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်တာလဲ"

လျန်ကျီရင်းသည် သူ့ထံသို့ လာခဲ့ကတည်းက အစီအစဉ်အားလုံးကို ချမှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော မိန်းမသည် တစ်ခုခုကို စွဲလမ်းလာလျှင် အမြဲတမ်း အကွက်ကျကျ တွက်ချက်တတ်သူဖြစ်သည်။

သခင်ကြီးလင်းသည် ငယ်စဉ်က ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ မိသားစုဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူကပါ လင်းရှင်းယောင်တို့ သားအမိနှင့်ပေါင်းပြီး လိမ်ညာမှုများ ပြုလုပ်သည့်အခါ ပိုင်မိသားစုက အနည်းငယ် သံသယရှိသော်လည်း အလေးအနက် မထားမိခဲ့ကြပေ။

လင်းရှင်းယောင် လိမ်ညာဖန်တီးထားသော အချက်အလက်များသည် ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် လင်းစုယွီတို့၏ အကြောင်းအရာများနှင့် ကွက်တိဖြစ်သွားသည့်အခါမှာတော့၊ ပိုင်မိသားစုမှ အဘွားအိုကြီးသည် လင်းရှင်းယောင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သနားစရာကောင်းသော သူမ၏ သမီးငယ်လေးအတွက် ငိုကြွေးပူဆွေးနေတော့သည်။

လင်းရှင်းယောင်မှာ အတိတ်ဘဝက ပိုင်မိသားစုအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသည်။ သူမသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အကြိုက်များကို သေချာလေ့လာထားပြီး လူအကြိုက်ဆောင်ရာတွင်လည်း အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်သည်။ နှစ်လအတွင်းမှာပင် သူမသည် ပိုင်မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အချစ်တော် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လင်းရှင်းယောင် ပိုင်မိသားစုရဲ့ အသည်းကျော်ဖြစ်လာပြီး နှစ်လအကြာမှာတော့၊ လူရှုပ်လူ‌ပွေလေး ပိုင်ချီမင်ဟာ ရုတ်တရက် အမူအယာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူဟာ အစီအစဉ်တကျဖြင့် သူနိုင်ငံခြားကို ပညာတော်သင်သွားတော့မည့်အသွင် ဖန်တီးကာ လင်းရှင်းယောင်ကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ပိုင်ချီမင်ဟာ သူ့ဒေါ်လေး နောက်ဆုံးရှိနေခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲအရင်းအမှန် လင်းစုယွီ ရှိနေတဲ့ ထျန်းကျင်းမြို့ဆီကို တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်သွားရသော်၊ လျန်ဟွေ့သည် မြွေကိုက်ခံထားရသဖြင့် ချန်ဟွေ့ယီက သူမတစ်ယောက်တည်း အိမ်ပြန်ရမည်ကို စိတ်မချဘဲ စက်ဘီးဖြင့် လိုက်ပို့ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ချန်ဟွေ့ယီက လျန်ဟွေ့ကို တင်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လင်းစုယွီလည်း အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ပိုင်ချီမင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ပိုင်ချီမင်အတွက်တော့ ဒါဟာ လင်းစုယွီနဲ့ သီးသန့် စကားပြောနိုင်ဖို့ ရရှိလာတဲ့ အခွင့်အရေးပင်။

"ကျောင်းသူ လင်းစုယွီ... ဒီနေ့ တစ်ယောက်တည်းလား။ ဆရာ မင်းနဲ့ စကားခဏလောက် ပြောလို့ရမလား"

အဖြေကို သိလျက်နှင့် မေးနေသော ပိုင်ချီမင်ကို လင်းစုယွီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ခုံးမျက်လုံးတွေက သူမနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။

"ဆရာပိုင်က ကျွန်မနဲ့ ဘာပြောချင်လို့လဲ။ စကားပြောရင်းနဲ့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်ခုခု လိုက်ကျွေးမလို့လား"

ဟင်... သူမက သဘောတူတယ်လား။ ကျောင်းမှာ ပိုင်ချီမင် ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း လင်းစုယွီက ပါးပါးနပ်နပ် ရှောင်ထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ လျန်ဟွေ့ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာချည်းပင်။ လင်းစုယွီက သူ့ကို တမင်ရှောင်နေမှန်း သူဘာလို့ မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။

"အင်းပေါ့... စားရင်းသောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့။ ကိုယ့်မှာ အသားဟင်းလက်မှတ်တွေ ပါလာတယ်၊ ကောင်းကောင်းသွားစားကြစို့"

တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ 'အခမဲ့ရတာကို မယူတဲ့သူဟာ လူအပဲ' ဆိုတဲ့ မူဝါဒအတိုင်း လင်းစုယွီဟာ စားသောက်ဆိုင်ရောက်တာနဲ့ အားမနာတမ်း အသားဟင်းတွေ အများကြီး မှာယူလိုက်တော့သည်။

"ရဲဘော်... လူက နှစ်ယောက်တည်းကို၊ ဒါတွေအကုန် ကုန်ပါ့မလား"

ငွေကိုင်ကောင်တာက ဝန်ထမ်းကတော့ သဘောမကျလှပေ။ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ငါးလည်း ကုန်သွားပြီ၊ ဝက်လက်‌ဆော့စ်ချက်ကိုလည်း အကုန်ယူဦးမလို့တဲ့။ တတော်သေးတာက ဝက်သားနီချက်ကို တစ်ပွဲပဲ မှာလို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ဝန်ထမ်းတွေအတွက် အိမ်ပြန်ယူသွားဖို့ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ကုန်ပါတယ်။ ထမင်းလည်း နှစ်ကျပ်သားလောက် ပေးပါဦး။ ရဲဘော်... ကျသင့် ငွေနဲ့ လက်မှတ်တွေ တွက်လိုက်တော့။ ဆရာပိုင်... ကျွန်မမှာတာ ပြီးပြီနော်။ ဆရာ တစ်ခုခု ထပ်မှာချင်ရင် ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်ဦး။ ကျွန်မ စားပွဲမှာ သွားစောင့်နှင့်မယ်"

မှာပြီးတာနဲ့ လင်းစုယွီက ပိုင်ချီမင်ကို ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ထားခဲ့ပြီး သူမကတော့ ခပ်သွက်သွက်ပင် စားပွဲဆီ ပြန်သွားသည်။ ပိုင်ချီမင်ကတော့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက အသားလက်မှတ်တွေကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မှောင်ခိုဈေးကွက် မှာ အသားလက်မှတ်တွေ ထပ်ရှာခိုင်းရဦးမယ် ထင်တယ်။ သူ့ဒေါ်လေးရဲ့ သမီးက အစားကြီးတဲ့သူလား။

စားစရာတွေ စောင့်နေတုန်းမှာ ပိုင်ချီမင်က လင်းစုယွီရဲ့ အတိတ်ဘဝအကြောင်းတွေကို မေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ လင်းစုယွီကတော့ တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ဖြေပြီး ပိုင်ချီမင်ကြောင်းကိုပဲ ပြန်မေးရင်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲပစ်သည်။ စားသောက်နေစဉ်မှာလည်း 'စားချိန်၊ အိပ်ချိန် စကားမပြောရ' ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်တာကြောင့် ပိုင်ချီမင်လည်း ဘာမှ ဆက်မမေးနိုင်တော့ပေ။

"ဆရာပိုင်... မိန်းကလေးဆိုတာ အိမ်ကို အရမ်းနောက်ကျမှ ပြန်လို့မကောင်းဘူးလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်"

ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ လင်းစုယွီက ပါးစပ်သုတ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားတော့သည်။ ပိုင်ချီမင်ကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခွင့်တောင် မပေးခဲ့ပေ။

ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် အေးအေးဆေးဆေး နေရမယ့် ပိုင်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက ဘာဖြစ်လို့များ ဒီမှာ လာပြီး ဆရာလုပ်နေရတာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

တကယ်တော့ လင်းစုယွီဟာ ပိုင်ချီမင်ရဲ့ အမှတ်အသားကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထမင်းတစ်နပ် စားနေတဲ့ အတောအတွင်းမှာ သူက ဘာမှ မမေးလိုက်ရပေမယ့်၊ သူမကတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို အကုန်သိသွားခဲ့လေပြီ။

ဒါပေမယ့်... ပိုင်မိသားစုဆိုတာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေပဲလေ၊ သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ လင်းစုယွီက ဒါကို အမြဲတမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားထားတတ်သည်။ တခြား ကူးပြောင်းလာသူတွေလို ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လိုက်ပြီး ခံစားပေးနေဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမက မွေးရာပါ စိတ်အေးစက်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူမအတွက်တော့ ပိုင်ရှင်ဟောင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေဟာ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဖတ်နေရသလိုမျိုးပဲ။ ဖတ်ပြီးသွားလို့ ဇာတ်လမ်းကို သိလိုက်ရရင်ပဲ လုံလောက်နေပြီ။

အခုလောလောဆယ်မှာ သူမဟာ ထျန်းကျင်းမှာ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေနေရတာပဲ။ ဟောင်ကောင်ကို သွားဖို့လည်း လောလောဆယ် အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ပိုင်ချီမင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း သိပ်ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ သာမန်မိတ်ဆွေအဆင့်ဆိုရင်ပဲ ရပါပြီ။

တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဟောင်ကောင်ကို သွားဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ ဒီဆွေမျိုးတော်စပ်မှုကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရမှာပေါ့။ အာာ... သူမကတော့ တကယ့်ကို လက်တွေ့ဆန်တဲ့သူပဲ။

"ဆရာမချန်... လိုက်ပို့ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတော့ ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ခုန်ပြီး ပြန်နေရတော့မှာ"

လျန်ဟွေ့ဟာ ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ မတ်တတ်တောင် မရပ်နိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။ ချန်ဟွေ့ယီက စက်ဘီးကို အမြန်ရပ်ပြီး သူမကို တွဲကူလိုက်သည်။

"ဆရာမချန်လား"

ထိုအချိန်မှာပဲ လျန်မိသားစုရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ လျန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့ ပေါ်လာသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုက တတိယအစ်ကိုကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး၊ အသုံးမကျတဲ့ ညီမဖြစ်သူကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း